10/08/2026
Ихэр хүүхэдтэй аав, ээжүүдийг шүтдэг болсон шүү. ❤️
Өөрөө ихэртэй болоод, ганцаараа харж эхэлсэн цагаас л өмнө нь зүгээр л уншаад өнгөрдөг байсан зүйлсийг одоо өөрийн биеэр мэдэрч байна.
Заримдаа хүүхдүүдээ дагаад хамт уйлмаар…
Заримдаа юу ч хийхгүй, зүгээр л чимээгүй суучихмаар санагдана.
Гэр цэвэрхэн байх, аятайхан хоол хийж идэх гэдэг хүртэл тансаг зүйл шиг санагдана. 😂
Бүх зүйл “гялс” байх ёстой.
Гялс хоол хийх, гялс аяга угаах, гялс хувцас угаах…
Өөрийгөө “яаж ийгээд л бүгдийг амжуулна” гэж боддог байлаа. Гэтэл үнэндээ зарим зүйлээ зүгээр л хаяхаас өөр аргагүй юм байна.
Хүүхдүүдээ унтуулчихаад юм амжуулна гэдэг бүр худлаа. 😅 зүгээр л хэдхэн минут хажууд нь хэвтчихье”, “нуруугаа жаахан амраачихъя” гээд л хэвтмээр санагдана.
Өдрийн нэг унталт дээр нь өөрөө амарч чадалгүй өнгөрөөчихвөл шөнө нь, маргааш нь ямар хэцүү байдаг гээч… Нойр дутсан хэдэн өдөр дараалан үргэлжилбэл юу ч хийх чадалгүй, зүгээр л сулбагар амьтан болчихно.
Хоол идэх ч хүртэл хэцүү.
Босон сууна, яарч иднэ, хагас дутуу иднэ. Заримдаа юу идсэнээ ч мэдэхгүй. Нойл ч ороогүй гэдгээ санахдаа өнөөдөр нээрээ би шингэн юм уусан билүү гэж бодно.
“Өөрийгөө битгий хаяарай” гэж хүмүүс хэлнэ.
Гэхдээ үнэндээ өөрийгөө бодохоосоо өмнө памперс нь байгаа болов уу, сүү нь хүрэх болов уу гэж ойр зуурын юм л боддог болчихдог.
Өдрийн уртыг, шөнийн богиныг ихэр хүүхэдтэй болсон хүмүүс л үнэхээр мэддэг байх. 🥹
Гэхдээ нэг л зүйлд итгэдэг.
Энэ бүх нойргүй шөнө, ядарсан өдрүүд, идэж амжилгүй өнгөрүүлсэн хоол, цэвэрлэж амжилгүй орхисон гэр, өөртөө гаргаж чадаагүй цаг хугацаа…
Нэг л өдөр бүгд сайхан дурсамж болно.
Үрс минь өснө. Том болно. Гараас гарна.
Тэр үед ээж нь ч бас “гараанаас гарах” байх аа. 🤭❤️
Одоо бол зүгээр л яарч явна.
Өөрийнхөө юуг хамгийн сайн хийдгээ марттал яаруу хүн болчихжээ.
Гэхдээ энэ яаруу амьдралын минь хамгийн сайхан шалтгаан нь ихэр бяцхан үрс минь юм. ❤️
Ядарч байна.
Гэхдээ жаргалтай байна. 🥹❤️
