10/08/2026
En dan moet je ineens rouwbloemwerk maken voor je eigen moeder… 💔🌹
Ze was altijd heel duidelijk. Al toen ik klein was zei ze:
“Bloemen geef je als degene het nog kan zien. Niet als degene in zijn kist ligt.”
Ze hield van mijn bloemstukken, mijn werk, mijn creaties. Ze was trots op wat ik maakte en gunde het me altijd als mensen rouwwerk bij me bestelden.
Ze was meestal één van de eersten die vroeg:
“Ist lukt, loiverd? Hest een foto mokt? Wat vonden ze ervan?”
Mijn grootste fan. ❤️
Als ik weer iets bijzonders had gemaakt:
“Joah… wauw! Hou bedenkst ’t wel? Wel prachtig zo!”
Maar toch was ze stellig: één rode roos op haar kist.
De hele week, tussen het regelen van haar uitvaart door, bleef ik ermee worstelen. Ik kon toch niet alleen die ene roos neerleggen en weglopen? Zo’n kale kist voelde niet goed.
Maar het was háár laatste wens.
En hoe kon ik die respecteren, zonder dat het kaal zou voelen?
Dus zoals altijd begon ik gewoon. Ik liep er even bij weg, maalde verder in mijn hoofd… en langzaam ontstond er een idee.
Een frame rondom die ene rode roos.
Elk seizoen maakte ik een krans voor haar. Iedere week stond er een verse bos bloemen op tafel. Ik heb haar zoveel bloemen gegeven… maar nu wist ik ineens niet meer hoe ik verder moest.
Tot ik het zag.
De krans.
Het aluminiumdraad.
Het rode hart.
De vlinders, waar ze zo gek op was.
En de hedera uit de tuin van haar favoriete plek.
Toen wist ik wat ik moest doen.
Een kistbedekking, met respect voor haar laatste wens.
Één rode roos. 🌹
Omringd door haar lievelingsdingen.
De vlinders… waarvan er één opstijgt.
En de andere vijf die achterblijven.
Vijf vlindertjes.
Voor altijd verbonden. 🦋
Dag lieve Mam…
We gaan je zo vreselijk missen.
Ik ben mijn grootste fan kwijt. 💔
🌹 En toch zal in alles wat ik maak, altijd een stukje van jou blijven zitten.
