07/03/2022
Hava soğuk, kuru toprak
kuru bir dal parçası elinde
elbisesi neredeyse yırtıldı, yırtılacak
Yaslanmış duruyor öylece
Kimse bilmez derdini
Asırlardır arar dengini
Hasret bükmüş belini
Yaslanmış duruyor öylece
Demeter dokunur ve seslenir toprağa
İnceden başlar doğanın senfonisi
Hasret yerini bırakır kavuşmaya
Duyulur Persephone’un ince sesi
Hayatımın kaynağı, ey toprağın anası
Ben de düştüm kara bir sevdaya
Ama hasretin kalbimin kanayan yarası
Dayanamadım geldim yanına
İki kadın, iki ana, bir arada
Geldiklerinde elele, yan yana
Renkler yeniden hayat bulur
İşte doğanın cümbüşü budur
Sesler yavaş yavaş artar
Toprak suya, su toprağa kavuşur
Su akıp gitmez kendini de katar
Toprakla suyun aşkı yoğrulur
Milyonlarca yıllık esaretinden kurtularak
Güneşin içinden nihayet fışkıran bir ışın,
Toprağa ve suya can katarak
İlan eder bitişini kara kışın
Asırlardır bu aşkı içinde taşıyan
Toprağa sevdalı
Suya sevdalı
Güneşe sevdalı
Doğanın ve umudun çocukları
Yaşamın gizemli tohumları
İnce bir sızı ile çatlayarak
Ve toprağa sımsıkı tutunarak
İlk filizlerini uzatır göğe
İşte dostlar hasret budur
Gerçek aşk, sevda budur
Bir küçük tohumla başlar hayat
Doğanın gerçek senfonisi budur…
