18/02/2025
De afgelopen twee jaren waren pittig.
Een verbroken lange relatie. In sneltempo een nieuwe job gezocht, die veel van me vroeg. Elke winter uitgeput. Schaamte, verdriet, eenzaamheid. Verbroken vriendschappen. Niet goed eten, slecht slapen, tien kilo zwaarder. Blijven doorgaan in overlevingsmodus. Hoogspanning, geen creativi-tijd. Mijn bijberoep Atelier E zien uitsterven, mijn website offline—en het knagende gevoel dat ik mensen teleurgesteld heb. Overdrive als de energie er even was, maar vooral voor anderen. Mezelf kwijt.
Toch waren er ook lichtpuntjes. Sporadische creatieve samenwerkingen waarin ik weer even voelde: dit is wie ik ben. Nieuwe vriendschappen. Een nieuwe liefde. Een huis dat stilaan écht als thuis voelt. De diertjes. Een mooie reis. Opnieuw collega's, een teamgevoel. Onlangs, op 28 januari, plots ontslagen. Het gaf een klap, maar gek genoeg ook opluchting. De job paste niet bij me en putte me uit. 2025 begon niet zoals ik het had verwacht, en ik weet nog niet hoe ik het allemaal ga aanpakken, maar ik voel dat ik weer een nieuwe weg op kan en mag nu.
Dus nu? Terug meer naar wat me energie geeft. Creativiteit. Ik duik weer in textielambachten, wie weet organiseer ik opnieuw workshops. Maar vooral: ik wil mijn eigen ei kwijt. Dingen maken die ik mooi vind. Zien waar dat me brengt. 🧡
Eindelijk weer ademruimte.