11/10/2026
อ่านเรื่องสั้นล่าสุดจาก
สุสาน , ฝัง
โดย พิชญะ ลาภาพันธุ์
“ความตายคือความลืม ในความมืดอันเงียบงันในโลงศพ สุสาน หรือคนตายข้างถนน รวมถึงเถ้ากระดูกเผาบรรจุในอัฐิ พวกเขาและเธอได้หลอมกลายมาเป็นหนึ่งกัน มิใช่ทั้งผีทั้งคนทั้งแสงทั้งเงา – แต่คืออดีตบริบูรณ์”
เรื่องสั้น “สุสาน, ฝัง” ของ พิชญะ ลาภาพันธุ์ ไม่ได้พูดถึงความตายในฐานะจุดสิ้นสุดของชีวิตเท่านั้น หากยังชวนเรามองไปยังคนที่ยังมีชีวิตอยู่ และตั้งคำถามว่า เราจะอยู่ต่อไปอย่างไร เมื่อความตายพาความสัมพันธ์จบลงทั้งที่ยังมีเรื่องค้างคาและคำพูดที่ไม่มีโอกาสได้เอ่ย
เรื่องราวพาเราเข้าไปสำรวจความสัมพันธ์ภายในครอบครัว ผ่านความรัก ความเจ็บปวด ความคาดหวัง และสิ่งที่แต่ละคนเลือกเก็บไว้ ตั้งแต่ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่ ไปจนถึงความสัมพันธ์ของ “วารินทรา” กับคนรัก ความไม่เข้าใจกันไม่ได้ถูกคลี่คลายแต่กลับถูกปล่อยให้สะสม ราวกับระเบิดเวลาที่รอวันปะทุ จนเมื่อแรงอารมณ์พาทุกอย่างไปถึงจุดแตกหัก ความตายจึงเข้ามาเป็นเส้นแบ่งที่ปิดโอกาสการพูดคุยอย่างไม่มีวันย้อนกลับ
เมื่อคนหนึ่งจากไป สิ่งที่ยังอยู่จึงไม่ใช่เพียงความทรงจำ หากยังรวมถึงความรู้สึกของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งความรัก ความเสียใจ ความรู้สึกผิด และคำถามว่า หากย้อนเวลากลับไปได้ เราจะพูดอะไรกับคนคนนั้น
“ผี” ในเรื่องจึงไม่ได้ทำหน้าที่เพียงสร้างความหลอน หากยังเป็นภาพแทนของ อดีตที่ยังไม่จบลง คนตายจากไปแล้ว แต่สิ่งที่พวกเขาทิ้งไว้ยังคงวนเวียนอยู่ในชีวิตของคนเป็น ทั้งในใบหน้าของคนที่ยังอยู่ เพลงบางเพลง หรือความทรงจำบางอย่างที่ย้อนกลับมาโดยไม่ทันตั้งตัว
สุดท้ายนี้ สุสาน, ฝัง พาเรากลับมาคิดถึงประโยคที่ว่า “ความตายคือความลืม” เพราะหากความตายคือการทำให้ใครบางคนกลายเป็นอดีต สิ่งที่คนเป็นทำได้อาจไม่ใช่การพยายามรั้งคนที่จากไปให้กลับคืนมา แต่คือการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับความทรงจำเหล่านั้น และใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่ฝังตัวเองไปพร้อมกับคนที่จาก
อ่านเรื่องสั้น คลิกลิงค์ Spikewrite ได้ที่ลิงค์ไบโอ
#เรื่องสั้น
