28/05/2026
Deze foto van mij maakte jij…
Zonder dat ik het wist. Pas na jouw overlijden vond ik hem terug op jouw computer.
Nu is deze foto voor mij zoveel meer waard dan zomaar een afbeelding, omdat hij me doet beseffen hoeveel liefde hierin zit.
Morgen ben jij er al 8 jaar niet meer.💔
En soms zou ik zo graag nog eens met je praten. Gewoon even samen zitten, lachen en je vertellen hoeveel er in al die jaren veranderd is.
Jouw twee kleinzonen zijn ondertussen uitgegroeid tot prachtige volwassen mannen.
En die lieve man aan mijn zijde… weet je nog dat ik jou vroeg om me een goede man te sturen? Soms voelt het echt alsof jij daar ergens boven een handje in hebt gehad. ❤️ Helaas heb ik je nooit kunnen voorstellen aan hem.
We hebben samen een mooi huis gekocht, een huis wat we steeds een stukje mooier maken. Een thuis voor ons gezin waar liefde, warmte en herinneringen in zitten.
En mijn eigen zaak… mijn droom waar ik jou vroeger vaak over vertelde. Die droom die ik toen nog niet durfde of kon najagen omdat mijn prioriteit volledig lag bij het alleen opvoeden van mijn kinderen. Maar uiteindelijk heb ik het toch gedaan. En wat had ik dit alles graag met jou willen delen.
Ik vraag me zo vaak af wat jij hiervan gevonden zou hebben.
Ik mis vooral jouw humor en de fratsen die je uithaalde. Dat keihard lachen samen met zijn allen. En jij kon dan zó hard lachen dat je helemaal rood aanliep. 🤣
Die pretoogjes, die lach… die vergeet ik nooit meer.
Juist door jou besef ik hoe belangrijk het is om niet alleen maar te leven voor later, maar om echt momenten te maken. Te lachen. Te genieten. Want uiteindelijk zijn dát de herinneringen die blijven bestaan.
Sommige mensen verdwijnen nooit echt…
Die leven verder in herinneringen, trekjes, verhalen, humor en in alles wat ze achtergelaten hebben in ons hart . 🤍
Mis je pap…..
