De Witte Zee Oostende

01/03/2026

Geritsel van papier: eindeloos vertier.

29/01/2026

FEITEN

Er was nog geen sprake van boekhandel De Witte Zee. Ik had nog geen posttraumatische stressstoornis. Geen kleinzoon. Geen kleindochter. Belletje leefde nog. Elfje moest nog geboren worden.

Dat jaar haalde ik op een broeierige zomerdag een zolder vol boeken leeg. Ik mocht die boeken gratis ophalen, anders zouden ze door het zolderraam in een container worden gemikt. Ik stel vast dat het zo begon, met kilo’s oude boeken die ik glanzend van de hitte omhoog omlaag van eindeloze trappen droeg, die bloedhete middag in het jaar 2016.

Daarna volgden gebeurtenissen mekaar op, dominosteentjes. In 2017 nam ik ontslag bij de boekhandel waar ik werkte, nam deel aan een tweedehandsboekenmarkt en kon tijdelijk aan de slag bij Brugse Boekhandel. Na die interim kreeg ik het aanbod om deeltijds te blijven, drie dagen per week. Daarop huurde ik het goedkoopste winkelpandje in centrum Oostende. Daar zou ik de rest van de week tweedehandsboeken verkopen. Ik had alvast dozen vol zolderboeken. Verder wel niks. Geen rekken, geen centen, nauwelijks een plan. Maar ik improviseerde en in 2018 opende ik in de Ritz-garage mijn eigen boekhandeltje De Witte Zee.

Slechts weken later ontwikkelde ik door mijn thuissituatie PTSS. Ik ploeterde voort, in Brugge en Oostende, week na week, zeven dagen op zeven, jaren vol traumatriggers, paniek, nachtmerries, dissociatie en steeds weer toxische ellende. In dat traumawaas verhuisde ik mijn boekhandel in 2021 naar het huidige pand aan Kursaal-Oosthelling, nam afscheid van de fijne collega’s in Brugge en werd voltijds zelfstandig boekhandelaar. Tijd om blij te zijn kreeg ik niet. Een half jaar later ontvluchtte ik definitief de waanzin thuis.

Op de nieuwe locatie verkocht ik naast tweedehandsboeken ook nieuwe titels. In 2024 besliste ik om de tweedehandsafdeling af te bouwen, tijdgebrek. Met horten en stoten werd De Witte Zee zo mijn kleine fijne volstrekt onafhankelijke boekhandel.

Ik bestelde en verkocht inmiddels duizenden boeken en postkaartjes. Had honderden gesprekken. Met en zonder mondmasker. Ik trotseerde lockdowns, hittegolven, stormen en zoveel meer. En steeds weer en steeds meer geniet ik van de zeelucht wanneer ik het strandzand van de etalage spoel, terwijl mijn zenuwstelsel heel langzaam kalmeert.

2026 ziet er weer allesbehalve plezant uit. Maar ik weet: tegen de wind in zingen gaat ook. We zullen wel moeten. Want wat we vandaag doen veroorzaakt als een vallende dominosteen de toekomst over tien jaar.

10/11/2025

TOT SLOT: Na een druk lang weekend in de boekhandel ben ik vanavond met het valkparkietje in een doos op de bagagedrager over de donkere zeedijk richting Zwaluwenstraat gefietst, waar dit vogelvriendje via Hoplr een nieuwe thuis vond.
Dank aan de dame die is komen zeggen dat er buiten voor de boekhandel een ineengedoken tam vogeltje zat. Mercietjes aan ieder voor het meeleven, het delen, het aanbieden van voer, het tippen van opvangcentra, het openstellen van adoptievolières. Dikke merci, vanwege een piepklein geel vogeltje met vrolijke wangen.
*
*
UPDATE: Heb intussen vogelvoer in huis. Wel nog steeds op zoek naar huisgenoten van deze valkparkiet. Al kandidaat adoptievader die dezelfde soort in huis heeft. Maar herenigen met eigen familie zou natuurlijk nog fijner zijn. We zoeken verder tot dinsdagavond 11/11, dus blijven delen a.u.b. Ter info: Vogelopvang Oostende vangt enkel wilde vogels op, geen kooivogels, dus dat is geen optie.
*
*
Lieve mensen, lokaal delen alsjeblieft! Dit diertje en ik hebben jullie hulp nodig. Dit vogeltje zit nu (veilig voor de twee boekhandelskatten) in een donkere doos in de keuken, met wat water en gedroogde dadel. Is iemand dit vriendje kwijt? Heeft iemand materiaal/voedsel in huis waarmee ik dit diertje beter kan opvangen? De boekhandel is vandaag en morgen open van 11u tot 18u, dus ik kan niet meteen om het juiste voer. Geen idee hoeveel honger dit beestje heeft. Net ontsnapt? Dagen op de dool? Delen alsjeblieft en vogelvoer brengen mag!

31/08/2025

Zondag 31 augustus 2025, fin de saison

De laatste dag van de zomervakantie valt dit jaar netjes op een zondag. Vandaag worden valiezen gepakt, kamers verlaten. Het stadscentrum vol auto’s met open kofferdeksel, waar wordt gepuzzeld met bagage. Kinderen jengelen om een laatste ijsje. Volwassenen checken het weerbericht, hun uurwerk, schatten het risico op files. De stad valt straks stil. Of toch stiller dan de voorbije weken.

Oostendenaars die de zomerdrukte mijden, druppelen de komende dagen terug richting zeedijk. Heroveren het stadshart. De terrasjes. Hun strand. Want Oostende zelf zomert gewoon verder. Over een paar dagen start de Fotobiënnale. Daarna Open Monumentendag. Autoloze zondag. En dan rennen we alweer richting herfstvakantie. Oostende, de stad die nooit rust. Behalve als het stormt misschien. Heel even.

Geen respijt dus, maar wel tragere dagen. Zonsondergangen, in plaats van puin ruimen na een hectische dag. Elke zomer mooier dan de vorige, maar ook drukker. Eind augustus begint mijn lichaam af te tellen. Vermoeidheid hangt als ik opsta om me heen als ochtendnevel. Nog een week, nog drie dagen, nog enkele uurtjes. Hoog tijd om zelf in de zon te gaan zitten.

Warme groet aan ieder die deze zomer langskwam voor een goed boek, een waaier postkaartjes, snelle groet of lange babbel. Op naar een heerlijke herfst.

08/08/2025

Donderdag 7 augustus 2025, zachte zuidwester

Theater Aan Zee, de stad gonst. Samen met kerst de drukste periode in de boekhandel. Anders dan tijdens de eindejaarsdagen staat de winkeldeur open, schittert de zon, ruiken klanten naar zonnecrème en zomer. De dagen zijn druk drukker drukst. Ik word wakker met spierpijn in mijn handen van bestellingen typen en pakjes dichtplakken. De katten observeren de mensendrukte met een halfopen oog vanuit hun kartonnen doos, ik multitask.

Ik heb eigenlijk geen tijd voor het schrijven van deze zinnen. Toch wil ik vertellen dat ik koekjes kreeg. En dat kwam door Kafka. Door ‘Het kasteel’ van Franz Kafka. Ik had klanten attent gemaakt op een Belgische webshop waar ze dat uitverkochte boek tweedehands konden bestellen. En daar kroop nu het boek als een opgaande zon tevoorschijn. Uit hun meegebrachte draagtas, uit het zorgzaam gewikkelde sjaaltje: een volstrekt ongelezen exemplaar van ‘Het kasteel’ van Franz Kafka. We juichten tezamen om het ongelezen boekblok, glad als een kinderwang. We huppelden om een Kafka die thuiskwam in een fijne boekenkast.

En ik wist dat ik bij het opsmikkelen van elk van de als dank ontvangen woudvruchtkoekjes een hapje Kafka zou lezen. Ik zal zijn zinnen proeven, kruimels op mijn hardop lezende lippen. Na Theater Aan Zee.

17/07/2025

Woensdag 16 juli 2025, krekel

Snerpte mijn tinnitus? Of hoorde ik werkelijk een krekel tsjirpen?

Weken geleden was een dot onkruid ontploft uit wat opgewaaid strandzand naast de etalage. Ik liet de plant haar ding doen: zand vasthouden. En zie hoe snel dat gaat, rewilding. Eén dot onkruid en een krekel doet de helling zuiders zinderen.

Zonsondergangen boven zee fotografeer ik niet meer. Dagelijkse kost. Maar het avondlied van mijn etalage-krekel wilde ik vastleggen. Ik zette snel de boodschappen neer, greep mijn smartphone zoals de held zijn c**t en schoot filmpje na filmpje, zoekend naar een compositie: krekel met wiegend onkruid.

Maar het lied van de krekel liet zich niet inblikken. Toen ik de sliert filmpjes afspeelde bleek het gekrekel veranderd in mat geklapper van een kleine helikopter.

Helikopters wieken hier op zomerdagen regelmatig voorbij, de zeelucht op slag zwanger van onheil. Met een hart vol wilskracht wenst men dat de helikopter tijdig vindt wat wordt gezocht. De drenkeling, de afgedrevene, het schelpen rapende kind dat met wind in de rug vernevelt in de verte.

Een geheel andere emotie schenkt me de krekel. Jaren heb ik gemierd, om een boekhandel te laten ploffen uit wat samengewaaide boeken. Hoe ik de zomer van 2025 heb gehaald is een raadsel. Nul budget, een pijnlijf, mijn privésituatie een grauwzone van trauma en tristesse.

Voortgeploeterd, puur op karakter.

En zie, hier zit ik op mijn hurken en de krekel zingt: genoeg gemierd, spring in dat badpak en sprint naar zee! Waar ik drijvend op mijn rug de lucht van grauw naar blauw kan zien kleuren.

Wanneer de strandredders later die avond de laatste zwemmers uit zee hebben getoeterd, slenter ik tussen de vakantiegangers terug naar mijn wonderwinkel. Waar ik het kassageld tel en nieuwe boeken bestel, zittend op een badhanddoek in mijn nog natte zwempak.

Deze zomer ben ik de krekel én de mier (en een Oostends waterdier).

11/07/2025

Sprinkhaan aan zee, op zoek naar kookboek met streekgerechten.

27/06/2025

30/05/2025

En plots toont het wereldwijde web me mijn grootvader, in een televisieprogramma gefilmd tijdens Expo 58. Helemaal rechts in beeld zie ik hem zitten: Pierre Cox, kunstenaar, in pofbroek met kniekousen, plus sigaret en hip brilletje.

Naast hem, van rechts naar links, allen rokend: Jos De Haes, zangeres Mia Greeve, dichter Hubert van Herreweghen, de kunstschilders Rik Slabbinck en Maurits Van Saene. Halverwege het filmpje wandelt ook nog Gerard Walschap gezapig mijn blik in. Op een gegeven moment dropt mijn Hasseltse grootvader zowaar de namen van Permeke en Ensor!

Steeds weer laat ik hem spreken, bewegen, wil ik die kniekous zien. Mijn verbijsterde glimlach zo breed dat mijn kaakspieren pijn doen. Sinds 1974 is het geleden dat ik mijn dooppeter zag bewegen. En deze beelden zijn echt. Nog even niet gemanipuleerd door AI. Wonderlijk.

www.npdoc.be/pierrecox

18/04/2025

Boekenpoes.

21/02/2025

Kartonnen dozen.