04/08/2023
Gecenin bir yarısında kitaplar ırmağın konuştuğu gibi konuşurlar, sükûnetle ya da isteksizce; belki de gayet uyanık olsak ya da kendimizi öyle zannetsek bile, kendi yorgunluğumuz, kendi uykusuzluğumuz ve kendi düşlerimizle biz yaratırız isteksizliği. Pek bir katkıda bulunmayız ya da öyle zannederiz, neredeyse hiç çaba harcamadan ve fazla önemsemeden bilgilendiğimizi zannederiz, kelimeler uyanık okurun, coşkunluğun engeline takılmadan, usulca ya da tembel tembel kayar gider, edilgen biçimde ya da bir armağan gibi sindirilirler, hesaba katılmayan, çaba gerektirmeyen, yararı da olmayan bir şey gibidirler, onların da mırıltısı sakin, sabırlı ya da tembeldir, onlar da canlılarla ölüler arasındaki sürekliliği sağlayan bir iptir; okuduğumuz yazar ölmüş de olabilir hayatta da, ama yorumladığı veya anlattığı geçmiş olaylar hayatiyetleri olmamasına rağmen değiştirilebilir ya da inkâr edilebilir, alçaklık ya da kahramanlık olarak algılanabilir, bu da onların dur durak bilmeden yaşamaya devam etme ve bizi huzursuz etmeyi sürdürme şeklidir.
