12/11/2024
Dag 3: Eg er altså på ei reise gjennom India med tog, og det er ei forvitneleg oppleving i seg sjølv. Fyrste strekket var frå Delhi til Varanasi, ei reise på 8 timar med ekspresstog. Eg var ute av senga kl. 03:45 for å kunne vere reiseklar i hotellresepsjonen kl. 04:30 for å rekke toget kl. 06:00. Det tek ei rid for meg å omrøme meg på romet midt på natta. Ikkje minst hugse å få med seg alt sparket mitt vel pakka og surra i prinsa mi.
Me fekk ingen frukost, men ein kaffi ved skranken og niste i ei pappøskje med hank. Eg var ikkje før ute av hotellet, før øskja klappa i hop og all nista hamna på asfalten. Til all lukke hadde eg ein skopose for hand, så eg fekk berga alle dei søte kakene som var i øskja. Eg vona berre at der var nokolunde reint for hundelort etter alle laushundane i byen, der kakene mine trilla i ein vid ring. Litt flaks må ein rekne med å ha.
India Railways er som fortalt verdas største arbeidsgjevar med 1,5 mill. tilsette, så alle må ha noko fornuftig å gjere, slik å sjå til i alle fall. Reisefylgjet vart alt då me steig av bussen omringa av eit heilt arbeidslag i raude skjorter med ein streng arbeidsformann som merka seg ut med eit bommullssjal om lag som ein badehanduk over skuldra. Me fekk ikkje leggje hendene på ein einaste eignalut, før alt vart surra himmelhøgt på ei handkjerre, og borte var det. Guiden roa oss med at det var ingen grunn til uro. Bagasjen ville vere framme ved vogna vår i tide.
Me brøyta oss gjennom folkehavet av reisande og alle slags kramkarar og -kvinner som baud på hefte med postkort, kjøleskapsmagnetar og fargerike halskjede og armband. Like eins tiggarar i alle variantar frå kvinner med eit sovand barn på armen til invalidar som kravla seg fram på asfalten. Røyken låg tjukk over plassen frå alle matseljarane som alt hadde fått fyr på dei kolfyrte omnane sine, og handelen med nistemat til dei reisande såg ut til å gå strålande.
Etter mykje baksing og brøyting var me framme på perrongen. Og syn og bin, der stod kjerra med sparket vårt og heile arbeidslaget samla ikring. Det som for oss ser ut som det reine kaos, er tvert om ein orden og logistikk me ikkje skjønar.
Der stod me og venta på perrongen. Me var lova nummererte sitjeplassar i nest høgste klasse på Indias nyaste togsett, som sjølv statsminister Modi nyttar når han har trong om å vere folkeleg, og toget har fritt leide på alle stasjonar.
Toget kom, og det var laaaaaangt. Raudskjortene med bagasjekjerra vår hadde funne på meteren nett den vogna me skulle stige på, ja, jamvel rette døra. Det var berre å stige inn og finne den nummererte plassen kvar og ein av oss hadde fått tildelt.
Det var då spetakkelet byrja. Det vart straks ein kompakt propp i midtgangen av reisande frå begge retningar med enorme koffertar og pappkasser på hovudet og i knehøgde, som dei lyfta opp i ei altfor grunn bagasjehylle. Eg vona berre at toget ikkje måtte gjennom krappe kurver, for då ville sentrifugalkrafta truleg krevje fleire liv.
Seta vart snøgt opptekne, og me smålåtne skandinavar vart ståande perplekse. Det var i denne agneblinken eg konstaterte at gener for ein viss intimsone må forlengst vere utrydda i India. Like eins genet for klaustrofobi. Det nytta ikkje å syne fram plassbillett som på flyet, for det såg ut til at same setet var booka til både to og tre personar, og ingen som hadde fått sett seg ville vike. Fire-fem funksjonærar med ulike distinksjonar og skjoldahuer måtte til for å løyse opp denne linevasen.
Det enda med at halve fylgjet vårt måtte flytte 10 vogner fram med all bagasjen sin, som raudskjortene hadde stua så pertentleg i gangen mellom vognene. Eg gjorde krav på bestefarstatus og slapp å flytte.
Toget tok av, og roa senka seg. Men Idyllen vart broten av eit utrop frå setet ved sidan av meg. Det var Lina frå Stockholm som hadde sjekka nista som mannen hennar, Hans, hadde lagt i den kostbare tote-bagen hennar. Øskja hadde vorte klemd i hop i kampen om sitjeplassar, og ein muffins med noko som likna blåbærsylte hadde gått i oppløysing og var grundig smurt ut over innsida av tote-bagen - og alt som i den var. Eg sjekka skoposen min, og same fadesen hadde skjedd der. Eg tok det med meir ro, ettersom eg rekna med at muffinsen min alt var infisert med hundelort.
Eg fekk verje av eit samanbrot i dei romantiske relasjonane hjå ekteparet ved å steppe inn som redningsmann med ein uspretta pakke våtserviettar frå Europris. Eg kunne jamvel presentere ein rull med søppelposar frå same etablissement til å verte av med blåbærsylta.
Men me hadde ikkje før fått i oss det som var att av den tilsulka nistematen vår, før det vart servering av ny frukost på toget. Kvar vogn hadde minst fire tilsette som jobba kontinuerleg med å proppe i oss mat og drikke. Den eine serveringa etter den andre i samfulle 8 timar vart avslutta med eit 5-retters varmt måltid plassert på eit brett med storleik som eit A4-ark. Og naturkreftene sytte sjølvsagt for at noko gjekk i golvet. Sjølv mista eg berre eit beger med te, og var såleis mellom dei heldige. Toget hadde berre tre stoppestadar, men ved kvart stopp vart det lasta inn heile berg av pappkasser med mat og drikke.
Indias nyaste togsett rasa avgarde i 129 km/t, og etter 8 timar kunne me stige av i Varanasi, Indias mest heilage by. Før me kom ut på perrongen hadde raudskjortene, i beit for kjerre, alt fått plassert bagasjeberget vårt på hovudet. Det var berre å slå lag med dei til bussen som skulle frakte oss til eit nytt 5-stjerners hotell.
Eine biletet er eit utsnitt av kampen om sitjeplass på toget. Raudskjorte-formannen med badehanduk over skuldra freistar å ordne opp, men høgare huer måtte tilkallast.
