27/06/2022
ကေလးကို ဒုကၡခံခိုင္းပါ🙂💜
တခါတုန္းက ေဘးခ်င္းကပ္ ေနတဲ့ အိမ္ေလး ႏွစ္အိမ္ ရွိတယ္။ ပထမအိမ္ ကေတာ့ ထမင္း၊ ဟင္း စားစရာ ခ်က္ျပဳတ္ ေရာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီအိမ္နဲ႔ ကပ္ရက္အိမ္ကေတာ့ ဗြီဒီယို အေခြအငွားဆိုင္ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ထမင္း၊ ဟင္း ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္မွာ ကေလးတေယာက္ ရွိသလို ဗြီဒီယိုအေခြ အငွားဆိုင္ မွာလည္း ရြယ္တူကေလး ရွိပါတယ္။
ေက်ာင္းဆင္းလာခ်ိန္ဆို ထမင္းဆိုင္က ကေလး ကေတာ့ ည ၉ နာရီ အထိ အေမကို လာကူေရာင္း ပန္းကန္သိမ္း၊ ဧည့္သည္ ေတြကို စားစရာမ်ား ေန႔တိုင္း ကူခ်ေပးပါတယ္။ အေခြအငွားဆိုင္က ကေလးကေတာ့ ေက်ာင္းက ျပန္လာတာနဲ႔ ဒုတိယထပ္မွာ ဂိမ္းထိုင္ေဆာ့ ေနတတ္ပါတယ္။ ဗိုက္ဆာ လာရင္ေတာ့ အေဖကို ေဘးဆိုင္မွ စားစရာမ်ား ဝယ္ေပးရန္ ေအာ္ဟစ္မွာၿပီး အခန္းထဲ အထိ လာပို့ခိုင္း တတ္ပါတယ္။
ထမင္းဆိုင္က ကေလးဟာ ေက်ာင္းတက္ရင္း စီးရန္ ဆိုင္ကယ္ လိုခ်င္တာ ေနာက္ဆုံး အတန္း ၁၂ တန္း တက္မွ ရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲ ဆိုေတာ့ အေမက သူ႔လုပ္အားခ အျဖစ္ တရက္ကို ၁၀၀ ေပးၿပီး ၄၀ ကိုေတာ့ ေက်ာင္းမုန႔္ဖိုး အျဖစ္ ေပးပါတယ္။ လိုခ်င္တာေလး မ်ားကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ပိုက္ဆံစုၿပီး ဝယ္ရပါတယ္။
အေခြအငွားဆိုင္က ကေလးကေတာ့ ဝမ္းတူးေကာ ဖုန္းေလး အသစ္ ထြက္လာကာ စမွာပဲ အေမကို ဝယ္ေပးဖို့ ပူဆာတာနဲ႔ ဝယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူဟာ ေက်ာင္းမွာ ပထမဦးဆုံး ဖုန္းရွိသူ၊ ဆရာမ ထက္ေတာင္ ေစာၿပီး ဟမ္းဖုန္း ကိုင္နိုင္သူ ျဖစ္ပါတယ္။
ထမင္းဆိုင္က ကေလးဟာ စေန၊ တနဂၤေႏြဆို အေဖ ကိုယ္စား ေဈးသြားဝယ္ ရပါတယ္။ ေဈးမွာ ပစၥည္းမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ သြားဝယ္ၿပီး ဆိုင္ကို သယ္လာရပါတယ္။ အေခြအငွားဆိုင္က ကေလး ကေတာ့ စေန၊ တနဂၤေႏြဆို အံဆြဲထဲက ပိုက္ဆံေတြ ႏွိုက္ယူၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္၊ စတိုးဆိုင္ သြားတတ္ပါတယ္။
တေန႔မွာေတာ့ ႏွစ္အိမ္လုံးဟာ ေတာကဘုရားပြဲကို သြားၾကပါတယ္။ အျပန္မွာေတာ့ ႏွစ္အိမ္လုံးမွ မိဘေတြ ကားေမွာက္ၿပီး ဆုံးသြားပါတယ္။ထမင္းဆိုင္က ကေလးက ၁၂ တန္း ေအာင္ၿပီမို့ သူ႔လုပ္အားခနဲ႔ ဝယ္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကို ေမာင္းၿပီး ေဈးသြားဝယ္ၿပီး ဆိုင္ကို ပုံမွန္အတိုင္းဆက္ဖြင့္ကာ သူ႔ထက္ အငယ္ကေလးကို ရွာေကၽြးပါတယ္။
အေခြအငွားဆိုင္က ကေလးကေတာ့ ၁၂ တန္း ေအာင္ေရာ မိဘေငြေတြ သုံးျဖဳန္းတာ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ ခံမလဲ။ အခုေတာ့ ေျပာင္ကုန္ၿပီမို့ အိမ္ကိုေရာင္းရန္ ေၾကာ္ျငာလိုက္ ပါတယ္။ ထမင္းဆိုင္က ကေလးဟာ အေခြအငွားဆိုင္ ေရာင္းရန္ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႕ေတာ့ သူ႔ပိုက္ဆံနဲ႔ မိဘေတြ စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံ ေပါင္းၿပီး ေဘးခ်င္းကပ္ရက္ အိမ္ကို ဝယ္လိုက္ပါတယ္။
အေခြအငွားဆိုင္က ကေလးဟာ အိမ္ေရာင္းရေငြ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတာမို့ မိုးမျမင္ ေလမျမင္ သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ လို့ေပါ့။ ထမင္းဆိုင္က ကေလးဟာ နံရံေတြကိုၿဖိဳ၊ တဆိုင္ထဲ ျဖစ္လာရန္ ျပင္လိုက္ၿပီး စားပြဲေတြ ထပ္ျဖည့္ ထည့္ကာ ဆိုင္ႀကီးျဖစ္လာေတာ့ လူေတြ အမ်ားႀကီး လာစားနိုင္ရန္ အရင္ကထက္ ေရာင္းေကာင္း လာရန္ ျပင္ဆင္ပါတယ္။
ေနာက္ႏွစ္မ်ား မၾကာမီ ထမင္းဆိုင္ကေလးဟာ ပိုမို ေကာင္းမြန္တဲ့ဘဝကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲ ဆိုရင္ ေဈးေရာင္းေကာင္း လို့ပါပဲ။ အေခြအငွားဆိုင္က ကေလးဟာ ရွိသမၽွ ေငြေတြလည္း သုံးလို့ ကုန္ၿပီမို့ သူမ်ားဆီမွာ အလုပ္ သြားလုပ္ေနရ ပါေတာ့တယ္။
လိုခ်င္တာေတြကို လက္ညႇိုးေလး ထိုးျပလိုက္တာနဲ႔ အကုန္ ရလာတတ္သူ တေယာက္၊ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ လိုခ်င္တာရဖို့ စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ လုပ္အားေရာ ကိုယ္တိုင္လည္း အားစိုက္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံ ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မိဘေတြလည္း ကြယ္လြန္သြားၿပီး ေနာက္ပိုင္း တေယာက္ခ်င္းစီမွာ က်င့္သားရေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ မိဘရဲ့ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မွု အတိုင္း ဆက္လက္ရွင္သန္ကာ မတူညီတဲ့ ဘဝေတြကို ေလၽွာက္လွမ္းေနၾကတာပါပဲ။
ကေလးရဲ့ ဒုကၡ ခံစားရမွုေတြကို သူ႔ဘာသာ ခံပါေစ လို့ ဒီေန႔မွာ ႀကိဳးစား သည္းခံၿပီး မေနနိုင္ရင္ မိတ္ေဆြ မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ မိတ္ေဆြရဲ့ ကေလးဟာ သူ႔ဘဝကို ေပ်ာ္ရြင္ ခ်မ္းသာစြာ ေနနိုင္လိမ့္မယ္လို့ မေမၽွာ္လင့္ ပါနဲ႔ေတာ့။ မိတ္ေဆြတို့ဟာ အသက္ တေထာင္ ျပည့္ေအာင္ ေနၾကရမွာ မဟုတ္တာကို မေမ့ပါနဲ႔။
ဒီေန႔မွ စ၍ မိတ္ေဆြရဲ့ ကေလးကို အမွား၊ အမွန္ကို ေဝဖန္ပိုင္းျခား နိုင္ေအာင္၊ တာဝန္ယူတတ္ေအာင္၊ ဘဝရဲ့ ဆင္းရဲ ဒုကၡ အရသာကို သိေအာင္ ေလ့လာသင္ၾကား ေပးသင့္ပါတယ္။ စည္းစိမ္အျပည့္နဲ႔ ဇိမ္က်ေနဖူးတဲ့ သူတေယာက္ဟာ အခုေတာ့ ဒုကၡေတြ ခံေနရၿပီး၊ ဒုကၡေတြ ခံခဲ့ရဖူးသူ တေယာက္ကေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနနိုင္သြားပါၿပီ။
လိုခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ပိုက္ဆံစု ဝယ္ခိုင္းပါ။ ဘယ္သူမွ တစုံတေယာက္ အတြက္ ဘဝ တသက္တာလုံး ေငြရွာေပး မေနနိုင္တာကို မိတ္ေဆြလည္း ေကာင္းစြာ သိၿပီးသား ျဖစ္မွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မိတ္ေဆြရဲ့ ကေလးကို သူ႔ဘာသာသူ ေငြရွာနိုင္ေအာင္၊ သူ႔ဘဝသူ ရပ္တည္နိုင္ေအာင္ သင္ေပးထား သင့္ပါတယ္။
