27/03/2026
Sa isang liblib na barangay sa probinsya, isinilang si Lani, isang Filipina na puno ng pangarap at pag-asa. Tulad ng marami, nangarap si Lani na magkaroon ng magandang buhay para sa kanyang pamilya, kaya't nang dumating ang pagkakataon na makapagtrabaho sa Middle East, agad niya itong sinunggaban.
Sa tulong ng mga loan, nakuha ni Lani ang kanyang mga papeles at naglakbay patungo sa banyagang lupain. Dito, nagtrabaho siya bilang isang helper, pinagsisilbihan ang mga pamilya at inaalagaan ang kanilang mga anak.
Bawat buwan, matapat na ipinapadala ni Lani ang kanyang suweldo sa kanyang pamilya sa Pilipinas. Umaasa siya na makakatulong ito sa kanilang mga gastusin at magbibigay sa kanila ng magandang kinabukasan.
Lumipas ang mga taon, naging sampung taon si Lani sa Middle East. Sa bawat pag-uwi niya sa Pinas, nakikita niya ang paglaki ng kanyang mga anak, kahit papaano ay naging maayos ang kanilang buhay, ngunit nakikita rin niya ang pagtaas ng kanyang mga utang.
Sa halip na mabayaran ang kanyang unang loan, dumami pa ang mga ito. Ang pera na dapat sana'y ipon para sa kanyang retirement ay napupunta sa pagbabayad ng mga utang.
Kahit gustuhin man ni Lani na manatili sa Pinas para makasama ang kanyang pamilya ay mas gugustuhin parin niyang magsakripisyo at magtrabaho sa ibang bansa. Mahirap pang manatili sa Pinas dahil wala pang ipon.
Ang pera na pinaghirapan ni Lani ay buwan2x niya na pinapadala sa kanyang pamilya. At hindi eto nagiging madali sa kanya. Pag siya ay pumupunta sa remittance window ng padalahan ng pera, naramdaman niya ang labis na kalungkutan. Nakita niya ang kanyang pera, na puno ng pawis at pagod, ngunit alam niyang hindi ito sapat para sa kanya at sa kanyang pamilya.
Habang tinitingnan niya ang kanyang pera, naalala niya ang kanyang mga anak sa Pilipinas. Naalala niya ang kanilang mga ngiti, ang kanilang mga tawa, at ang kanilang mga pangarap.
Naisip ni Lani na kahit hindi siya nakapag-ipon para sa kanyang retirement, nakatulong naman siya sa kanyang pamilya. Nakita niya ang kanilang pag-unlad, ang kanilang pag-aaral, at ang kanilang magandang kinabukasan. Kapalit ang matinding sakripisyo sa malayong lugar.
Sa kabila ng kanyang kalungkutan, naramdaman ni Lani ang labis na pasasalamat. Salamat sa kanyang pamilya, na naging inspirasyon niya sa bawat araw. Salamat sa kanyang trabaho, na nagbigay sa kanya ng pagkakataon na makatulong sa kanila.
Ngunit Lani, hanggang kailan???
