19/06/2026
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ทุกคนสบายดีกันไหม? ผมออกจากญี่ปุ่นมาก็ครึ่งปีเข้าไปแล้ว…
ได้ยินมาว่า FILM GIG ก็ได้รับการตอบรับดีมาก ก็ดีใจด้วยล่ะ แต่ FINAL ก็จบไปแล้ว ตอนนี้พวกคุณคงอยู่ในสภาพ “ไม่มีอะไรให้ติดตามแล้ว นั่งรอการกลับประเทศ” กันหรือเปล่า?
จริง ๆ แล้วผมก็อยากไปดู FILM GIG สักครั้งเหมือนกันนะ…แต่เอาเถอะ สิ่งที่จบไปแล้วก็ช่วยไม่ได้
อีกนิดเดียวแหละ รอกันหน่อยนะ!!
การถ่ายภาพสำหรับปกก็เสร็จแล้ว
จากนี้ก็เหลือแค่กลับญี่ปุ่น…ถ้ามันเป็นแบบนั้นได้ก็ดีหรอกนะ…
ยังไงก็ตาม จากข่าวสารแฟนคลับฉบับนี้ ทุกคนก็คงได้เห็นภาพลักษณ์ใหม่ของ X เป็นครั้งแรกบ้างแล้ว
แต่พอกลับไปเป็นแบบนั้นอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน แม้แต่ตัวผมเองก็ยังแอบถอยเหมือนกัน
ประมาณว่า
“ฉันนี่…เป็นแบบนี้ด้วยเหรอ?”
รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน
…เอาล่ะ เพราะงั้นก็มาถึง
“หนึ่งแผ่นประจำเดือนนี้!”
ตอนมาที่นี่ ผมขนซีดีที่มีอยู่แทบทั้งหมดติดมาด้วย แต่ตอนนี้มันเพิ่มเป็นประมาณสองเท่าแล้ว พอนั่งคิดว่าจะเลือกอะไรดี จริง ๆ แผ่นที่ฟังบ่อยที่สุดก็คือ ZIKILL ชุด “Desert Town”
แต่ทุกคนก็คงฟังกันแล้วล่ะมั้งดังนั้น เดือนนี้ขอเลือก
TENSAW - “It’s OK”!!
ตอนที่ผมยังอยู่โยโกสุกะแล้วไปเที่ยวเล่นแถวถนนที่เรียกว่า “โดบุอิตะ” ซึ่งเป็นถนนที่พวกทหารอเมริกันชอบมารวมตัวกัน
วงนี้ดังมากผิดปกติในหมู่คนแถวนั้นเลย แล้วเวลาเล่นสดน่ะ เล่นกันแน่นสุดยอดมาก เล่นกันดุเดือดมากเลย
ผมถึงกับคิดว่า
“นี่คนญี่ปุ่นจริงเหรอ?”
เสียงร้องของนักร้องนำก็เหนือความเป็นญี่ปุ่นไปมาก ซาวด์ที่ออกมามีพลังมากจริงๆ ถึงจะเป็นไลฟ์เฮาส์เล็ก ๆ ก็เถอะ…
แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังว่ายอยู่ท่ามกลางคลื่นลมรุนแรงของทะเลญี่ปุ่นเลย
ยังไงก็ตาม มันรู้สึกดีมากเลย แบบว่าอยากปล่อยร่างกายให้มันพาไป
ประมาณว่า
“เอาเลย จะทำยังไงก็เชิญ!!”
ความรู้สึกแบบนั้นแหละ
แล้วคนที่อยู่ตรงนั้นทั้งหมดก็ช่วยกันผลัก ช่วยกันหมุนมันไป
หรือจะบอกว่าถูกมันพาไปมากกว่าก็ได้ ผมก็ยังสื่อสารไม่เก่งเหมือนเดิม
สิ่งที่อยากสื่อก็คงสื่อออกไปได้ไม่หมดอีกล่ะมั้ง งั้นเลิกพูดมากดีกว่า ฟังมันซะก็พอ
จากบรรดาซีดีญี่ปุ่นไม่กี่แผ่นที่ผมมีอยู่
วันนี้ผมก็ยังเปิดเจ้านี่ฟังอยู่ในอเมริกา
พร้อมกับจมอยู่ในความคิดถึงบ้าน
อุตส่าห์กลับมารวมวงกันแล้วแท้ ๆ
แต่ผมกลับไม่ได้ดู LIVE ซะงั้น
แต่เอาเถอะ เพราะผมได้ดู Jane’s Addiction แล้ว งั้นยกโทษให้ก็ได้
อีกไม่นานก็จะกลับแล้ว
พวกนายรอกันอีกหน่อยนะ
วันนี้ผมเมาพอสมควรตอนเขียนนี่
อาจจะทำตัววางท่าใหญ่โตไปหน่อยก็ได้
ควรจะสำนึกผิด…
ใครจะไปสำนึกกันล่ะ!
ผมได้ดู Jane’s Addiction กับตาตัวเองนะ! อิจฉาล่ะสิ!?”
Hide เขียนบทถึง Fanclub ความลงในหนังสือ
English Translate
It’s been a while. How’s everyone doing?
It’s already been about half a year since I left Japan…
I heard that the FILM GIG was a big success, which is great to hear. But now that the FINAL is over, are you all in that state of having nothing left to follow and just waiting for us to come back?
Honestly, I wanted to go see the FILM GIG at least once myself, but oh well—what’s done is done.
Just a little longer, okay? Hang in there!!
The photo shoot for the cover has already been finished.
From here, all that’s left is to return to Japan… if only it were that simple.
Anyway, by the time this fan club newsletter reaches you, you’ll probably have already gotten your first look at the new image of X.
But after such a long time away, seeing myself looking like that again even made me take a step back for a moment.
Like,
“Wow… so this is what I look like?”
It felt kind of strange.
⸻
And now, it’s time for…
“This Month’s One Album!”
When I came here, I brought almost all of my CDs with me. Since then, my collection has nearly doubled. When I thought about what to recommend, the album I’ve probably listened to the most is ZIKILL’s “Desert Town.”
But I’m sure most of you have already heard that one.
So this month I’ll go with:
TENSAW – “It’s OK”!!
Back when I was still living in Yokosuka, I’d often hang out around a street called Dobuita, a place where American servicemen liked to gather.
This band was unbelievably popular around there.
And when they played live, they were incredible—tight, intense, and absolutely explosive.
I remember thinking,
“Are these guys really Japanese?”
The vocalist’s singing felt far beyond what I’d normally associate with Japanese singers, and the sound they produced had tremendous power, even in a small live house.
It felt like being tossed into the rough waves of the sea.
Anyway, it just felt so good.
The kind of feeling where you just want to surrender yourself to it completely.
Like,
“Go ahead—do whatever you want with me!!”
That sort of feeling.
Everyone there was helping push it forward, keeping it moving.
Or maybe it was more like we were all being carried along by it.
I still haven’t gotten any better at putting these things into words.
I’m sure I still haven’t managed to express what I really want to say.
So maybe it’s better if I just stop talking and let the music speak for itself.
Of the small number of Japanese CDs I have with me,
this is still one of the albums I listen to here in America.
While listening to it, I find myself getting homesick.
We finally got back together as a band,
and yet I still haven’t seen a single live show.
But that’s okay.
I got to see Jane’s Addiction, so I’ll let it slide.
⸻
I’ll be back before long.
Just wait a little longer, guys.
I was pretty drunk while writing this,
so maybe I ended up sounding a bit full of myself.
Maybe I should reflect on that…
Like hell I will!
I got to see Jane’s Addiction with my own eyes!
Jealous yet!? 😆
