31/07/2019
და... დგება ცხოვრებაში დრო, როდესაც ხვდები, როდესაც აცნობიერებ, რომ აღარასდროს განმეორდება ის ამბები, ის გულის ამჩქროლავი და სხეულში დენის გავლის მსგავსი შეგრძნება, რასაც პირველი შეხედვა, პირველად შენ თავთან გამოტყდომა რომ შეგიყვარდა, პირველი უბრალოდ შეხება, პირველი ჩახუტება, ყველაზე განსაკუთრებული, უძვირფასესი, პირველი კოცნა , პირველად გაგება იმის, რომ მასაც უყვარხარ, ცხოვრებაში პირველად ერთად გატარებული შეყვარებულობის დღეები ქვია, კოსმოსს იქეთ რომ ხარგასული და საერთოდ ფეხზე გკიდია თქვენ ორს გარდა სადმე რამე თუ ხდება... შემდეგ ამ ყველაფრის გვირგვინი შეუღლება, იმ ბედნიერების შეგრძნება, რომ თქვენ ორნი უკვე ერთიოჯახი ხართ.. შვილი, პირველი შვილი.. ამ დროს ხვდები რომ აქამდე სიყვარული არც არასდროს გცოდნია, თქვენორის მიერ შექმნილი რაღაც სასწაული არსება გიჭირავს ხელში და გიცინის... შემდეგ მეორე შვილი...მესამე... უკვე უბრალოდ "სხვებისთვის" იწყებთ ცხოვრებას, არ გინდათ რომ ერთი წამიც კი მოიკლოთ შვილებთან ერთად ყოფნის, იმიტომ , რომ აცნობიერებთ, სულ რაღაც ათ თორმეტ წელიწადში თქვენი შვილები ნელნელა დაიწყებენ თქვენგან დაშორებას, თავის ცხოვრების აშენებას, ცდილობთ ყოველი წამი მათთან გაატაროთ სანამ დრო გაქვთ.. და ამ დროს ერთმანეთი გეკარგებათ... არა, განა შორდებიტ ან აღარ გიყვართ, უბრალოდ ერთმანეთის დროსაც შვილებს უთმობთ, ისინი ხომ მალე დაიწყებენ თავიანთი ცხოვრების აშენებას და ცდილობთ საძირკველი თქვენი მათთან ყოფნა იყოს... და ერთხელაც, ღამით, ძილისწინა შენი თავის გაშიშვლების დროს ხვდები, რომ აღარასდროს განმეორდება ის პირველი გულის აჩქროლებები, პირველი შეხედვა, პირველი ჩახუტება, პირველი კოცნა... ეს მხოლოდ დასაწყისში ხდება და ვეღარასდროს გაიმეორებ... ხანდახან, იმ ძილისწინა შენ თავთან გაშიშვლებულად მყოფს, სულის ტკივილამდე გინდება ეს ყველაფერი თავიდან გამოსცადო... მაგრამ აღარ, ვეღარ გაიმეორებ...