12/07/2024
500 ganzen op mijn land.
“D’r staan er wel 500, ze vreten mijn land kaal en wat ze overslaan trappen ze wel in de modder, bovendien sc****en ze de boel ook nog eens onder. Kun je komen”
Ik zie hem voor me: een door weer en wind gelooid en gebruind gezicht met felle, nu boos kijkende blauwe ogen en een door de wind verwaaide grijze kuif. Blauwe overall en slobberige laarzen over een pezig beetje krom gegroeid lichaam met –ongerijmd lijkend -in zijn eeltige hand een moderne Samsung.
“Ik probeer morgen de komen” stel ik hem gerust , “moet wel een en ander regelen”
‘s Middags een aantal telefoontjes gepleegd, het valt niet mee om door de weeks een paar jagers te regelen: de meeste werken en kunnen zich op zo’n korte termijn niet vrij maken. Blijven de oude, gepensioneerde mannetjes zoals ik over die dat wel kunnen.
De volgende ochtend om half vijf afgesproken ( zon op om 05.30) staan we met zijn drieën bij de boot. Twee jagers en een hondenman, tezamen ruim 230 jaar oud! De vorige gebruikers hadden het bootje niet op de kant getrokken en omgedraaid dus konden we hem na al die plensbuien eerst opvissen en met vereende krachten omdraaien en leeggooien. Mart stapte nog in een g*t en viel languit in de modder, gelukkig niets aan de hand maar wel goed voor een lach. Spullen in de boot, twee touwen aan de boeg met aan iedere kant van de sloot een zwoeger die hem door waterplanten en riet naar voren trekt.
De hut staat 300 meter verder, is over de sloot gebouwd en voorzien van in de zijkanten gestoken riet en gedeeltelijk bovendien gecamoufleerd door uit de sloot groeiend riet. Even ‘uithijgen’ en dan de lokganzen uitzetten, afhankelijk van de wind in een V-vorm waarvan de punt naar de hut wijst. Ik probeer ze altijd in groepjes van vier of vijf te zetten met een wachter op vier grazers en onderling twee– drie meter uit elkaar. Ik probeer ze ook niet allemaal dezelfde kant uit te zetten om een natuurlijker beeld te krijgen.
Binnen de 10 km zone van Schiphol mogen we met geluid lokken, vaak is het even zoeken op welke roep ze het beste reageren, ook veranderen we vaak het volume als een gans komt aanvliegen. Vandaag bleek dat ze beter op vrij zacht geluid dan op een knoeihard geluid reageerden. Blijft toch altijd lastig, de ene dag lijkt het niet uit te maken welk geluid je maakt en komen ze van honderden meters ver op het geluid af, de dag daarop interesseert hetzelfde geluid ze niet.
Het is inmiddels al kwart over vijf en de eerste twee ganzen komen al babbelend op zoek naar vrienden aanvliegen in de richting de stal. Camouflage, stal en geluid lijken in orde want de pootjes gaan naar beneden om in te vallen.
Het schot is niet moeilijk en de eerste twee grauwen zijn binnen.
We treffen het met het weer, bewolkt maar geen regen, beetje wind en overal ganzen in de lucht.
Alleen, net niet binnen schot, de meeste reageren nauwelijks op de verschillende roepen die de megafoon produceert en degene die wel komen draaien op het laatste moment toch weer af. Er zijn natuurlijk heel veel standganzen die de stal en het geluid wellicht kennen van vorige ontmoetingen.
Toch krijgen we op nog onwetende jonge ganzen een paar mooie kansen.
Onze hondenman Renée heeft een jonge labrador opgeleid, zijn vorige draadhaar heeft hij helaas op veel te jonge leeftijd moeten laten inslapen. De jonge Sepke kreeg wat ganzen betreft zijn vuurdoop en heeft die geweldig doorstaan. Hij pakte zelfs een aangeschoten gans na een wilde achtervolging uit de lucht!
Vreemd genoeg was het eigenlijk klaar op een uur of negen en vloog er haast niets meer. We hebben honderden ganzen gezien maar helaas hadden de meesten een perceel 300 meter verder als favoriet uitgekozen en natuurlijk net daar waar wij de schade niet mogen bestrijden. Zitten er eenmaal een honderd ganzen op zo’n veld dan is het heel moeilijk om aanvliegende nieuwkomers nog naar de lokstal te krijgen.
De boer kwam om een uur of tien langs om te waarschuwen dat er een stelletje pinken het weiland opkwamen. Pinken zijn altijd super nieuwsgierig en willen graag weten hoe je autospiegel smaakt en of die lokganzen lekker zijn. We besloten daarom dat het mooi was geweest en gingen opruimen, tableau leggen voor Faunaspot, registreren en foto maken, ganzen en spullen in de boot en terug.
In de Koffieplaats nog even napraten en om de verbrande calorieën aan te vullen met een ongezond, maar wel heel lekker hapje en het genot van een lekker koud biertje!
