21/12/2025
인간은 혼자 살아가기 어렵다.
လူသားဟာ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။
그리스 철학자 아리스토텔레스(Aristotle)는 인간은 개인으로 존재하지만
ဂရိ ဒဿနပညာရှင် အာရစ္စတိုတယ် (Aristotle) က လူသားဟာ တစ်ဦးချင်းအနေနဲ့ ရှိနေပေမယ့်
타인과 끊임없이 관계하며 살아간다면서
တခြားသူများနဲ့ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေးထားပြီး အသက်ရှင်နေထိုင်ကြတယ်လို့ ပြောပါတယ်။
인간을 ‘사회적 동물(Social Animal)’로 표현했다.
ဒါကြောင့် လူသားကို “လူမှုရေးသတ္တဝါ (Social Animal)” လို့ ခေါ်ဆိုဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။
관계란 타인과 상호작용하는 것이므로 사회성이 중요하다.
ဆက်ဆံရေးဆိုတာ တခြားသူများနဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်တဲ့အတွက် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အရည်အချင်းက အရေးကြီးပါတယ်။
인간은 자신의 뜻과 의지만 주장하면서 살아갈 수는 없다.
လူသားဟာ ကိုယ့်ဆန္ဒ၊ ကိုယ့်အမြင်ကိုပဲ အပြင်းအထန် တောင်းဆိုပြီး အသက်ရှင်လို့ မရပါဘူး။
자기중심적 태도가 강하면
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ ဗဟိုထားတဲ့ အနေအထား ပြင်းထန်လာရင်
소속 집단이나 사회로부터 소외당하고 고립될 가능성이 크다.
ကိုယ်ပါဝင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်း သို့မဟုတ် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကနေ ဝေးကွာခံရပြီး သီးခြားခွဲထွက်နေသွားနိုင်တဲ့ အလားအလာ ကြီးပါတယ်။
⸻
우리는 사회성을 기르기 위해 어릴 때부터 많은 교육과 훈련을 받는다.
လူမှုရေးစွမ်းရည်ကို ဖွံ့ဖြိုးစေရန် ကျွန်တော်တို့ဟာ ကလေးဘဝကတည်းက ပညာပေးမှုနဲ့ လေ့ကျင့်မှုများစွာကို ခံယူလာကြပါတယ်။
유아기에는 부모로부터,
ကလေးငယ်အရွယ်မှာတော့ မိဘများထံကနေ သင်ယူရပါတယ်။
아동기와 청소년기에는 학교와 또래 집단으로부터 학습한다.
ကလေးအရွယ်နဲ့ လူငယ်အရွယ်မှာတော့ ကျောင်းနဲ့ အသက်တူ အဖွဲ့အစည်းများထံကနေ သင်ယူပါတယ်။
성인이 된 후에는 성숙한 인격체로서 그동안 습득한 사회성을 발휘한다.
လူကြီးဖြစ်လာပြီးနောက်မှာတော့ ပြည့်စုံတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသူအနေနဲ့ ယခင်က ရရှိထားတဲ့ လူမှုရေးစွမ်းရည်တွေကို အသုံးချပါတယ်။
이렇게 학습한 개별적 인간은 나름대로 꿈꾸는 삶을 추구한다.
ဒီလို လေ့လာသင်ယူလာတဲ့ လူတစ်ယောက်ချင်းစီဟာ ကိုယ်တိုင် မျှော်လင့်ထားတဲ့ ဘဝကို လိုက်လံရှာဖွေကြပါတယ်။
한 개인으로, 공동체의 일원으로 행복하기 위해 노력한다.
တစ်ဦးချင်းအနေနဲ့လည်းကောင်း၊ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်အနေနဲ့လည်းကောင်း ပျော်ရွှင်ဖို့ ကြိုးစားကြပါတယ်။
그런데 현실에서는 상처받고 좌절하는 경우가 종종 있다.
ဒါပေမယ့် အမှန်တကယ် ဘဝမှာတော့ စိတ်ထိခိုက်ရပြီး စိတ်ကျရှုံးရတဲ့ အခြေအနေတွေ မကြာခဏ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။
⸻
그 이유는 무엇일까?
အဲဒီအကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်မလဲ?
상처받고 좌절하는 사람들은 대부분
စိတ်ထိခိုက်ပြီး စိတ်ကျရှုံးနေတဲ့ လူအများစုက
그 원인을 자신에게 돌리기보다 타인에게 떠넘기는 경우가 많다.
အကြောင်းရင်းကို ကိုယ့်ဆီမထည့်ဘဲ တခြားသူတွေထံကို ပုံချတဲ့ အခါများပါတယ်။
성장 과정이 불행해 현재의 삶이 불안정하다거나
ကိုယ်ကြီးပြင်းလာတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် မကောင်းခဲ့လို့ လက်ရှိဘဝ မတည်ငြိမ်ဘူးလို့ ပြောကြတတ်ပါတယ်။
사회의 불평등한 구조 때문이라고 말한다.
ဒါမှမဟုတ် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ မညီမျှတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့်လို့ ဆိုကြပါတယ်။
또 타인의 간섭과 몰이해를 탓한다.
တခြားသူတွေရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုနဲ့ နားမလည်မှုကိုလည်း အပြစ်တင်ကြပါတယ်။
이렇게 ‘내 탓’이 아닌 ‘남 탓’으로 돌려 문제가 해결된다면
ဒီလို ကိုယ့်အပြစ်မဟုတ်ဘဲ တခြားသူအပြစ်လို သတ်မှတ်ပြီး ပြဿနာတွေ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင်
핑곗거리를 잡아 탓해도 상관없다.
အကြောင်းပြချက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး အပြစ်တင်နေပါစေ မဖြစ်ပါဘူး။
그럼에도 불구하고 문제가 해결되지 않는다면
ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလိုလုပ်လည်း ပြဿနာ မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင်
문제의 원인을 자신에게서도 찾아보아야 한다.
ပြဿနာရဲ့ အကြောင်းရင်းကို ကိုယ့်အတွင်းထဲမှာပါ ရှာကြည့်သင့်ပါတယ်။
그렇지 않으면 부모도 친구도 배우자도 자식도 종교도 정치도…
အဲ့ဒီလို မလုပ်ဘူးဆိုရင် မိဘ၊ သူငယ်ချင်း၊ ဇနီး/ခင်ပွန်း၊ ကလေး၊ ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေး စတာတွေကိုပါ
모든 것이 원인이고 잘못이라고 생각하는 삶을 살게 된다.
အားလုံးကို အကြောင်းရင်း၊ အပြစ်ပဲလို့ ထင်မြင်တဲ့ ဘဝနဲ့ အသက်ရှင်သွားရပါလိမ့်မယ်။
