08/08/2026
una poesia di Pietro Caddeo per ricordare la tragedia di Marcinelle ( Belgio )
Marcinelle
In sas intragnas de sa terr’anzena
Chirchende su crabon’in minieras
A ocannu settanta primaveras
Ammentamos cun infinida pena
S’annu noeghentos chimbntasese
Austu su otto de custu mese
Solu doveres niunu dirittu
A chentu metros in sa galleria
Niuna siguresa o garantzia
Pro miseru cumpensu malaitu
S’aria velenosa e a mindigu
Su grisù invisibile nimigu
Cussu manzanu cussos minadores
Sunt falados cun su coro pesante
E s’anima de s’esule migrante
Lassande lughe sol’e sos colores
Sunt falados a fagher su dovere
A mala gana sene piaghere
Però isperantzosos in sa vida
De porrer torrare a dom’insoro
Cun carchi sodd’in manos che tesoro
Una fortuna bene rimunida
Ma sos contos chi at fatu sa sorte
Non sunt contos de vida ma de morte
E sunt bastadas pagas istinchiddas
Pro mudar’in inferru cussu logu
Inghiriados de pampas de fogu
Morint pensend’a fizos e pobiddas
Solu treighi chend’at bessidu sanos
Mortos chentu trintases italianos
E chentu bintises pobera zente
Sunt de atera natzionalidade
Totus pro conchistare dignidade
Cun tribulia ma onestamente
A dom’insoro niunu b’est torradu
Niunu pro cussas mortes at pagadu
Pietro Caddeo
Su 08 de Austu 2026