24/08/2026
“အသက်ကြီးလာရင်… ဒီလိုလေး နေထိုင်ကြရအောင်ပါ။” 🍀🩵
◾တကယ်တော့ အသက်ကြီးလာတယ် ဆိုတာက
နှစ်တွေ ပိုများလာတာ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။
တစ်ချိန်က အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာတွေက တဖြည်းဖြည်း အရေးမကြီးတော့တာ၊
မလွှတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို လက်ဖြေလွှတ်တတ်လာတာ၊
လူတွေကို ပြောင်းလဲဖို့ထက် ကိုယ့်စိတ်ကို ပြုပြင်ဖို့ ပိုအရေးကြီးလာတာပါ။
ငယ်ရွယ်တုန်းက
“ဘယ်လောက်များများ ရနိုင်မလဲ” ဆိုတာကို ပိုစဉ်းစားကြတယ်။
အသက်ရလာတဲ့အခါတော့
“ဘယ်လောက်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေနိုင်မလဲ” ဆိုတာက ပိုတန်ဖိုးရှိလာပါတယ်။
အောင်မြင်မှုတွေ ရှိခဲ့တာကောင်းပါတယ်။
ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိခဲ့တာကလည်း ကောင်းပါတယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ
ရင်ဘတ်ထဲ အေးချမ်းမှုမရှိရင်
အဲဒီအရာတွေဟာ ဘဝရဲ့အနှစ်သာရ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ဒါကြောင့် အသက်တွေ ရင့်လာတဲ့အခါ
ဒီလိုလေး နေထိုင်တတ်ကြရအောင်ပါ…
1️⃣ “ငါမရှိလည်း ကမ္ဘာကြီးက ဆက်လည်ပတ်နေမှာပါ” ဆိုတာ လက်ခံပါ။
ငယ်ငယ်တုန်းကတော့...
“ဒါကို ငါမလုပ်ရင် မဖြစ်ဘူး” ဆိုတဲ့စိတ် ရှိကြလိမ့်မယ်။
ဇီဝိတမာန် တက်နေချိန်ကိုး။
ဒါပေမယ့် အသက်ရလာတဲ့ အခါကျရင်တော့
ကိုယ်မရှိတဲ့အချိန်မှာလည်း လောကကြီးက သူ့လမ်းသူ ဆက်သွားမယ်ဆိုတာ နားလည်လာရတယ်။
တာဝန်ရှိရင် တာဝန်ယူပါ။
လုပ်စရာရှိရင် လုပ်ပါ။
ဒါပေမယ့် အရာရာကို ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်ဖို့ကိုတော့ လုံးဝ မကြိုးစားမိပါနဲ့။
တစ်ခါတလေ အနားယူခြင်းဟာ တာဝန်မဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါဘူး။
ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်ယုံကြည်ပေးတတ်ခြင်းပါ။
2️⃣ စကားနည်းပြီး နားထောင်တတ်သူ ဖြစ်လာပါ။
ကိုယ့်မှာ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီးရှိနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အတွေ့အကြုံဟာ သူတစ်ပါးဘဝအတွက် အမြဲတမ်းအဖြေတော့ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး။
သားသမီးတွေမှာ သူတို့ခေတ်နဲ့ သူတို့အတွေ့အကြုံ ရှိကြသူချည်းပါပဲ။
ဒါကြောင့်မို့ အမြဲဆုံးမဖို့ထက်
တစ်ခါတလေ ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်ပေးလိုက်ဖို့ ပိုလိုအပ်ပါတယ်။
“မင်းပြောချင်တာ ပြောပါ… ငါနားထောင်မယ်”
ဆိုတဲ့လူ ဖြစ်လာကြရအောင်ပါ။
3️⃣ အာဃာတကို ရင်ထဲမှာ အိမ်မဆောက်ပါနဲ့။
ကိုယ့်ကို နာကျင်စေခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူတို့ကြောင့် ကိုယ့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဆက်နာကျင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။
အာဃာတကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာဟာ
သူ့ကို ဒဏ်ခတ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကိုယ့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင် အလေးတစ်လုံး သယ်ယူထားတာပါ။
ခွင့်လွှတ်တယ်ဆိုတာက
သူလုပ်ခဲ့တာ မှန်တယ်လို့ သဘောတူတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဖြစ်ခဲ့တာကို ပြန်မဖြစ်အောင်
ကိုယ့်စိတ်ကို အတိတ်ရဲ့လက်ထဲကနေ ပြန်ယူလာနိုင်မျိုးတာပါ။
4️⃣ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေတတ်တဲ့အနုပညာကို သင်ယူပါ။
မအားတာကို အောင်မြင်မှုတစ်ခုလို မယူဆပါနဲ့။
တစ်ခါတလေ ဖုန်းမကြည့်ဘဲ နေပါ။
ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပါ။
လေညှင်းလေးကို ခံစားပါ။
ကိုယ့်အသက်ရှူသံကို ကိုယ်တိုင် နားထောင်ကြည့်ပါ။
ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်နေနိုင်ခြင်းဟာလည်း
စိတ်ရဲ့ရင့်ကျက်မှုတစ်မျိုးလို့ နားလည်ထားပါ။
5️⃣ ပိုင်ဆိုင်မှုထက် ပေါ့ပါးမှုကို ရွေးပါ။
ပစ္စည်းတွေ များလာတာနဲ့
စိတ်အေးချမ်းမှုက အလိုအလျောက်တော့ တိုးမလာနိုင်ပါဘူး။
အိမ်ကြီးတစ်လုံးထက်
စိတ်အေးအေးနေနိုင်တဲ့ နေရာလေးတစ်ခုက ပိုတန်ဖိုးရှိနိုင်ပါတယ်။
အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ
“What can I own?” ထက်
“What can I let go?”
ဆိုတာကိုလည်း မေးတတ်ကြရအောင် နေထိုင်နိုင်ဖို့ပါ။
6️⃣ လူတိုင်းရဲ့အမြင်ကို လိုက်မထိန်းပါနဲ့။
လူတွေက ကိုယ့်အကြောင်း ကောင်းတာလည်း ပြောမယ်။
မကောင်းတာလည်း ပြောမယ်။
လူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် နေဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့
ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်ပိုင်မနေတော့တာမျိုးတော့ မလုပ်မိပါနဲ့။
Peace is more important than approval.
လူတိုင်းရဲ့လက်ခုပ်သံ မလိုပါဘူး။
ကိုယ့်ရင်ဘတ်ထဲက
“ငါဒီလိုနေထိုင်တာ မှန်တယ်” ဆိုတဲ့ အသံလေး ကြားနိုင်ရင် တကယ်ကို လုံလောက်ပါပြီ။
7️⃣ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို ဂရုစိုက်ပါ။
အသက်ရလာတဲ့အခါ
ငွေကြေးထက် ကျန်းမာရေးရဲ့တန်ဖိုးကို ပိုနားလည်လာလိမ့်မယ်။
အိပ်ရေးဝဝအိပ်ပါ။
လမ်းလျှောက်ပါ။
ရေသောက်ပါ။
အစားအစာကို သတိထားပါ။
ခန္ဓာကိုယ်က
“နားချင်ပြီ” လို့ ပြောလာရင် နားထောင်ပေးပါ။
ကျန်းမာနေတုန်းမှာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ချစ်တတ်ကြရအောင်ပါ။
8️⃣ အထီးကျန်ခြင်းကို မကြောက်ပါနဲ့။
လူတွေအများကြီးကြားမှာနေရင်းနဲ့လည်း အထီးကျန်နိုင်ပါတယ်။
တစ်ယောက်တည်းနေရင်းနဲ့လည်း စိတ်အေးချမ်းနိုင်ပါတယ်။
နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ လူအနည်းငယ်ရှိရင် လုံလောက်ပါတယ်။
မရှိတဲ့အချိန်မှာလည်း
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖော်ပြုတတ်ပါစေ။
စာဖတ်ပါ။
တရားထိုင်ပါ။
သဘာဝနဲ့ နေထိုင်ပါ။
တစ်ယောက်တည်းနေရတာနဲ့
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထီးကျန်နေခြင်းဟာ မတူပါဘူး။
9️⃣ အတိတ်ကို သင်ခန်းစာအဖြစ်ထားပြီး အိမ်အဖြစ် မထားပါနဲ့။
အတိတ်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိခဲ့သလို
အမှားတွေ၊ ဆုံးရှုံးမှုတွေလည်း ရှိခဲ့မှာပါ။
ဒါတွေကို မေ့ပစ်ဖို့ မလိုပါဘူး။
ဒါပေမယ့် အတိတ်ထဲမှာပဲ နေမနေပါနဲ့။
အတိတ်က စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်ပါစေ။
နေထိုင်ရာအိမ်တော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့။
မှားခဲ့တာတွေက သင်ခန်းစာဖြစ်ပါစေ။
ပျော်ခဲ့တာတွေက ကျေးဇူးတရားဖြစ်ပါစေ။
ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေက လွှတ်ချတတ်ခြင်းကို သင်ပေးပါစေ။
◾နောက်ဆုံး ပြောချင်တာကတော့
“အောင်မြင်တဲ့လူတစ်ယောက်” ဖြစ်ဖို့ထက်
“အေးချမ်းတဲ့လူတစ်ယောက်” ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားကြရအောင်ပါ။
ကိုယ့်အနားရောက်လာရင်
စိတ်အေးသွားတဲ့လူ ဖြစ်ပါစေ။
စကားပြောပြီးရင်
ရင်ထဲပေါ့သွားစေတဲ့လူ ဖြစ်ပါစေ။
ကိုယ့်ကိုတွေ့တဲ့အခါ
ကြောက်ရတဲ့လူမဟုတ်ဘဲ
နွေးထွေးတယ်လို့ ခံစားရတဲ့လူ ဖြစ်ပါစေ။
◾အသက်ကြီးလာခြင်းရဲ့ အလှဟာ
ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပိုများလာခြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
လွှတ်ချနိုင်တာတွေ ပိုများလာပြီး
ရင်ဘတ်ထဲမှာ အေးချမ်းမှု ပိုကျန်လာခြင်းမှာပါ။
အရင်က “ပိုရချင်တယ်” ဆိုခဲ့ရင်
နောက်ပိုင်းမှာ “ပိုအေးချမ်းချင်တယ်” ဖြစ်လာပါစေ။
အရင်က “လူတွေက ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်မလဲ” ဆိုခဲ့ရင်
နောက်ပိုင်းမှာ “ငါ့ရင်ဘတ်က အေးရဲ့လား” ဆိုတာကို မေးလာပါစေ။
အရင်က လောကကြီးကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင်
နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်အတွင်းစိတ်ကို ပြောင်းလဲတတ်လာပါစေ။
အများကြားမှာ ထင်ရှားတဲ့လူတစ်ယောက်ထက်
ကိုယ့်တစ်ယောက်တည်းနေရတဲ့အချိန်မှာတောင်
စိတ်အေးချမ်းနေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာကြရအောင် ကြိုးစားဖို့ပါ။
ချစ်ခြင်းများစွာဖြင့်။
— Professor Dr Sai Naw Jar
"အသက်ကြီးလာရင်… ဒီလိုလေး နေထိုင်ကြရအောင်ပါ။”
Monday. 24. August. 2026
