23/12/2025
SPIRITUELE VECHTLUST
Allereerst: Lang leve de kladblok op uw computer als de windowsabonnementen verlopen zijn!
Ik heb deze aanzet tot een boek geschreven vanuit een eigenschap waarvan ik van hou bij andere mensen en een eigenschap die ik ook zelf (Godzijdank) bezit.
Dit boek gaat over de drijvende, aanwezige kracht in iedere mens. Het interne vuur dat mag en zou moeten branden en dat de maatschappij lijkt te proberen doven.
Dit boek is de benen stevig spreiden op iets meer dan schouderbreedte, door de knieën gaan en de druk weerkaatsen, de druk die waarschijnlijk nog zal toenemen.
Moge dit boek ook een mogelijke houvast zijn, een papieren of digitale inspiratiebron.
GEZONDMAKENDE, ESSENTIËLE SPIRITUELE DIMENSIE
Het leven draait om wel wat meer dan zich voort te platen, genoeg achter de kiezen te steken en ‘gezond’ te zijn.
Niets behoort mij toe, daarom ben ik in essentie al bevrijd van het schijnbare eigendomsdilemma. Niets behoort mij toe, ik behoor toe aan de wereld en aan God.
Enkel mijn paspoort is ‘eigendom’ van de Belgische staat, maar laat ons daar maar wat verder over zwijgen. (En dat van u ook, tenminste, ik hoop dat je minstens één hebt!) Wie mij kent, weet ongetwijfeld wel waarom.
Het is dagelijksbroodnodig om actief op zoek te gaan naar een spirituele dimensie, een diepgang in uw leven. Het lijkt mij een intellectuele plicht, zelfs een bestaansplicht.
Het vinden van een spirituele diepgang is zelfs gezondmakend, helend en weerbaarheidsopbouwend. Het schept ook interne moed, het baart interne moed, een uiterst belangrijke eigenschap, karaktertrek, drijfveer. Moed is meer dan een gevoel of emotie, het is zelfs een intern antwoord op tijdelijke gevoelens.
Moed is ook een houding, een basis, een fundament om goede beslissingen te nemen. Beslissingen die het best mogelijke tot gevolg hebben voor zoveel mogelijk betrokken partijen. Partijen zijn hier jezelf(!), andere mensen, dieren, flora…
VECHTLUST ALS DEUGD, GEEN ZONDE
Vallen en opstaan, het komt dan vooral neer op de mentale capaciteit voor het opstaan. En de onvoorwaardelijke keuze op te blijven staan voor jezelf en je geliefden.
Cru gezegd zouden we het kunnen hebben over na een veldslag (als er tijd is of beter gezegd als er beslist wordt tijd te maken): De gewonden verzorgen, herbergen en eventueel repatriëren naar familie (liefst ook van de tegenstander); de doden begraven (de eerste Homo Sapiens lieten hun doden gewoon achter, gewoon liggen); hergroeperen met de overblijvende gevechtsklaren. Owja en dan vergeet ik
nog het repatriëren van doden naar hun familie. Ik denk dat dit laatste beter is voor de traumaverwerking van de gesneuvelde. Ik denk dat ik alleszinds kan stellen dat een bezoekbare begraafplaats nodig is voor het verwerkingsproces. (In wereldoorlog één zijn redelijk wat gesneuvelden snelsnel begraven in massagraven zonder identificatie, zo zijn er heel wat tijdelijke begraafplaatsen geweest en soldaten weer opgegraven en geïdentificeerd om dan later een individueel bezoekbaar graf te krijgen).
Deze krijgskunstige drieledigheid (gewonden verzorgen, doden begraven en hergroeperen) zouden we ook kunnen spiegelen op onze individuele mentale weerbaarheid.
Hierover later meer.
Hou in het achterhoofd dat een staat zou moeten in staat zijn het bovenstaande waar te maken voor zijn militairen, en dit voor ze een oorlog beginnen! Inderdaad, de meeste staten zijn ‘failed states’. Pas op, ontmasker op tijd de propaganda: oorlog zorgt enkel voor verliezen, dus elke
‘state’ wordt ook vroeg of laat ‘failed’ bij een oorlog. Moet ik de dimensies opnoemen? Verlies aan jonge mensenlevens (ieder leven is Heilig), generationele familietrauma’s (ouders die hun kinderen overleven), vaderloze kinderen die meer kans hebben om antisociale ontwikkelingen te manifesteren, economische verwoesting, verwoesting van huisvesting…
