05/02/2021
Gisteren liep ik voor het eerst na het sluiten van de winkel. Weer langs de (nu) lege winkel in de Nieuwstraat.
Het toeval (wat is toeval) wilde, dat ik er in een kort tijdsbestek 2 keer langs moest.
De eerste keer keek ik door de etalageruiten in een donker, onverlicht pand. Ik moest even slikken, toen ik naar binnen keek.
Leeg, echt leeg. Zoals het eind december afgeleverd was. En donker, echt donker.
Toen ik even later voor de tweede keer langs liep, waren de lichten aan. Er was blijkbaar iemand aanwezig. Het zag er nu een stuk vriendelijker uit, met al dat licht. Herinneringen aan allerlei mooie momenten, maar ook van de intens zware laatste weken kwamen naar boven.
Later in de auto op weg naar mijn tijdelijke huis, liet ik de beelden en het gevoel nog eens de r***e passeren.
En merkte wat een prachtige metafoor het is, voor het leven waarin wij nu zitten. Licht en donker liggen heel dicht naast elkaar.
Het is heel makkelijk om nu in het donkere gevoel te gaan zitten met wat er zich nu om ons heen afspeelt. En waarschijnlijk dan ook de overhand in ons bestaan gaat krijgen.
We kunnen ook het licht zien, wat binnenin ons woont. Het licht, waardoor alles er vriendelijker uitziet. De leegte, symboliserend de stilte in ons, het licht, de warmte en liefde die in ons woont.
Met deze kracht kan ik mijn steentje bijdragen in deze in snel tempo veranderde wereld. Met dit licht en stilte in mij, kan ik zonder oordelen een ander tegemoet treden.
Iedereen heeft op dit ogenblik zijn eigen "strijd" te leveren.
Op welke manier dan ook.
Ook gaat iedereen op dit ogenblik door zijn eigen bewustwordingsprocessen. Iedereen gaat hier op zijn eigen manier mee om. Of we nu mondkapjesdragers zijn of niet. Of we nu vóór vaccineren zijn of niet. Of we vóór alle maatregelen zijn of niet. We zijn allemaal mens. Allemaal op weg om te leren, rechtsom, linksom, via een verkorte route het maakt niet uit. Laten we elkaar respecteren voor wie we zijn.
MENS!
Margriet Rijsenbrij
❤❤❤❤❤❤❤❤❤
