08/05/2022
1. ਪਿਆਰ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਕਿਸੇ ਨਿਵੇਕਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਜਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਦੀਵੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ, ਸਰਵਉੱਚ, ਬੇਅੰਤ ਹੈ।
2. ਸੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ ਅਤੇ ਖੋਜਣ ਲਈ, ਮਨ ਦੀ ਖੋਜ ਬਿਰਤੀ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਅਵਸਥਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
3. ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਮਾਤਰਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੀ ਨਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾਤਮਕ ਹੋਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
4. ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਾਰਜ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਚੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਅਸੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ ਪਰ ਅੰਤ ਅਸੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੀ ਸੋਚ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
5. ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ, ਯੁੱਧਾਂ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਭੁੱਖਮਰੀ, ਜਮਾਤੀ ਵੰਡ ਅਤੇ ਘੋਰ ਉਲਝਣਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਵ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਬਦੀਲੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੈਟਰਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਇਨਕਲਾਬ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਇਨਕਲਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਹੱਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ - ਵਧੇਰੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਧੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਵਧੇਰੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਲ-ਪਲ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੇਖਾਂਗੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਉਪਜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਿਸਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਉਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
6. ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਸਵੈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ।
7. ਪਰਿਵਰਤਨ ਕੇਵਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਨਕਲਾਬ ਹੁਣ ਹੈ, ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ।
~ਸੱਤ_ਔਜ
