17/01/2024
ესეც ზოგიერთების დაწუნებული პოსტი☺️😌გასული საუკუნის 90-იანი წლების ბოლოს, ყველაზე რთულ პერიოდში მომიწია სამეგრელოში ყოფნა. გახლდით საქართველოს ტელევიზიის პირველი არხის სპეციალური კორესპონდენტი სამეგრელოში♥️ქართულ-აფხაზური კონფლიქტი ახალი დასრულებული იყო, სამეგრელოში ცხოვრობდა აფხაზეთიდან დევნილი მოსახლეობის 60%, რადგან ფიქრობდნენ სახლში მალე დავბრუნდებით და აქვე, ახლოს ვიყოთო... თუმცა ეს ლოდინი დღემდე გრძელდება... 1994 წლის ზაფხულში ხელი მოეწერა ოთხმხრივ შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტისა და დაშორიშორების შესახებ. გადაწყდა ყოველ ოთხშაბათს ოთხმხრივი შეხვედრა გამართულიყო ხან ზუგდიდში, ხანაც გალში ან სოხუმში. ამ შეთანხმების საფუძველზე მოგვეცა საშუალება მოგვენახულებინა ენგურის ჰიდროელექტრო სადგურის გმირი თანამშრომლები, რომლებსაც ომის შემდეგაც არ დაუტოვებიათ სადგური, რადგან სინათლე ქართველებსაც და აფხაზებსაც თანაბრად ჭირდებოდა. როგორც იცით სადგურის ძირითადი ნაწილი ენგურს გაღმა, საბერიოშია, იქვეა მართვის ფარი. ხოლო თაღოვანი კაშხალი ჯვარში, ენგურს გამოღმაა, ამიტომ საჭირო იყო ურთიერთშეთანხმებული მოქმედება. დღეს, ენგურის პიდროელექტრო სადგურის ექსპლოატაციაში გაშვებიდან 46 წლის შემდეგ თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ეს შეთანხმება დღემდე ღირსეულად სრულდება, ეს ურთიერთობა სამაგალითოა ყველასთვის♥️ასევე სამაგალითოა ჯანდაცვის სისტემის თანამშრომლების ურთიერთობა აფხაზ კოლეგებთან. როგორც გიამბეთ იქ ყოფნის პეროოდში ხშირად ტარდებოდა ოთხმხრივი შეხვედრა. ერთხელაც, 1999 წლის დასაწყისში შეხვედრაზე აღელვებული აფხაზი შემოვარდა, "Дареджан, выручай, женщина рожает, забери ее в Зугдиди и спаси обоих". მე ინსტიქტურად წამოვდექი, იქით-აქეთ მივიხედ-მოვიხედე, შეხვედრას სხვა თუ არაფერი ოთხი გენერალი ესწრებოდა, ვიფიქრე მე რატომ? მაგრამ ეს ფიქრი მხოლოდ რამოდენიმე წამი გაგრძელდა. დავტაცე ჩანთას ხელი და გავყევი ალიკას. 19 წლის მომავალი დედა წინა სალონში ჩავსვით, ჩემთან არავინ ჩაჯდა, უკან გამოგვყვნენ მშობლები და ყურებამდე გაწითლებული მამა. მოვდივარ და არ მახსოვს გზაში დედის ლოცვა რამდენჯერ ვთქვი ხმამაღლა.♥️მოვედით ხიდთან, დავემშვიდობე და ვუთხარი, ყველაფერი კარგად იქნება, რამოდენიმე დღეში დედა-შვილს ჯანმრთელებს მოგიყვანთ-თქო♥️ ♥️გამომაყოლეს მათთვის ძვირფასი ადამიანები, თითქოს მენდნენ, მაგრამ შიში მაინც აწუხებდათ... ზუგდიდიდან მაშინდელ ჯანდაცვის მინისტრს ავთანდილ ჯორბენაძეს დავურეკე და ავუხსენი სიტუაცია, რომ არაორდინალურ მდგომარეობასთან გვქონდა საქმე♥️ზუგდიდის სამშობიაროში დიდი სიხარულით მიგვიღეს, მოვიდა შუქი, წყალი და ა.შ. იმ საღამოსვე დაიბდა ქართველი დედისა და აფხაზი მამის ვაჟიშვილი გაბრიელი. ახალშობილის მოვლენა პირადად ვახარე ჭუბურხინჯთან მანქანაში გამაგრებულ ახლობლებს. ცას ეწიენ სიხარულით, რადგან გვარის გამგრძელებელი, უმაკო არსება მოევლინა ქვეყანას. მას რთული მისია დააკისრა უფალმა... უცებ გაირბინა ერთმა კვირამ... უამრავი საჩუქრები მიიღეს დედა-შვილმა. დადგა დამშვიდობების დღე, რომელიც ალბათ ყველასთვის განსაკუთრებული იყო♥️ჭუბურხინჯში მომლოდინეებს შეუთანხმებლად დავადექით თავს... მანქანასთან ასაკიანი მამაკაცი მოვიდა. მომესალმა, უკანა კარი გააღო და ჩაჯდა, მე ვერ მივხვდი რა ხდებოდა, აქეთ დედასა და პატარას ეფერებიან, დედას ქართულ-აფხაზურად ათას კითხვას აყრიან. ჩემთვის უცნობმა მამაკაცმა გამართული ქართულით ოდნავი აფხაზური აქცენტით მითხრა, რომ ვალდებული ვარ პატარა გაბრიელი დედასთან ერთად სახლში მივიყვანო... და სახლი სადაა-თქო? სოხუმში, მშვიდად მიპასუხა აფხაზმა. მე ხომ განდე ჩემი გული, ახლა თქვენი ჯერიაო. წავედით, გზიდან დავრეკე, რომ სოხუმში მივდივარ-თქო, მურმანიმ მითხრა, თუ ვინმე მდიდარს წააწყდები, დარჩიო. არა, შენ ყველას ჯობიხარ-თქო ვუპასუხე. ერთ საათში სოხუმში ვიყავით, საჭესთან ვიჯექი და ვცდილობდი მენახა ომის შემდეგი სასიკეთო ცვლილება. გზა რუსეთის სამშვიდობო ძალების წარმომადგენლებმა შეაკეთეს, რადგან მაშინ მანქანით ძირითადად ისინი დადიოდნენ. დიდი ზეიმით შეხვდნენ დედასა და ახალშობილს, როგორც გავარკვიე ორსულობას ჩემი გმირი დედასთან ატარებდა გალში. უცებ მუცელი ასტკივდა, აფორიაქდა ოჯახი, თურმე ხან ვის დაურეკეს ხან ვის, ვიღაცამ ურჩია, გალში ოთხმხრივი შეხვედრა ტარდება, იქნებ ვინმემ ზუგდიდში წაიყვანოსო, ჰოდა ასე აღმოვჩნდი ასეთ სასიამოვნო სიტუაციაში. მეორე დღეს "ამრასთან" ქვიშაზე მოდუღებული ყავა დავლიეთ, უხმოდ დავდიოდით სანაპიროზე... რა უნდა მენახა?დანგრეული ქალაქი, დაშლილი სახლები და კორპუსები, ფანჯრებიდან გამოსული ხის ტოტები,მთავრობის ჩამოშლილი სახლი, თითქოს ჰაერში ისმოდა ჟიულისა და მისი თანამებრძოლების ხმა, "რატომ, რატომ, Никогда в жизни"... იმ დღეებმა ალბათ მეც და ისინიც დაგვარწმუნა ერთად ყოფნის აუცილებლობაში♥️გაბრიელი უკვე დიდი ბიჭია, 25 წლისაა, უცხოეთში სწავლობს, ხშირად ვსაუბრობთ საერთი ტკივილზე, ფიქრობს და ეძებს გზებს, რომლებიც ერთმანეთს ისევ დაგვაახლოვებს♥️❤️♥️P.S♥️ჩვენ ხომ ყველას ჩვენი წილი აფხაზეთი გვიყვარს❤️♥️♥️შევხვდებით სოხუმში♥️❤️მე მჯერა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქის ილია მეორის ქადაგების, რომ ის ისე არ წავა ამ ქვეყნიდან, სანამ სოხუმის ალექსანდრე ნეველის სახელობის საკათედრო ტაძარში საზეიმო წირვა არ აღვავლენო ♥️შეხვედრამდე სოხუმში♥️
