06/04/2026
Om een lang verhaal kort te maken, in 2016 ben ik verhuist naar de bossen van Belgie in het zuiden van het land om dieper te gaan in de volle natuur en bergen en rivieren.
Ik was iets te entousiast want op een dag ik liep ik verloren in het bos. De bossen waren groter dan ik ooit had gedacht. Het werd snel donker, het was aan het vriezen en het was volle maan en mist.
Op de koop toe viel ik op het ijs en had mijn been lelijk bezeerd. Ik had ook nog geen iPhone zoals nu.
Het bos kwam tot leven en zag allerlei dieren naar mij kijken in het donkerste van de bossen als hun ogen wit reflecteerde van het maanlicht.
Maar één dier stond uit van de anderen... eerst dacht ik dat het een hert was, maar het was groter en zijn ogen waren knalrood. Even voelde ik angst en zocht naar een stok om mezelf te verdedigen als dit nodig moest zijn. Toen ik nogmaals naar hem keek, kon ik even een glimps zien van zijn gezicht... het had geen vel op zijn gezicht en stapte dichter naar me toe... en dan... niks meer.
Het volgende wat ik me herinner was ik aan de rand van het bos aan een dorpje in het midden van het bos. Ik had een complete black out.
Nu, tien jaar later, weet ik perfect hoe de paden connecteren, om dat dorp te bereiken moest ik een stevige berg beklimmen en duurt minstens twee uur om het dorp van daaruit te bereiken, maar... het was slechts een half uur later.
Ik belde vanuit het dorp naar mijn pa om me te komen halen, en bij de terugweg naar huis door het bos, waren er allerlei dieren die naar ons keken. Vossen, herten, everzwijnen, zelfs bokken met gekrulde hoorns. Ik wist niet dat die ook in het bos zaten. Mijn pa zei nog: Dit heb ik nog nooit gezien.
De mist verdween in enkele seconden eenmaal thuis, iets wat me niet meteen opviel omwille van de pijn aan mijn been en het zwarte g*t in mijn geheugen.
En het heeft heel veel bijgedragen aan mijn spiritueel pad van de draak EN mijn toewijding als anti- jager.
Het was alsof het altijd al zo moest zijn.
Alsof het bos op me heeft gewacht die nacht.
