Storyflix Pvt Ltd

24/12/2025

ඔබ සැමට සාමය සතුට පිරි සුබ නත්තලක් වේවා ... !

23/09/2025

කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනය 2025
ඔබගේ තෝරාගැනීමේ පසුව උදෙසා Storyflix ප්‍රකාශන මෙවර වෙළඳ කුටි දහ අටක.

🔹දයාවංශ ජයකොඩි සහ සමාගම
🔹ගුණසේන සහ සමාගම
🔹සදීපා ප්‍රකාශන
🔹සුරස ප්‍රකාශන B
🔹අකුර ප්‍රකාශන C / J
🔹රත්සර ප්‍රකාශන - C 8
🔹සයුර ප්‍රකාශන C 7
🔹රීඩින් ප්ලැනට් C 20
🔹අරටුව ප්‍රකාශන H
🔹සඳමාධවී - H 74
🔹වර්ණ ග්‍රැෆික් - H 60
🔹බුක්රැක් පබ්ලිෂර්ස් H 76/77
🔹ගයා ක්‍රියේෂන් - H 2/3
🔹මින්සර ප්‍රකාශන H 8/9/16/17
🔹සංක ප්‍රකාශන J 63A/64
🔹අහස් ප්‍රකාශන K 31
🔹ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශන K 7 /8
🔹කවිපොත් සල්පිල

19/09/2025

කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනය වෙනුවෙන් නිකුත් වන පහත Storyflix Pvt Ltd ප්‍රකාශන දැන් ඔබට ඇණවුම් කළ හැක.

+94706995585 වට්සැප් අංකයෙන් හෝ

Storyflix Mobile App වෙතින්

දුරකථනය ඇපල් නම් https://apps.apple.com/gb/app/storyflix/id6450483518

දුරකථනය android නම් https://play.google.com/store/apps/details?id=sinhala.novels.ebooks

COD Available

15/09/2025

07/09/2025

2025 වර්ෂයේ ප්‍රකාශයට පත් Storyflix ප්‍රකාශන

31/12/2024

❤️ මේ වසර පුරා Storyflix හා බැදුණු,
❤️ යන එන අතරමග Storyflix අයිකන් එක උඩ ක්ලික් කරල කතාවක් හොයපු,
❤️ අලුත් කොටසක් දානකන්, රෑ 9 වනතෙක් ඔරලෝසුව දිහා බලාගෙන හිටපු,
❤️ යන එන හැමතැනදීම Storyflix පොතක් බෑග් එකේ දාගෙන ගිය,
❤️ Storyflix පොත් දහස් ගණනක් මේ වසර තුලත් මිලදී ගත්,
❤️ ලෝකේ කොහේ හිටියත් සිංහලෙන් කියවන්න Storyflix Ebook එකක් ඩවුන්ලෝඩ් කරල ලයිබ්‍රි එකේ තියාගත්ත ඔබ‍ට...
අප්‍රමාණ ස්තුතියි!!!

ජිවිතේ කියන්නේ පුංචි පුංචි තත්පර වල එකතුවක්.
ඒ පුංචි තත්පර ඇතුලේ පුරවන්නේ දුකද සතුටද කියන තෝරා ගැනීම කරන්න විතරයි ඔබ‍ට තියෙන්නේ. අපිට තියෙන්නේ.
කාලය නොනැවතී ඉදිරියට ගලනවා.
ඒ ඉදිරියට ගලන කාලය ඇතුලේ ඔබේ ජිවිතය ඇතුලේ සතුට, ආදරය, දිරිය, සැනසීම පිරවීම තමයි Storyflix අපේ බලාපොරොත්තු.

💪 ගෙවුණු 2024 වගේම මේ ලැබූ 2025 දීත් ඒ බලාපොරොත්තුවට තව තව වර්ණ, සුවද එකතු වීමට නියමිත බව ඔබ‍ට කියන්නේ හරිම සතුටින්.

🫰ඉතිං, එන්න 2025ට
ඔබ පිටිපස්සෙන් අපිත් ඉන්නවා හැම දවසකම. හැම මොහොතකම.

20/10/2024

සියලු‍ දෙනා පිටව ගිය පසුවද යශේන් උමන්දා අසලට ආවේ නැත. බැල්මකින් හෝ ඇය දෙස බැලු‍වේ ද නැත. උමන්දා පසුකර රෝහල් කොරිඩෝවේ ඉදිරියට ගිය ඔහු හිටගත්තේ ඇයට පිටුපාමිනි. අවට නිහඬය. ඈත වාට්වුවක දමා ඇති ගුවන් විදුලියකින් නිකුත් වන පිරිත් හඬ යන්තමින් එතැනට ඇසේ. කොරිඩෝවේ දල්වා ඇති විදුලි බුබුලෙන් නික්මෙන්නේ දුබල ආලෝකයකි. පිටත මහා මාර්ගයේ වාහන ගමන් ගන්නා හඬක් අතරින් පතර ඇසේ. මුළු රාත්‍රියටම උමන්දාගේ බර දරා සිටි ලි බංකුවෙන් උමන්දා නැගිටුනේ විනාඩි දහය පහලවකට පසුවය. ආච්චි අම්මා පිළිබඳව දැනුන බිය දැන් නැත. එහෙත් එක මොහොතක සිදුවීම, ජීවිතය පිලිබඳ වෙනම ආකාර දර්ශනයක් ඇය ඉදිරියේ විවෘත කිරීමට සමත් වී තිබිණි. උමන්දා සෙමින් සෙමින් යශේන් සිටි තැනට ඇවිද ගියාය. ඔහුගේ මද හෝ සෙලවීමක් නැත. පිටත අඳුර දෙස බලාගෙන සිටින තරුණයා බරපතල කල්පනාවකය. උමන්දා දිරි ගෙන තවත් පියවර කීපයකින් යශේන් අසලට ලං විය.

”‍අය්යේ...”‍ ඒ හඬ නැගුනේ උගුරේ පහලම තැනකින්. ඊට ඉහලින් විශාල බරක් උගුරේ රැඳී තිබිණි. එහෙත් යශේන්ගේ ඉරියව්වේ මද හෝ වෙනසක් සිදු වුනේ නැත.

කවාකාර දෑස් වල නැගුනු කඳුළු වේගයෙන් වේගයෙන් කම්මුල් හරහා පහලට රූරා වැටිණි. යුවතිය හඬමින්ම තවත් පියවරකින් ඔහුට ලං විය. මේ මොහොතේ කිරීමට අපහසුම දේ හදවත තුල ඇති සියල්ලම වචන කිරීමයි. හැගෙන දැනෙන සියල්ලම ඔහුට තේරුම් කිරීමයි. ඇය තවත් පියවරකින් ලං වී සිය නළල යශේන්ගේ පිට මතින් තැබුවේය. ඉන් පසු තත්පර තිහ හතලිහක විරාමයක් ලැබුවාය. කීමට අවශ්‍ය දේ ඉතාම කෙටියෙන් පවසා හමාර කිරීමේ උවමනාව උමන්දාට තිබිණි. ඇය වචන තෝරා ගත්තේ සිරුවෙනි.

”‍මට හිටියේ ඔයයි, ආච්චි අම්මයි විතරයි.”‍ ඉකි බිඳුම් අතරින් ඇසෙන හඬ යශේන් දරාගෙන සිටි සියල්ලම ද රඳවාගෙන සිටි කෝපය ද කලකිරීම ද එක මොහොතකින් නිම කර දැම්මේය. අනුපමේය ආදරයකින් හදවත පිරුණේය. ඔහු තරම් ඇයව දන්නා අයෙක් මෙදියත නැත. ඇය තරම් ඔහුව දන්නා අයෙක් ද මෙදියත නැත.

”‍හිටියේ කියන්නේ, දැන් නැද්ද එතකොට?”‍ යශේන් විමසුවේ කැඩී බිඳී විසිරීමට තතනන හඬ අපහසුවෙන් මුවහ කරගෙනය. තවමත දෑත් සාක්කු තුලය. ඒ දෑත් ඇයව ගුලි කරගැනීමේ උවමනාවෙන් දැවුනත් ඔහු තවත් මොහොතක් ඉවසා සිටීමට තීරණය කර තිබිණි.

”‍ආච්චි අම්මා අරෙහෙ... ඔයා මෙතන, මෙහෙම... මට එහෙම ඉන්න බැහැ. අමාරුයි. හරි අමාරුයි.”‍

”‍මම ඉන්නේ ලේසියෙන් ද එතකොට...”‍ බිඳකුදු නොසෙල්වුනද යශේන් ඇසුවේ වේගයෙනි.

”‍නෑ... මම දන්නවා. මට සමාවෙන්න. මට සමාවෙන්න.”‍ උමන්දා කීවේ හඬමිනි. දරාගැනීමේ උපරිම අන්තය ඇය පසුකරමින් සිටියාය. දෑත් ඔහුගේ බඳ වටා ගොස් වඩා පහසු වැළඳ ගැනීමේ ඉරියව්වක් ඇය සොයා ගත්තේ ඒ අතරය. නළල ද කම්මුල ද යශේන්ගේ පිට මතට තබා තද කළාය. ඉකි ලෑම් පිටතට නොඑන පරිදි මුව ඔහුගේ පිට මත ඇලෙව්වාය.

යශේන් ආපසු හැරුනේ සාක්කු තුල ගල් වෙමින් තිබූ දෑත් පිටතට ගනිමිනි. ඒ ගමන ගැන වේලාස්සන දැන සිටි පරිද්දෙන් උමන්දා තවත් වැරෙන් ඔහුගේ පපුවට ඇලවුනාය. පහසුවක් ඇයට දැනුනේ ඒ මොහොතේය. බොහෝ දුරක් තනිව දරාගෙන ආ බර ඔහු භාරගත් බව දැනුන පසුව ඇය හැඬුවේ සැහැල්ලු‍වෙනි. සියල්ලම අමතක කර දමා සැහැල්ලු‍වෙන් ඇඩීමේ දී නිදහස් වන්නේ තමන්වමය. එය ආනනදනිය නිදහස් වීමකි. සැනසුම් ලබන මාර්ගයකි. විනාඩි දෙක තුනක් ඇයට හඬන්නට දී යශේන් අවසානයේ ගල් සිතේ අගුලු‍ බිඳ දැමුවේය. දෑතම උමන්දාගේ පිට හරහා දමා ඇයව දැඩිව වැළඳ ගත්තේය. හිස් මුදුන සිප ගත්තේය. මෘදුව ඇගේ හිස් පිරිමද්දේය.

”‍නාඩා ඉන්න... ආච්චි අම්මාට මොකුත් වෙන්නේ නැහැ.”‍ දරදඬු හඬ බොහෝ දුරට මෘදු වී තිබිණි. උමන්දාට දැනුනේ සුසිනිදු ඕවිල්ලක සුවයය.

”‍ආච්චි අම්මා විතරක් නෙවෙයි මට ඕනේ...”‍ ඇය කිවේ විවර වී තිබු බොත්තමක් දෙතොලින් පසෙකට කර දහදිය සුවඳ රැඳී පපුවේ තැනක් සිප ගනිමිනි. යශේන්ට හිනා ගියේ අඳුරටය. ඇය වචන ගන්නට උත්සහ කරයි. එහෙත් එතරම් පහසුවට ඒ දුක හමාර කරන්නට ඔහුට සිතෙන්නේ නැත. පැය කීපයකට එහායින් තිබුනේ දැවීම් බහුල වේදනාවකි. එහෙයින් ඔහු අපේක්ෂා කල පිළිතුර ලබා දුන්නේ නැත.

”‍අර ගෑනි කවුද?”‍ අවසානයේ උමන්දාම ප්‍රශ්නයේ මූලය සොයා යාමට තීරණය කලේ එහෙයිනි.

”‍මොන ගෑනි ද?”‍ යශේන් ඇසුවේ කිසිවක් නොදන්නා ආකාරයෙනි. තරුණිය පළමුව බුරුල් වූ නාසය ඉහලට ඇද කම්මුලක් දැඩිව ඔහුගේ පපුවට තෙරපා ගත්තාය.

”‍බදාගෙන ෆොටෝ දැම්මේ?”‍ යශේන්ගේ සිනහව පිපුරුනේ ඉන්න තැන ගැන වගක් නැතුවය.

”‍උත්තර දන්න ප්‍රශ්න ආයේ ආයේ අහන්න එපා මැණිකේ... ඒක තේරුමක් නැති වැඩක්.”‍ උත්තරයක් නොලැබුණේ වුව උමන්දා දෑස පියාගත්තාය. ඒ ආදරණිය ආමන්ත්‍රණය ඔහුගෙන් ලැබුනේ බොහෝ කලකිනි. වචන වලින් නොකියූ පිළිතුරු ගණනාවක් ඒ ඇමතුමේ ගැබ් වී තිබුනේය. එහෙයින් තවත් අසන්නට දෙයක් උමන්දාට තිබුනේ නැත.

රෝහල් කොරිඩෝව හරහා ට්‍රොලියක හඬක් ඇසෙන තෙක්ම උමන්දා ඒ ඉරියව්ව වෙනස් කලේ නැත. විනාඩි දහයක් පහලවක්ම ඔහු ඇයට මිදෙන්නට දුන්නේ ද නැත. කොරිඩෝව හරහා ගෙන ආවේ රෝගියෙකු නොවේ. ට්‍රොලිය ආවරණය කර තිබුනේ සුදු රෙද්දකිනි. ට්‍රොලිය තල්ලු‍ කරගෙන ආ රෝහල් සේවකයින් දෙදෙනාගේ මුහුණේ කිසිමාකර සතුට දනවන පෙනුමක් තිබුනේ නැත. රෝද කරකැවෙන ‘කිරි-කිරි‘ හඬ සහිතව ඔවුන් පසුකර ගිය ට්‍රොලිය කොරිඩෝවේ ඈත අන්තයේ දී නොපෙනී ගියහ. සිය අතැඟිලි අතර සිර වී තිබු සියුමැලි අතැඟිලි තවත් තදින් ග්‍රහණය කරගත් යශේන් උමන්දාව කැටිව ගියේ පෙර ඇය අසුන්ගෙන සිටි ලි බංකුව වෙතටය.

”‍පාන්දර ආච්චි අම්මාව බලලා ගෙදර යමු. ආයේ දවල්ට එන්න පුළුවන්. අක්කා කිව්වා මෙහෙන් වෙන තැනකට මාරු කරගන්න එක තේරුමක් නැහැ කියලා. කොහොම බැලු‍වත් මෙතන ඉන්න එක තමයි ආච්චි අම්මාට සේෆ්.”‍ ඔහු කිවේ ලි බංකුවේ අසුන්ගෙන උමන්දාවත් ඒ අසලින් වාඩි කරගනිමිනි. යුවතිය කිසිවක් ප්‍රශ්න කරන්නට ගියේ නැත. කිටි කිටියේ ඔහුට තද වී හිස ඔහුගේ උර මතින් තබා දෑස් පියාගත්තාය.

***

මින් පෙර නොකියවූ ඒ අරුම ආදර කතාව දැන් ඔබේ කරගන්න පුලුවන්.