23/04/2026
ХӨГШИРСӨН ХОЙНОО ҮР ХҮҮХЭДТЭЙГЭЭ ХАМТ АМЬДРАХ НЬ ТЭДНИЙГ ҮҮРД АЛДАЖ БУЙ ХЭРЭГ
Энэ түүх 2500 жилийн настай. Гэвч яг л өнөөдөр бидний тухай, бидний эцэг эх, үр хүүхдүүдийн тухай бичсэн мэт сонсогдоно. Энэ бол олон өндөр настнуудын сэтгэлийг зовоодог асуултын хариуг хайж, аугаа их мэргэн Күнзийг зорьсон Ли Вэй хэмээх өвгөн тухай сургамжит үлгэр юм. Бид бүх амьдралаа үр хүүхэддээ зориулсан атлаа яагаад өтөл насандаа ганцаарддаг вэ?
Ли Вэй муу эцэг байсангүй. Харин ч тэрээр амьдралынхаа хором бүрийг үр хүүхэддээ зориулжээ. Тэдэнд бүх зүйл байлгахын тулд хүч чадлаа хайрлалгүй ажилласан. Тэднийг юугаар ч дутаахгүй гэсэндээ өөрөөсөө бүхнийг харамлаж иржээ.
Хүүхдүүд нь өсөж том болоод тусдаа гэр бүлтэй болоход Ли Вэй: "Одоо л үр шимийг нь хүртэх цаг" гэж шийджээ. Тэр хуучин байшингаа зарж, хүүгийндээ нүүж очив. Ач зээ нарынхаа дэргэд, гэр бүлийн хүрээлэлд байхаас илүү жаргал өтөл насанд өөр юу байх билээ? Гэвч аз жаргал ирсэнгүй.
Гэр нь хүнээр дүүрэн байсан ч Ли Вэйн зүрх сэтгэл урьд өмнө хэзээ ч ийм хоосон байсангүй. Өдөр нь бүгд ажил төрлөөрөө таран одож, орой нь ядарсандаа нам гүм байхыг хүснэ. Түүний яриаг хагас дутуу сонсож, зөвлөгөө нь дургүйцлийг нь хүргэж, байх ёстой л нэг зүйл мэтээр хүлээж авдаг болов. Тэрээр тэдэнд ойртох тусам тэд улам холдон зугтаж байлаа.
Хариултын эрэлд:
Ли Вэй Күнзийг зорив. Мэргэн багш өвгөнийг хүлээн авч, гомдол нэвчсэн түүхийг нь сонсжээ. "Багш минь, би бүх амьдралаа үр хүүхдийнхээ төлөө зориулсан. Одоо намайг өтлөхөд тэдэнтэй хамт амьдарвал хайр халамж, амар амгаланг олно гэж бодсон юм. Гэвч үүний оронд би өөрийгөө үзэгдэхгүй сүүдэр мэт мэдэрч байна... Тэдэнд би яагаад хэрэггүй болчихов оо?"
Күнз өвгөнийг чихэрлэг үгээр тайвшруулсангүй. Харин оронд нь түүнд гурван энгийн зүйлийг харуулжээ.
- Эхний хичээл: Устай ваар: Мэргэн багш нэгэн ваар авч, амсар хүртэл нь ус дүүргэв. "Хэрэв би үүн дээр нэмж ус хийвэл юу болох вэ?" гэж тэр асуув. "Ус хальж урсана" гэж Ли хариулав. "Хүний харилцаа ч мөн адил. Бид өөрсдийн гэсэн орон зай үлдээгүй газарт өөрийгөө багтаах гэж оролдоход тэнцвэр алдагддаг. Чи хүүхдүүддээ зориулж гэр барьж өгсөн, харин одоо тэр гэрийнх нь төв цэг байхыг хүсэж байна. Гэвч тэдний гэрийн төв цэг нь тэд өөрсдөө, тэдний хүүхдүүд, тэдний амьдрал юм. Чи хэдийнэ дүүрсэн саванд өөрийгөө юүлэх гэж оролдож байна."
- Хоёр дахь хичээл: Хоёр мод. Күнз зэрэгцэн ургах хоёр модыг заав. Тэдний мөчир хоорондоо орооцолдож, нарны гэрлийн төлөө тэмцэлдэж байлаа. "Хоёр мод дэндүү ойрхон ургавал юу болдог вэ?" "Тэдний мөчрүүд орооцолдож, бие биедээ саад болж, өрсөлддөг" гэж Ли хариулав. "Энэ нь тэднийг хүчирхэг болгож байна уу?" "Үгүй ээ. Тэд хэврэг, үзэмжгүй болж байна." "Амьдрал ч мөн адил. Ойр байх нь нэгдмэл байхын нэр гэж бид андуурдаг. Гэвч дэндүү их ойртолт өрсөлдөөн, зөрчлийг дагуулдаг. Ургахын тулд орон зай хэрэгтэй."
- Гурав дахь хичээл: Атга элс. Күнз нэг атга элс авч, чанга атгав. "Элсийг хамаг хүчээрээ атгавал юу болох вэ?" "Хурууны завсраар урсаад дуусна." "Хүний харилцаа ч мөн ийм. Хайр хүндэтгэл шахалт дор цэцэглэдэггүй. Чи ойр байхыг хэдий чинээ шаардаж, чанга атгана, төдий чинээ хурдан бүх зүйл урсан одно. Эрх чөлөөг нь өг, тэгвэл үнэхээр чинийх болох зүйл чамтай үлдэнэ."
Хамгийн гол нээлт:"Чи мод тарихдаа өтөл насандаа сүүдэрт нь сууна гэж тооцоолдог уу?" гэж Күнз асуув. "Үгүй ээ, багш минь. Мод чөлөөтэй ургах ёстойг мэддэг учраас л би тарьдаг. Сүүдэр бол ердөө л ирж болох бэлэг болохоос үүрэг биш." "Тэгвэл чи яагаад үр хүүхдээ өөр байна гэж бодоо вэ? Тэднийг өөрийнхөө тойрогт эргэлдүүлэхийн тулд замаас нь саатуулна гэж үү? Чи тэднийг өөртөө зориулж өсгөөгүй, дэлхий ертөнцөд зориулж өсгөсөн. Одоо дэлхий ертөнц тэднийг чамаас илүү эзэмших эрхтэй." Ли Вэй анх удаа өөрийнхөө алдааг олж харан дуугүй болов.
- Өтөл насны мэргэн ухаан: Күнз өвгөнд атга үр өгөв. "Чи тарьж чадна. Чи зааж чадна. Чи суралцаж чадна. Өтөл нас бол хүлээх цаг биш, харин шинэ нээлт хийх цаг юм. Хүүхдүүдээсээ хайр хүлээхээ больж, өөрийн хайртай зүйлээ тарьж эхэл."
Ли Вэй хотдоо буцаж ирэв. Гэхдээ хүүгийндээ очсонгүй. Сургуулийн дэргэд жижиг байшин түрээсэлж, залуу сурагчдад тусалж эхэлжээ. Мэддэг чаддаг бүхнээ хуваалцаж, зааж өгдөг болов. Тэдэнтэй хамт мод тарьж, түүх хуучилж, зүгээр л дэргэд нь байдаг боллоо. Хүмүүс түүнийг Ли мастер гэж нэрлэх болов. Тэрээр өөрийгөө бусдад тулгах тусам хүмүүс түүнийг үнэлж, анхаарал шаардахгүй байх тусам тэд дуртайяа анхаарал тавьдаг болов.
Хайр эргэж ирдэг: Нэгэн өдөр хүүгээс нь захидал иржээ. "Аав аа, би тантай уулзаагүй удлаа. Санаж байна шүү. Ач нар чинь таныг асуугаад байна. Манайд зочилж ирээч, бүрмөсөн биш, зүгээр л зочилж..." Ли Вэйг очиход тэд маш халуун дотноор угтлаа. Олон жилийн дараа тэрээр өөрийгөө илүүдэл ачаа биш, харин хүсэмжит зочин гэдгээ мэдэрчээ. Хайрыг хүлээж, шаардахаа болих үед хайр өөрөө ирдэг гэдгийг тэр ойлгосон юм.
Энэхүү сургамжит үлгэрийн жинхэнэ утга учир
"Хөгширсөн хойноо үр хүүхэдтэйгээ хамт амьдрах нь хамгийн том алдаа" гэдэг нь ганцаараа байхыг уриалсан хэрэг биш юм. Энэ бол жинхэнэ дотно харилцаа үүрэг хариуцлагаас биш, эрх чөлөөнөөс төрдөг гэдгийг сануулж буй хэрэг. Бид хүүхдүүдээ дэргэд байхыг шаардахдаа тэднийг боомилж байдаг. Өөрийнхөө орон зайг тулгах үед бид тэдэнд үзэгдэхгүй сүүдэр болж хувирдаг. Харин бид тэднийг тавьж явуулах үед тэд биднийг өөрсдөө сонгодог.
Күнз: "Хайр хүндэтгэлийг шаардаж болдоггүй. Түүнийг зөвхөн ургуулж л болдог.".
