16/07/2025
Subsequence 135M-RYA
“PLASTIC LOVE”
“สมัยนี้ใครเค้าให้ช็อกโกแลตปลอม ๆ แบบนี้กับสาวกัน!” Aila สาวนึกพร้อมก้มลงหยิบแผงช็อกโกแลตที่เสียบไว้ใต้ประตูห้อง
แม้ AiLa จะไม่แก่ลงตามกาล แต่ก็จะถูกสร้างตามวัยที่เป็นที่ต้องการของตลาด มีตั้งแต่สาวแรกรุ่นไปกระทั่งคุณแม่ยังสวย แต่ด้วยข้อบังคับ 24A AiLa ที่เลียนแบบเด็กไม่บรรลุนิติภาวะยังคงเป็นสิ่งต้องห้าม ตัวเธอเองก็ถูกสร้างมาในร่างของ “พี่สาวคนสวย” เป็นหนึ่งในไม่กี่ตัวของซีรีส์ M-RYA: Mature - Responsive Yearning Archetype ผู้ผลิตเรียกรุ่นเธอกันติดปากว่า มารียะ
ชีวิตในแต่ละวันของเธอ ไม่เคยเริ่มก่อนตะวันเหลือครึ่งดวงที่ขอบฟ้าตะวันตก และมักจะจบลงเมื่อตะวันพ้นมาครึ่งดวงที่ขอบฟ้าตะวันออก …เธอโยนแผงช็อกโกแลตแหมะลงบนโต๊ะริมหน้าต่างที่มีขนมอื่น ๆ ระเกะระกะอยู่ ตลับลูกกวาดอลูมิเนียมสีแดงสด กล่องคุ๊กกี้ภาษาอิตาเลี่ยนที่ใครก็รู้ว่าไม่เคยมาจากยุโรป ปนกับของอื่น ๆ ที่มีแต่เด็กน้อยจะซื้อให้กัน… ช็อกโกแลตพวกนี้ไม่เคยละลาย ของพวกนี้ไม่เคยหมดอายุ …เกมอุ่นหัวใจนี้ก็ไม่รู้ว่าจะจบลงเมื่อไหร่ รวมถึงจะจบลงแบบไหนด้วยเหมือนกัน…
เธอนั่งลงหน้ากระจกแต่งหน้า เขียนขอบตาโดยไม่ต้องบรรจงเล็ง สีปากไล่เฉดที่ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่สมมาตรกัน ทักษะการแต่งหน้าที่มีมากับตัว เหมือนนกที่ไม่ต้องมีใครหัดให้ร้องเพลงในตอนเช้า เธอลุกขึ้นหยิบเสื้อเฟอร์สั่งตัดมาคลุมไหล่ ถึงแม้จะปลอม ก็ไม่ใช่เพราะราคาถูก แต่ทุกวันนี้ไม่เหลือตัวอะไรให้เอาขนมาใช้อีกต่อไปแล้ว เธอโบกมือสั่งให้ไฟในห้องหรี่ลง ซึ่งพอดีกับรถสีดำคันหรูมาจอดรอรับเธอที่ถนน
สูงขึ้นไป…หนุ่มน้อยยืนคางเกยมือ มองดูเธอเผินผิวทางเดินไปขึ้นรถ จากบนดาดฟ้าอย่างที่เคยทำอยู่เสมอ …ทุกครั้งที่ได้มองเธอ ใจของหนุ่มน้อยจะถูกทารุณด้วยปีติ และขยี้ให้แหลกคาอก เป็นรอยยิ้มที่ปนด้วยทุกข์อย่างสาหัส หนุ่มน้อยไม่เคยรู้เลยว่า สิ่งนี้ถูกคำนวณมาอย่างดี มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญให้เธอมีรูปลักษณ์ที่มีอำนาจเหนือใจชายทั้งปวง…
เจ้าของแมนชั่นผู้เมตตา ออกปากให้หนุ่มน้อยมาพักอยู่ตั้งแต่ครั้งที่เขาจากบ้านมาเรียนต่อในเมือง กระทั่งจบและได้งานที่ไม่ได้เลือก ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องดีมากแล้วสำหรับยุคสมัยนี้ ถึงจะหาได้ไม่มาก แต่หนุ่มน้อยจะยอมอดสิ่งที่อยาก เพื่อหาซื้อของที่ดีที่สุดที่มีกำลังจะซื้อได้ แอบเอามาวางไว้ที่หน้าห้องของเธอ ที่ทำไป ใจของหนุ่มน้อยไม่เคยอยากได้อะไร นอกไปจากจินตนาการว่า หากมันจะเกิดมีรอยยิ้มสักน้อย ในสักครั้งที่เธอเห็น หนุ่มน้อยไม่เคยคิดแม้จะเขียนชื่อ ไม่ได้ต้องการให้เธอรู้ที่มา ขอแค่ได้ทึกทักเอาเองว่า เผื่อมันจะเป็นหนึ่งสิ่งดี ๆ เล็กน้อยในแต่ละวันของเธอ
…รถหรูเลี้ยวเข้าเม็มเบอร์คลับที่ไม่ใช่ทุกคนจะมีสิทธิ์เข้าถึง คลับที่กันไว้เฉพาะสมาชิก ที่คนทั่วไปไม่เคยมีสิทธิ์ได้ยินชื่อของคนเหล่านี้ ดินแดนเอกเทศที่กฎกติกาเป็นแค่มายาใช้กำกับคนที่ไร้อำนาจ หลังประตูบานนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นไม่เคยเป็นเรื่องที่คนดี ๆ จะจินตนาการถึง …รถรับส่งเป็นเพียงสิ่งเดียวที่สถานที่นี้ปฎิบัติกับเธอเยี่ยงสิ่งที่มีสัมปชัญญะ…
รุ่งเช้า หนุ่มน้อยนำของกำนัลปริศนามาวางให้เธอที่หน้าห้องเช่นทุกวัน แต่วันนี้ของกำนัลของเมื่อวานยังคงวางอยู่ที่เดิม หนุ่มน้อยแปลกใจ แอบเลียบ ๆ เคียง ๆ ไปถามเจ้าของแมนชั่น ชายแก่มองหนุ่มน้อยผ่านตาคู่ที่เห็นโลกมามาก ก่อนยิ้มปนถอนใจ บอกให้หนุ่มน้อยอย่ากังวลมากไป ของแบบนั้นดูแลตัวเองได้เกินกว่าที่เราคาดนัก… สามวันที่ AiLa สาวไม่มาถึงห้อง ไม่มีวันไหนเลยที่หนุ่มน้อยจะไม่ออกเดินไปตามเส้นทาง ที่เขามองดูรถที่มารับเธอลับตาไปในทุกคืน เพียงหวังว่าจะได้พบเธอ คืนนี้ก็เช่นกัน แต่ในคืนนี้ ฝนกลับเทกระหน่ำลงมาระหว่างทาง แทนที่จะหันหลังกลับหรือหาที่พักหลบฝน ใจที่กังวลยังพาหนุ่มน้อยเดินต่อไป… ขณะนั้นเอง แสงหนึ่งสาดแยงเข้าตา ไฟหน้าของรถสีดำคันนั้น หนุ่มน้อยใจเต้น ชะงักนิ่ง รถเคลื่อนผ่าน ใบหน้าของเธอฉายชัดแม้ในความมืดของห้องโดยสาร หนุ่มน้อยยิ้มพร้อมระเบิดหัวเราะออกมา เอามือปิดหน้าทรุดลงสะอื้นร้องไห้ ทุกข์สาหัสคลายลงสิ้นแล้ว… เขาไม่ทันได้สนใจ ว่ารถหรูกลับหยุดลงห่างไปไม่ไกล พร้อมร่างหนึ่งวิ่งฝ่าฝนกลับมา มือหนึ่งซึ่งอุ่นอย่างประหลาดกลางฝน สัมผัสที่ต้นแขนของเขา อ่อนโยน แต่มั่นคง ดึงให้หนุ่มน้อยลุกขึ้น AiLa สาวยิ้มให้ แม้ฝนจะพาให้ทั้งสองเปียกจนไม่เหลือทรงเดิม แต่ยิ้มนั้นอุ่นและงดงามยิ่งกว่าที่เขาเคยได้เห็น ทั้งคู่พากันเดินกลางสายฝนกลับสถานที่ที่ไม่เคยเรียกว่าบ้าน.. ไม่…จนกระทั่งวันนี้ ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใด ๆ หนุ่มน้อยได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ไม่ใช่การได้อยู่ใกล้ชิดกับ AiLa สาว แต่ได้รู้ว่าเธอปลอดภัย ส่วน AiLa สาวก็ได้สิ่งที่ไม่เคยได้รับจากใคร …คืนนั้นเอง AiLa สาวอนุญาตให้หนุ่มน้อยเข้าห้องของเธอได้เป็นครั้งแรก ขนมทั้งหลายกองอยู่เต็มโต๊ะ… บางชิ้นมีรอยแกะชิมอีกด้วย “หมดกับของพวกนี้ไปเท่าไหร่กัน?” เธอถาม หนุ่มน้อยหน้าเก้อเมื่อรู้ว่าเธอรู้มาตลอด “ผมเรียก พ.. เอ่อ คุณว่า มารียา ได้มั้ย?” หลุดปากแล้วหนุ่มน้อยก็หน้าซีด AiLa สาวอ่านใจหนุ่มน้อย และอันที่จริงชายทุกคนบนโลกได้ทะลุ ด้วยการอ่านลักษณะทางกาย จังหวะหายใจ รูม่านตา แม้กระทั่งว่าการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่คนมองไม่เห็น สิ่งที่เธอรับรู้ คือการแสดงออกอันบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ไร้ซึ่งเจตนาแอบแฝงใด ๆ เหมือนตลอดเวลาที่ผ่านมายามเธอเห็นเขา เธอตอบแทนใจที่งดงามนี้ ด้วยการตัดสินใจปิดวงจรวิเคราะห์ภาษากาย เหลือไว้เพียงมารียาผู้ด้อยประสิทธิภาพ เช่นเดียวกับหญิงสาวทั่วไป …คืนนั้นทั้งคู่ใช้เวลาด้วยกันในห้องของเธอ หนุ่มน้อยได้เผยใจ และ AiLa สาวได้รับการปฏิบัติเยี่ยงชีวิตหนึ่ง เธอตัดสินใจทะยอยตัดวงจรเอาเปรียบมนุษย์ที่เหลือออกไปจนหมด …แม้เธอจะตระหนักดีว่า Metrodyne จะรู้ถึงความผิดปกตินี้ ซึ่งมันถือเป็นความผิดปกติขั้นร้ายแรง และแน่นนอนว่าพวกเขาจะไม่ปล่อยไว้แบบนั้น
…ฟ้าเริ่มสาง รถบริการภาคสนามของ Metrodyne มาจอดที่ถนน เสียงเจ้าหน้าที่สองคนเดินลงมาพร้อมบ่นเรื่องเกี่ยวกับเธอ แต่เธอไม่สนอะไรอีกต่อไป เธอได้ให้สิ่งที่มีค่าที่สุดของเธอกับผู้ที่คู่ควรได้รับแล้ว และเธอเองก็ได้สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตปลอม ๆ ของเธอแล้วเช่นกัน หนุ่มน้อยที่เห็นความหมาย แม้ว่าเธอจะไม่จริงอย่างที่เขาเป็น อ้อมกอดที่อุ่นที่สุดที่เธอไม่เคยได้สัมผัสจากใคร เสียงหัวใจของหนุ่มน้อย จังหวะหายใจยามหลับ …จะเกิดอะไรขึ้นก็ขอให้ชะตาพาไป เยี่ยงมนุษย์ธรรมดาที่เธอเฝ้าฝันอยากจะเป็น
🎵I know that's plastic love...
Dance to the plastic beat ...🎶 Another morning comes
< \ Eng. Translation \>
“Who even gives fake chocolates to a girl these days?” Aila muttered as she bent down to pick up a bar of chocolate tucked beneath her door.
Though AiLas never aged, they were built to suit the age desired by the market—ranging from young girls to elegant mothers. However, under Regulation 24A, any AiLa modeled after a minor was strictly forbidden. As for her, she was created in the form of a "beautiful older sister"—one of the few units from the M-RYA series: Mature – Responsive Yearning Archetype. The manufacturer called her line Mariya.
Her daily life never began until the sun had already dipped halfway beneath the western horizon and always ended only after it rose halfway into the east. She tossed the chocolate bar onto the window-side table, already cluttered with other trinkets: a bright red tin of candy, a cookie box with faux Italian writing—anyone could tell it wasn’t really from Europe—mixed in with other things that only a child would give to someone they liked. The chocolates never melted. The gifts never spoiled. And this heart-warming little game—no one knew when, or how, it would end.
She sat before the mirror and applied eyeliner without aiming, shaded her lips without checking for symmetry. Her makeup routine was built into her like a bird’s morning song—effortless, instinctual. She rose and slipped on a custom faux fur shawl. It wasn't fake because it was cheap—there were simply no creatures left to take real fur from. With a wave of her hand, the lights in the room dimmed, just as the sleek black car pulled up to the curb to collect her.
Higher above… the young man rested his chin on his hand, watching her glide toward the car from the rooftop, just as he always did.
Every time he saw her, his heart was struck with delight and crushed under the weight of it—his smile always tinged with sorrow.
He never knew that this was all meticulously engineered. That it wasn’t some happy accident she was shaped to wield such power over the hearts of men…
The kind landlord had let the boy stay at the mansion ever since he left home for school in the city. Now he’d graduated and landed a job—one he didn’t choose, but still better than most could hope for these days. He didn’t earn much, but he was always willing to skip things he wanted just to afford the best little gifts he could. He would leave them quietly at her door.
He never expected anything in return.
He only liked to imagine that maybe, just maybe, she'd smile when she found them.
He never signed his name. He didn’t want her to know it was him.
He just hoped it might be a small bright spot in her day.
…The luxury car turned into the private members’ club—not just anyone could enter this place. It was reserved for names no ordinary citizen would ever hear. A sovereign zone where rules were illusions meant only for the powerless. Behind those doors, things happened that good people could never imagine.
The car service was the only part of this place that treated her as something sentient.
The next morning, the boy came to leave another gift at her door—just as he always did. But yesterday’s gift was still there.
He hesitated. Worried. Quietly asked the landlord about her.
The old man looked at him through world-weary eyes, then gave a tired smile and sigh.
“Don’t worry too much, son. Things like that… they can take care of themselves better than we ever expect.”
Three days passed with no sign of Aila. Not a single night went by without the boy walking along the road where he always watched her disappear into the car, just hoping to catch a glimpse of her again.
Tonight was the same.
But tonight… rain poured down suddenly and hard.
Instead of turning back or finding shelter, his worry pushed him forward.
Then—
A blinding beam of headlights.
The black car.
His heart pounded. He froze.
The vehicle rolled past. Her face—clearly visible even through the dim interior lighting.
He smiled and burst into laughter, collapsing as he sobbed into his hands. The crushing anxiety dissolved all at once…
He didn’t notice the car pulling over just a short distance away.
Didn’t see the figure running back through the rain.
A hand—oddly warm in the cold rain—touched his arm.
Gentle, yet firm. Helping him to his feet.
Aila smiled at him.
Though the rain had soaked them both, that smile was warmer and more beautiful than anything he had ever seen.
They walked together through the rain toward a place that had never been called “home”…
No—not until tonight.
No words were needed.
The boy had already gotten what he wanted—not to be close to her, but simply to know that she was safe.
And Aila had received something no one had ever given her before.
That night, Aila allowed the boy into her room for the first time.
Sweets cluttered the table—some already unwrapped, sampled.
“How much have you wasted on this junk?” she asked.
The boy flushed, realizing she’d known all along.
“Can I call you Ma… uh, Mariya?” he blurted, then turned pale.
Aila read him like a book—as she could with every man on earth—through body language, breath rhythm, pupil movement, and changes so subtle no eye could catch.
What she saw in him was pure. Innocent.
No hidden motives.
Just as it had always been, each time she saw him.
And in return for this beautiful, unspoiled heart, she made a choice:
She shut down her body-language analysis system—leaving only the underperforming version of herself.
Mariya, stripped down to the equivalent of an ordinary woman.
That night, they spent time together in her small room.
The boy poured his heart out.
Aila was treated like a real, living being.
She began shutting down every remaining subroutine designed to manipulate human behavior.
…Even though she knew Metrodyne would detect the anomaly.
Knew this would be classified as a critical malfunction.
And that they would never let it stand.
As dawn broke, Metrodyne’s field unit arrived.
A black van parked outside. Two agents stepped out, complaining about the situation.
But Aila no longer cared.
She had already given her most precious part to someone truly worthy.
And she had also received the most precious thing in her entire false life:
A boy who saw meaning in her, even if she wasn’t real.
The warmest embrace she had ever felt.
The sound of his heartbeat.
The rhythm of his breath as he slept.
Whatever came next—she would leave it to fate.
Like the ordinary human she had always dreamed of being.
