20/04/2020
“เดี๋ยวมันก็ผ่านไป : This too shall pass”
ตอนสายๆ ของวันสงกรานต์ ๑๓ เมษายน ๒๕๖๓
ระหว่างเดินผ่านบึงบัวข้างสวนเซน
มองเห็นความสงบของผิวน้ำที่นิ่งสนิทจนสะเทือนเข้าไปถึงข้างในแก่นใจ
พุ่มไผ่ที่เคยพลิ้วไสวด้วยแรงลมก็นิ่งราวจำศีล
นกหกสักตัวก็ไม่ขับขาน
นาทีนั้นผู้เขียนเอ่ยปากกับผู้เดินตาม
“นี่เป็นวันสงกรานต์ที่เงียบที่สุด
ตั้งแต่เคยมีมาในรอบ ๑๐ ปี”
เหตุผลของความนิ่งสนิท
ประการหน่ึง
มาจากความนิ่งของธรรมชาติรอบตัว
ประการหนึ่ง
มาจากความนิ่งของผู้คนที่ต่างกักตัวอยู่ในเคหสถาน
เพราะสถานการณ์โควิดแพร่ระบาดไปทั่วโลก
ประการหนึ่ง
เพราะปีนี้ (๒๕๖๓) มีการประกาศปิดไร่ (เชิญตะวัน)
มาตั้งแต่วันที่ ๒๐ มีนาคมจนถึงสิ้นเดือนเมษายน
แน่นอนว่าในระหว่างนี้จะไม่มีกิจกรรมใดๆ เกิดขึ้นทั้งสิ้น
จะไม่มีนักท่องเที่ยวแม้แต่คนเดียวมาดุ่มเดินชื่นชมความงามของธรรมชาติ
งานศิลปะ และแสวงปัญญาเข้าหาธรรมอย่างที่เคยมีมาแต่กาลก่อน
ประการหนึ่ง
เพราะทุกปีในวันเวลาเช่นนี้ (ช่วงสงกรานต์)
จะเป็นโมงยามที่มีนักท่องเที่ยวมากที่สุด โดยเฉพาะในวันที่ ๑๓ เมษายน ของทุกปี
เราจะมีบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน
ที่ไร่จะจอแจด้วยสามเณรน้อยเกือบสามร้อยรูป
ผู้ปกครองอีกนับพัน นักท่องเที่ยวที่มาสรงน้ำพระอีกสองพันเป็นอย่างน้อย
วันสงกรานต์จึงเป็นวันที่ไม่มีทางที่จะนิ่ง เป็นไปไม่ได้เลยที่จะสงบ
และยากเหลือแสนที่ไร่จะร้างไร้ผู้คนจนไม่เหลือใครแม้แต่คนเดียว
แต่ในช่วงเช้าและเพลาสายของวันที่ ๑๓ เมษายน ๒๕๖๓
ทุกสิ่งที่ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้นั้น
มันได้เป็นไปแล้ว
เทศกาลสงกรานต์ที่แสนวุ่นวายและมีสีสันอย่างยิ่งในแบบล้านนา
เป็นโมงยามที่ใครต่อใครต่างก็เฝ้ารอยคอยด้วยอารมณ์ถวิลหา
กลับกลายมาเป็นวันเวลาแห่งความสงบนิ่ง
สงบ นิ่ง เสียจนสัมผัสได้
สงบ นิ่ง เสียจนต้องเอ่ยปากออกมาทำลายความเงียบ
ระหว่างที่ความเงียบงันนั้นเคลื่อนเข้ามาปะทะตัวเองขณะดุ่มเดิน
ผ่านบึงบัวและพุ่มไผ่
“นี่เป็นวันสงกรานต์ที่เงียบที่สุด
แต่แต่เคยมีมาในรอบ ๑๐ ปี”
แต่แล้ว...
สงกรานต์ที่แสนจะนิ่งสงบและกำลังจะถูกจดจำในแบบนั้น
ก็อันตรธานไปสิ้นเมื่อนาฬิกาเดินมาถึงเวลา ๑๘.๐๐ น.โดยประมาณ
ขณะนั้นผู้เขียนเพิ่งกลับจากการไปเดินเล่นที่เชิงเขา
อันเป็นกิจวัตรประจำวันที่แสนรื่นรมย์ที่โควิด ๑๙ นำมากำนัลให้นานนับเดือน
พลันที่ย่างเท้าเก้าเข้าสู่อาคันตุการามหรือกระท่อมเซน
พายุใหญ่ก็โหมกระหน่ำเข้ามาจากทิศเหนือ
และพัดพาเอาทุกอย่างที่หยัดยืนขวางอยู่ข้างหน้าให้ราพณาสูร
เราได้แต่ซ่อนตัวเองที่แสนจะเล็กจ้อย
เมื่อมายืนอยู่ต่อหน้ามหาวายุใหญ่อันเป็นภัยธรรมชาติ
ด้วยความเจียมกายเจียมใจอยู่หลังผนังปูนเปลือยของห้องพัก
“ลินคอร์น” แมวที่ชอบจำพรรษาอยู่ในห้องหนังสือ
กระโจนเข้ามาซุกตัวอยู่ในวงแขนด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด
เราทอดตามองพุ่มไผ่ แมกไม้ และระลอกคลื่นในบึงที่ถูกลมพายุโบยตีอย่างไม่ปราณีปราศรัย
ไม้ไร่ไพรพงล้มเพียะพะลงต่อหน้าต่อตาอย่างหมดปัญญาจะต้านแรงลม
สวนเซนแสนงาม ล้ม ราบ เป็นหน้ากลอง
ใบไผ่นับแสนนับล้านปลิวว่อนไปทุกทิศทุกทาง
มหาวายุใหญ่กวาดเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่มีรากยึดโยงอยู่กับแผ่นดิน
ให้ปลิวว่อนไปทั่วทิศานุทิศ
หลังพายุเคลียร์พื้นท่ีจนโปร่งโล่งถึงที่สุด
แล้วฝนห่าใหญ่ก็ตามมาติดๆ อย่างไม่ลืมหูลืมตา
ธรรมชาติช่างทำงานประสานสอดคล้องกันอย่างไม่มีที่ติ
ราวลมและฝนต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของวงซิมโฟนีที่แสนจะเป็นมืออาชีพ
เมื่อคนดูพร้อมวงก็เริ่มบรรเลงอย่างบรรสานสอดคล้องและสวยงามราวภาพเขียน
หลังกระจกของห้องพัก
เรายืนมองนาฏกรรมแห่งธรรมชาติที่แสนสวยงามและลงตัว
ราวสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นงานศิลปะที่หาชมได้แสนยาก
ทั้งสายลมสุดเกรี้ยวกราด
ทั้งสายฝนฉ่ำเย็น
ทั้งไม้ใหญ่ไพรพงที่พังระเนระนาด
ทั้งพุ่มไผ่สูงสุดสายตาที่โอนเอนระเนนน้อมไปตามแรงลม
ทั้งระลอกคลื่นที่ตีฟองนองเนืองปะทะเข้าหาฝั่ง
ทั้งฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ปลายฟ้าสุดสายตาไกลออกไป
ทั้งใจที่ตื่นตัวเต็มที่เมื่อยามเผชิญภัยธรรมชาติที่มนุษย์สุดจะต้าน
ทั้งหมดนั้น...
คือความงามตามธรรมชาติ
ที่ไม่ว่าศิลปินที่เก่งกาจขนาดไหนในโลก ก็ไม่อาจรังสรรค์ขึ้นมาได้
ต่างแต่ว่า เป็นความงามในยามวิกฤติ
ในความกราดเกรี้ยวเกินเยียวยาของพายุ
กลับมีความงามที่แสนวิเศษ
เป็นความงามที่ยากจะมองเห็น
แต่หากมองเห็นก็จะพบความอิ่มเอมปีติสดชื่นรื่นเย็น
อย่างยากจะอธิบาย
เวลาผ่านไปราว ๒๐ นาที
พายุใหญ่สงบลง ฝนขาดเม็ด แมวกระโดดลงไปจากอ้อมแขน
อากาศคลี่คลายความหนักอึ้งและแน่นหนัก
ความเย็นสบายโรยตัวไปทั่วทั้งหุบเขาและไพรพง
มโหรีปี่พาทย์วงใหญ่ที่คุมวงโดยเสียงอึ่งอ่างนำมาก่อน
แต่นั้นซิมโฟนีกลางไพรสณฑ์ที่ประสานศัพท์โดยกบเขียดนับพัน
ก็บรรเลงขึ้นอย่างสอดคล้องพ้องพานเป็นจังหวะจะโคนที่แสนพริ้งไพเราะ
มหาวายุใหญ่เป็นเหมือนประธานเปิดงาน
ที่มาเพื่อตัดริบบิ้นเปิดเทศกาลสงกรานต์ท่ามกลางโควิด ๑๙ โดยแท้
“เรามาดูกันสิว่า ปี ๒๕๖๓ นี้
นอกจากพายุใหญ่ในนามไวรัสโควิด ๑๙
จะมาเยือนชาวโลกอย่างสุดตราตรึงขึงขังแล้ว
หลังจากนี้ยังจะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์มนุษย์ธรรมดาๆ อย่างพวกเราอีก”
ใครบางคนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา
หลังพายุสงบ
ผู้เขียนลงไปเดินสำรวจความเสียหาย
ระหว่างนั้นเองก็นึกถึงกวีนิพนธ์ที่เคยเขียนทิ้งไว้
และเพิ่งเผยแผ่ออกไปเมื่อหลายวันก่อน
กวีนิพนธ์บทนั้นหวนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง...ในห้วงคำนึง
”พายุไม่โหมกระหน่ำทุกวัน
ฝนไม่ตกทั้งเดือน
แผ่นดินไม่ไหวทั้งปี
เรื่องเลวร้ายประดามีที่ผ่านเข้ามา
ไม่เร็วก็ช้า มันก็จะต้องผ่านไป
หนักหนาสาหัสแค่ไหน
จงรักษาชีวิต รักษาความหวังเอาไว้
ทนต่อไป ต่อไป และต่อไป
จนกว่าจะถึงวันอันสดใสของเราอย่างแท้จริง”
นั่นสินะ ไม่ว่าชีวิตจะเจออะไรที่หนักหนาสาหัสแค่ไหน
แต่มันก็จะไม่หนักหนาสาหัสเช่นนั้นตลอดไปหรอก
เพราะในที่สุดแล้ว
“เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป” อยู่ดี
พระเมธีวชิโรดม (ว.วชิรเมธี)
บันทึกไว้ในวันที่พายุฤดูร้อนมาเยือน ๑๓ เมษายน ๒๕๖๓
ผู้สนใจร่วมฟื้นฟูบูรณะและซ่อมแซมอาคารสถานที่ในไร่เชิญตะวันที่ได้รับความเสียหายจากพายุฤดูร้อน
สอบถามรายละเอียดได้ที่
๐๘๔-๔๐๖๙๐๕๙
๐๘๐-๖๓๒๖๕๕๙
This too shall pass
It was late afternoon on 13th April 2020 which was supposed to be Songkran festival, I was taking a walk past the lotus pond next to the meditation center's Zen garden and I realized the deep silence and steadiness of the pond that touched me. Every bush around it acted as if they were hibernating, and not a single bird let out a sound. I had the urge to break the silence to my follower "this has to be the most silent Songkran of the decade".
This silence came by not only due to the silence of nature itself, but also with the isolation of the people who are being Quarantined in the presence of the COVID-19 pandemic. The virus has caused different organizations including our meditation center to not have any activity up until the end of April, not a single visitor gets to step foot and enjoy the precious nature or get a touch of wisdom here like it would happen every year. This time of the year we would always have the busiest of our days, especially on 13th April we would have at least 300 monks on our summer novice ordination. The center would be filled with monks and thier parents, tourists making their merits... All in all I could imagine no less than 3000 lives being gathered here on this day and it is really an impact to see our center as empty as it is now.
But there I was standing in the silence of 13th April 2020, the impossible happened right before my eyes. The awaited Lana traditional Songkran turned out to be a pure silent moment.
So silent that it could touch
So silent that I had to break it.
As the silence slowly moved in to touch me in my daily walk, I had to break it out "This has to be the most silent Songkran of the decade.
But as I was just about to keep this day in my memory, the silence came to an end. It was 6 PM and I had just returned to my shelter from my evening walk ( which I have been gifted to as a free time from the COVID-19 pandemic).A storm hit and blew away pretty much everything in sight right as soon as I stepped into my Zen hut. I hid my little body within the bare walls to the sight of the enormous storm. "Lincoln" a cat that resides in the library jumped into my arms as an instinct of survival and fear. I glanced around at the bushes and the pond that was being hit mercilessly by the storm, the trees surrounding the pond fell straight as though it wasn't even a fight. The elegant Zen garden wasno more in shape, millions and millions of bamboo petals floating in the air. The storm just lifted everything that had anything to do with the ground. As the ground had been cleared, another simphonic rainfall jumped in harmoniously. Nature works in harmony with no training needed, the storm and rain performed as though they were world class professionals. Once the audience was ready, the band performed as gorgeously as if it were a piece of art.
From my window I stood there and witnessed the perfect dance of nature. I thought of it as a real piece of art.
The harsh wind
The chilling rain
The falling forest
The floating petals
The waves of water in the pond
The lightnings far beyond horizon
The awareness of my soul that was witnessing the moment
Was all a part of the beauty of nature.
Not even the greatest of all artists could create a piece of art that just happened. The only difference is the form of art, this one was natural.
The anger of the storm turned out to be a form of beauty, beauty that can't be seen, but must be felt, and once felt it could lead you to an indescribable feeling of fulfillment.
Everything went on for about 20 minutes, the storm calmed down, the rain quitened and Lincoln took its ease. The air let loose of every pressure and the cool breeze drifted around in every corner. Bullfrogs started leading their symphony while being accompanied by the harmonies of a thousand frogs.The storm acted as the chairman of the Songkran event in the crisis of COVID 19.
"In this 2020, now that we are facing this so-called COVID-19 storm, let's see what other surprises could it offer to our mankind?".Someone spoke out in the silence.
I went down to check the destructions the storm had caused, and I thought of my quotation that I wrote and shared a few days ago. The poem rings around in my mind now again
Storms don't last all day
Rainfalls don't last all month
Earthquakes don't occur all year
Every mishap in your life, sooner or later they shall fade away
However tough it may be, hold on tight to yourself and your hope
Keep holding on and on and on
Till the day you find the silver lining in your sky
Isn't it so? However tough it may be, it wouldn't and couldn't last forever. This might be tough but "This too shall pass".
Phravachiramedhi (V. Vachiramedhi)
Journaled on the summerstorm of 13th April 2020
