What are the opening hours?

Monday 08:00 - 18:00 Tuesday 08:00 - 18:00 Wednesday 08:00 - 18:00 Thursday 08:00 - 18:00 Friday 08:00 - 18:00 Saturday 08:00 - 18:00 Sunday 08:00 - 18:00

https://www.facebook.com/103362441653220/

TaungDwin Book Center

Name: TaungDwin Book Center
Address: Magway Street, Near Myawaddy Bank, , Beside ( Thazin/Oral & Dental Clinic ), Taungdwingyi, 04141, MM
Telephone: +959266880542

Home
Myanmar
Taungdwingyi
TaungDwin Book Center

�We also offer amazing Discounts and Gift Cards�

WE PROVIDE AFFORDABLE & QUALITY
++ SALES & RENTAL SERVICES FOR
++ COLLECTIONS OF BOOKS ++
++ COLLECTIONS OF STATIONERIES ++
++ & THE EDUCATIONAL ITEMS ++

Open DAILY:8AM-6PM
Magway Street, Near Myawaddy Bank,
Beside ( Thazin - Oral & Dental Clinic )

26/02/2023

"တိုက်မောင်း"

(၁)

တိုက်မောင်းသည် သူကြီးသား ဖြစ်၏ ။ ထို့ကြောင့် တိုက်မောင်းသည် လူဆိုးသွမ်းကလေး ဖြစ်မည်၊ သူကြီးသားအာဏာဖြင့် မိုက်မည်ဟု ထင်လျင်ကား လွဲပေလိမ့်မည်။ အကယ်စင်စစ် တိုက်မောင်းမှာ လူထုံလူအ လူနကလေးသာ ဖြစ်လေသည်။

တိုက်မောင်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ အရပ်ပျတ်ပျတ်၊ လူကောင်သေးကျစ်ကျစ်၊ ရုပ်မဆိုးလှသော်လည်း မျက်နှာတွင် ကျောက်ပေါက်မာ (ကျောက်ကြီးပေါက်ရာမှ ကျန်ရစ်သော အမာရွတ် အခွက်များ) အနည်းငယ် ရှိ၏ ။ ထို့ကြောင့် သူ့အစ်ကို ကံကောင်းနှင့် ယှဥ်လျင် ရူပကာယ များစွာကွာခြားလှပေသည်။

ကံကောင်းမှာ သူနှင့်မတူ၊ သူတို့အဖေ ရွာသူကြီး ဦးဆယ်နှင့် တူ၍ ထောင်ထောင် မောင်းမောင်း ခန့်ခန့်ညားညား လူချောလူလှဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည် တင့်တယ်ပြေပြစ်သည့်အပြင် ဉာဏ်ထက် လူသွက် ဖြစ်သောကြောင့် မန်ကျည်းကန် သူကြီးသား ကံကောင်း ဆိုလျင် အနီးအပါး ရွာများအားလုံးမှ သိကြ၏ ။

ကံကောင်းနှင့် ယှဥ်ရခြင်းကြောင့် အမြဲ အောက်ကျနေရသော်လည်း ထုံထုံထိုင်းထိုင်း ချူချာသည့် သားလေးမို့ အဖရော အမိပါ တိုက်မောင်းကို ဂရုစိုက်ကြပါသည်။ အစ်ကို ကံကောင်းကလည်း ကရုဏာဒေါသောဖြင့် အရိပ်တကြည့်ကြည့် အစဥ်ကာကွယ် စောင့်ရှောက်နေရသော အစ်ကိုတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ဖခင် ဦးဆယ်မှာ အောက်ပြည်ရွာသို့ သနပ်ခါး၊ မန်ကျည်းသီး၊ သီးနှံ စသည်တို့ တင်ပို့၍ ဆားကို အညာဒေသ၌ ပြန်လည်ဖြန့်ဖြူးသော လှေပိုင်ရှင် ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်နှင့် ပါးနပ်ခြင်းများကြောင့် မန်ကျည်းကန်ရွာ၏ သူကြီးဖြစ်လာခဲ့သူလည်း ဖြစ်ပါ၏ ။

အမိ မိထောမှာမူ မုတ္တမ မော်လမြိုင် မြို့များသို့ ဦးဆယ် ကုန်ဝယ်သွားခဲ့ရာမှ ပါလာသော တစ်ပြည်သူ မွန်အမျိုးသမီး ဖြစ်၏ ။ တိုက်မောင်းမှာ မိခင်နှင့် တူသောကြောင့် ထုံထုံအအ အရပ်ပုပျတ်ပျတ်ကလေး ဖြစ်နေရသည်။ ကံကောင်း ဆိုလျင် လူချစ်လူခင် ပေါသလောက် တိုက်မောင်းကိုမူ အရပ်က ဟာသအဖြစ်သာ မြင်ကြကာ စနောက် ပျော်ရွှင်ကြကုန်၏ ။

သူတို့အရပ်၌ အကလေးများ မြီးကောင်ပေါက်စ သူငယ် ကုမာရအရွယ် ၁၀ နှစ် ဝန်းကျင်ရောက်လျင် ယာတောသို့ လက်ဖက်အုပ် ပို့ကြရမြဲ ဖြစ်သည်။ အမိအဖများ တောင်ယာလုပ်ရာသို့ လက်ဖက်နှင့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းအိုးများ တောင်းနှင့်ထည့်ကာ ထမင်းစားချိန်မတန်မီ အဆာပြေ သွားရောက်ပို့ကြရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဦးဆယ်မှာ လယ်ယာမလုပ်သဖြင့် မပို့ကြရ။ တိုက်မောင်းကား ဘဝတူ သူငယ်များနည်းတူ ယာတောသို့ လိုက်ချင်လှ၏ ။

အခင်းများထဲ ပြေးလွှား ဆော့ကစားလျက် ထွန်တုံးစီး၊ နွားလှည်းမောင်း၊ လက်ဖက်အုပ် ဝင်တွယ်၊ ရေနွေးကြမ်း ကပ်သောက် စသည့် အရသာများကို ခံစားလိုပေသည်။ သို့သော် သူသည် နွားလှည်းမျှ မမောင်းတတ်၊ အစ်ကိုကံကောင်းက လှည်းမောင်း ထွန်ချ အစုံလုပ်တတ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက်တော့ တစ်နေ့တစ်နေ့ ငေးမောအားကျနေရသည်သာ ရှိလေသည်။

သည်လိုနှင့် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်ခဲ့သော်လည်း တိုက်မောင်း ဘာမှ ဟုတ်တိပတ်တိ မတတ်။ ကံကောင်းသည် ပျိုတိုင်းကြိုက်သော ကာလသားကြီး ဖြစ်လာပြီး ရပ်ရွာအတွက်သာမက ဖခင်သူကြီးမင်းအဖို့ပါ အလွန်အားကိုးရသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ တိုက်မောင်းကတော့ သေစာရှင်စာနှင့် လေတုန်း၊ ငေးတုန်း၊ ထူဆဲ၊ ညံ့ဆဲပင်။ သို့ရာတွင် ၁၈ နှစ်အလွန်တွင် တိုက်မောင်းတစ်ဘဝ ပြောင်းလဲရန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ မန်ကျည်းကန်ရွာနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ စစ်တပ်တစ်တပ် ဖြတ်သွားကြသည်ကို ရွာသားအားလုံး ကြားလိုက်ကြရသည်။ အချို့က စူးစမ်းကြရာ ရွာတောင်ဘက် မြရာကုန်းတောင်ပေါ်တွင် စခန်းချနေကြကြောင်း သိရှိရ၏ ။ တိုက်မောင်းလည်း စိတ်ဝင်စားသဖြင့် ကာလသား ကာလသမီးများ ဆုံစည်းရာ မယ်မြင့်တို့ ဝဲလင်းဆောင်သို့ ရောက်ခဲ့ရသည်။

ယနေ့မှ လာရောက်လည်ပတ်သော်လည်း မည်သူမျှ သူ့အား ဂရုတစိုက် မေးမြန်းမနေ။ သူတို့ ပြောဆိုနေကြသည့် အကြောင်းအရာပေါ်တွင်သာ နစ်မျောနေကြကုန်၏ ။

"ဟဲ့.. ဟုတ်ပါ့မလား အေတို့၊ အဲဒါ ပုံပြင်ထဲက ဇာတ်လိုက်ကြီးပဲ"

မယ်မြင့်၏ အိမ်နီးချင်း မယ်လှ၏ စကား။

"ကျုပ်တို့လည်း ပုံပြင် ဒဏ္ဍာရီတွေပါလို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြရတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျုပ် သေချာ မေးပြီးပြီ။ တကယ်ပဲ အဲဒီ သူရဲကောင်းပဲ တဲ့"

ကိုရင်ဘိုးလူက အခိုင်အမာ ပြောနေသည်။

"ဘုရင့်တပ်တွေတော့ ဟုတ်တယ်ကွ။ ဘုရင့်သူရဲကောင်း လက်ျာဘီလူး ဆိုတာလည်း ဟုတ်ချင် ဟုတ်မှာပဲ။ ဒါပေမယ့် တို့ကြားဖူးတာတွေက ကောလာဟလတွေပါကွာ။ နားထောင်ကောင်းအောင် ချဲ့ကား ပြောဆိုနေကြတာတွေပါ။ တကယ် မဟုတ်ပါဘူး"

သိုင်းဆရာ ကိုထွန်းတင်က ဆိုသည်။

"မင်းတို့ စဥ်းစားကြည့်လေ။ လှေတစ်စီးနဲ့ ဆယ်စီး တိုက်တယ် ဆိုရင်တောင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား လို့။ မွန်သူရဲကောင်း လဂွန်းအိန်တောင် လှေသုံးစီးနဲ့ ညှပ်တိုက်ခံရလို့ ဆုံးသွားသေးတာ။ သူက ဘာတဲ့.. အမြောက်တင် တိုက်လှေကြီး ၅၀၀ ကို ရဲလှေလေး ၅၀ နဲ့တဲ့.. ဟုတ်လား"

"၅၀ မဟုတ်ဘူး၊ ၃၀ တဲ့ဗျ"

ရွာသားတစ်ဦးက အမှားပြင်ပေး၏ ။

"သာ မဖြစ်နိုင်သေးတာပေါ့ကွာ။ ဘယ်လူက အမြောက်တွေနဲ့ ချိန်ထားတဲ့ လှေကြီး ၅၀၀ ကို အရူးလို ပြေးတိုက်မှာတဲ့လဲ။ အနီးတောင် ရောက်လိုက်မှာမဟုတ်ဘဲ စိစိညက်ညက် ကြေသွားမှာပေါ့"

"ဒါကတော့ ဒါပေါ့။ မဖြစ်နိုင်တာ ဟုတ်ပါတယ်။ သို့ပေမယ့် လူကတော့ ရောက်နေပြီ မဟုတ်လားရှင်"

အချောအလှလေး မယ်မြင့်စကားကိုမူ ဖြေချင်သူ မရှား။ သူ့ထက်ငါ

"ဟုတ်တယ် နှမ၊ အဲဒီသူရဲတော့ သေချာသတဲ့"

"လူကတော့ ဟုတ်မယ်၊ ဇာတ်လမ်းတွေက ယုံတမ်းတွေ"

"လက်ျာဘီလူး လို့ လူတွေ ပြောနေကြတာပဲ။ ဟုတ်မဟုတ်က သွားကြည့်မှ သိမှာ"

"သူရဲကောင်း လက်ျာဘီလူး သာဆို ခုလို တစ်တပ်တည်း လာပါ့မလား။ ဘုရင့် သက်တော်စောင့်ဆို"

"ဟ.. မင်း မကြားဘူးလား၊ သူက အမြဲ ရှေ့ဖျားချီရလို့ ရန်သူနဲ့တွေ့တိုင်း မတိုက်ပါနဲ့ ဆိုတာတောင် တက်တက် တိုက်နေပါသတဲ့ဆိုမှပဲ"

"ကိုရင်တို့ ငြင်းခုန်နေတာနဲ့ လိုရင်းကို မရောက်ဘူး။ ပြောကြပါဦး၊ လက်ျာဘီလူးနဲ့ သူ့လူတွေလို့ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

မယ်မြင့်၏ ညီမ မယ်တင့်က ဝင်မေးရာ ကိုရင်ဘိုးလူက

"ဆယ်အိမ်ခေါင်းမင်း ကိုရင်အေးရွှေကိုယ်တိုင် သွားမေးတာတဲ့။ သူကြီးက ထမင်းစား ဖိတ်မလို့ မေးခိုင်းတာတဲ့ဟ"

"ဟေ၊ ဒါဆို ဘုရင့်သူရဲကောင်း တို့ရွာကို ဝင်လာမှာပေါ့။ ငါတို့ လက်ျာဘီလူး ဆိုတာကို အရှင်လတ်လတ် မြင်ကြရတော့မှာလား"

ထိုစဥ် တိုက်မောင်းက ဖြတ်မေးလိုက်သည်။

"သူက ဘယ်လိုပုံစံလဲ"

အားလုံး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏ ။

"ဒါတော့ ကိုရင်အေးရွှေလည်း မမြင်ခဲ့ဘူး ပြောတယ်။ သူ့လူတွေကို မေးကြည့်ခဲ့တာ တဲ့။ သူမြင်တာကတော့ တကယ် ဘီလူးတပ်တွေ ဆိုပဲ"

"ဟင်.. ဘီလူးတပ်၊ သူရဲကောင်းနဲ့ ပါလာတာက ဘီလူးတပ်တွေလား"

"အေလကွာ.. ငတိုက်မောင်း။ မင်း မကြားဖူးဘူးလား။ သူကိုယ်တိုင်က ဘီလူးစီးနေတဲ့သူပါတဲ့ဆို။ သူ့ကြောင့် သူ့လူတွေကို ဘီလူးတပ်သားတွေလို့ ခေါ်တာ တဲ့"

"ဟုတ်သားပဲ"

တိုက်မောင်းမှာ ထိုသို့ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်မှ စ၍ မွန် မြန်မာ တိုက်ပွဲများအကြောင်း ပုံပြင်များသဖွယ် ကြားခဲ့ဖူးရာ သဘောအကျဆုံးမှာ ဘီလူးတပ် ဟူသည့် တပ်မကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘီလူးစီးနေသည် ဆိုသော သူရဲကောင်းပုံပြင်နှင့် ဆပ်စပ်မိခြင်း မရှိခဲ့။ မြို့ရွာအနှံ့ ဟိုးဟိုးကျော်သွားသော မြင်းဖြူလေးစီးနှင့် ဘီလူးကြီးများအကြောင်းလည်း မေ့နေပြီ။

သူသိသည်က လက်ျာဘီလူး ဆိုသည်မှာ ဦးကောင်း၊ ဦးတွန်၊ စည်သာမင်းကြီး၊ ဒလပန်း၊ လက်ျာပျံချီ တို့လို သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်၍ တိုက်ပွဲများတွင် ကျော်ကြားသော သူရဲကျော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နားထောင်ကောင်းသော ပုံပြင် ယုံတမ်း ကောလာဟလများထဲ၌ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းတမ်း အားတက်စရာ တိုက်ပွဲများထဲ ပါလာတတ်သူ။ ဘီလူးဝင်စားသည့် သူရဲကောင်း ဟု မှတ်မှတ်ရရ ရှိနေခဲ့မိသူ။

ယခု ထိုသူရဲကောင်းနှင့်အတူ သူ လေးစားအားကျလှသည့် ဘီလူးတပ်ကြီး ပါလာပြီး မိမိတို့ရွာအနီး တောင်ကုန်းထက်တွင် တပ်စွဲနေသည် ဆိုပါလား။

"အလကားပါကွာ၊ သူလိုငါလို လူသာမန်တစ်ဦးပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ငါပြောတာ မယုံရင် လာတော့ ကြည့်။ လူလူချင်း ဘာမှ မထူးခြားဘူး။ ကြားရသလိုလည်း စွမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ စစ်တိုက်တာ များလို့ နာမည်ကျော်နေတာနဲ့ လူတွေက လျှောက်ပြောနေကြတာ"

ကိုရင်ထွန်းတင်၏ အသံက အိမ်ရောက်သည်အထိ တိုက်မောင်းနားထဲ ပါလာသည်။ သူ စဥ်းစား တွေဝေနေစဥ် ဖခင် ဦးဆယ် ရောက်လာပြီး

"သား.. တိုက်မောင်း၊ မင်းအစ်ကို သွားရှာချည်စမ်း"

တိုက်မောင်းလည်း ကံကောင်းကို ပတ်ရှာ၏ ။ ဘယ်မှာမှ မတွေ့၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မေး၍ သေချာတိကျသည့် အဖြေမရ။ ထို့ကြောင့် ပြန်လာရာ ဦးဆယ်က

"အရေးအကြောင်းဆို ဒီကောင် ဘယ်ရောက်ရောက်နေတယ် မသိဘူး။ မင့်ပဲ ခိုင်းရတော့မှာပဲ။ မင်း ဟိုတောင်ကြောပေါ် စခန်းချနေတဲ့ ဘုရင့်တပ်တွေအကြောင်း ကြားပြီး မဟုတ်လား။ အဲဒါ သူတို့ တပ်မှူး နဲ့ ဗိုလ်တွေကို မန်ကျည်းကန်ရွာသူကြီး ဦးဆယ် မိထောတို့အိမ်က ထမင်းစားဖိတ်တယ် ဆိုတာ သွားလျှောက်ချေစမ်းကွာ။ အဲ.. အခုညနော်။ တလွဲလည်း လုပ်မလာခဲ့နဲ့ဦး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘ"

သူ ပျော်သွားသည်။ သို့သော် တစ်ယောက်တည်း မသွားရဲသဖြင့် သူနှင့်အဖက် ငလွင်ကို ခေါ်သွားရ၏ ။ တောင်ပေါ် စတက်တက်ချင်းပင် အစောင့်ရဲမက်များနှင့် တွေ့၍ မေးမြန်းစုံစမ်းကြပြီး ခွင့်ပြုချက်ရမှ ဆက်သွားခွင့် ရ၏ ။ သူတွေ့ချင်လှသော ဘီလူးတပ်သားများမှာ အနက်ရောင် အင်္ကျီရင်ကွဲနှင့် ပုဆိုးခါးတောင်းကျိုက်ကာ ခေါင်းပေါင်းဖြူ ပေါင်းလျက် သာမန်စစ်သည်များအတိုင်းသာ ဖြစ်ပြီး သွင်ပြင်ထူးခြားမှုမရှိ။

အကြောက်အလန့်နည်းသော ငလွင်က ရှေ့မှ တက်သွားသည်။ သူကြီးသား တိုက်မောင်းမှာ နောက်မှ ခပ်ကုပ်ကုပ် လိုက်ရင်း ငေးမောလာ၏ ။ တပ်ချနေသော စစ်သည်များစွာ သွားလာလှုပ်ရှား ပြင်ဆင်နေကြသည်များကို ကြည့်ရင်း လမ်းပြစစ်သည် ခေါ်ရာနောက် လိုက်ခဲ့ကြရာ တောင်ထိပ်နား ရောက်လုမှ အနည်းငယ်ပြန့်သော မြေကွက်လပ်၌ ဝါးစားပွဲငယ်နှင့် တန်းလျားနှစ်ခုတွင် ဗိုလ်များ ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီး တပ်မှူးကြီးများကို မန်ကျည်းကန်ရွာ သူကြီး ကျွန်တော့်အဖ ဦးဆယ် အမိ မိထောတို့အိမ်က ယနေ့ညစာသုံးဆောင်ပါရန် ဖိတ်ကြားခိုင်းလိုက်လို့ပါခင်ဗျာ"

တိုက်မောင်းစကားကြောင့် သူတို့ကို ကြည့်နေသည့် ဗိုလ်များနှင့် ယခုမှ လှည့်ကြည့်ကြသူများက ပြုံးကြသည်။

"ခုပဲ ညနေစောင်းတော့မယ်၊ တို့က ဘယ်အချိန် လာရမှာလဲ ကောင်လေးရဲ့"

ငလွန်းက ဝင်ပြောပေး၏ ။

"အဆင်ပြေတဲ့အချိန် ကြွလာကြပါခင်ဗျ။ အားလုံး ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ"

တောင်ထိပ်ဆီမှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။

"အားနာပေမယ့် ဒီညတော့ မလာနိုင်ဘူး ပြောလိုက်ပါကွာ။ တို့မှာ စီစဥ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်"

အသံရှင်က သူတို့ကို ကျောပေးထားသည့် လူတစ်ဦး။ အနားတွင် ဝါးချောင်းရှည်များစွာ ပုံထားပြီး အဖြောင့်နှင့် အကောက် ခွဲခြားနေပုံ ရ၏ ။ ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့် ရှိသော ဝါးများကို သူ့အနီး၌ ချထားကာ ကောက်နေသော ဝါးချောင်းတို့ကိုမူ လူတစ်ဦးက တစ်နေရာသို့ ယူသွားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ တိုက်မောင်းနှင့် ငလွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တိုက်မောင်းက

"ဒါပေမယ့် အဘက ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်နေပြီ။ မလာကြရင် အားနာစရာကြီး"

သူ့စကားကြောင့် ကျောပေးနေသူက မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် လှည့်ကြည့်သည်။ မူလက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို ဆံပင်များကို ကျောပေါ် ဖြန့်ချထားသဖြင့် မျက်နှာကို လုံးဝ မမြင်ရ ရှိခဲ့ရာ လှည့်လာသောအခါ အသက်မကြီးသေးကြောင်း တွေ့ရ၏ ။ သူတို့နှင့် ရွယ်တူလောက်ပင် ရှိမည်။ သို့သော် တိုက်မောင်းကို မြင်သောအခါ ဘာမှ မပြောဘဲ ပြန်လှည့်သွား၏ ။

"ကဲ.. တို့တပ်မှူးက မလာဘူး ဆိုတော့လည်း မလာဘူးပေါ့ကွာ။ ဒီည မအားလို့ မလာနိုင်ကြောင်း သူကြီးမင်းကို ပြောလိုက်ပါ"

ဟု ဗိုလ်တစ်ဦးက ဆိုရာ တိုက်မောင်းက

"အဘကတော့ ဆူတော့မှာပဲ"

ဟူ၍ ရေရွတ်မိလေ၏ ။ သူ့အသံမှာ ခပ်တိုးတိုး မဟုတ်သောကြောင့် ဗိုလ်အချို့က ရယ်လိုက်ကြပြီး ကျောပေးထားသူကပင် လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်။ ငလွင်က တံတောင်ဖြင့် မသိမသာ တွက်ကာ

"ဟေ့ကောင်၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ လာ.. လာ သွားမယ်"

ဆို၍

"ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ၊ ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး"

အမြင့်တွင် ထိုင်နေသော တပ်မှူးက လက်ထဲမှ ဝါးကို လူတစ်ယောက်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ထလာသည်။

"သူကြီးသား ကိုရင် အဆူမခံရအောင် နောက်ရက်များမှာ နံနက်ကတည်းက ကြိုပြောရင် ကျုပ်တို့ လာခဲ့ပါ့မယ် လို့ သူကြီးကို အကြောင်းပြန်လိုက်ပေါ့။ လူဘယ်နှယောက် ဖိတ်တယ်၊ ဘယ်ချိန် ဘယ်ကို လာရမယ် အတိအကျလေး မှာလိုက်ပါ လို့။ ကျုပ်တို့မှာ ဗိုလ် ၅ ယောက်နဲ့ အကြပ် သွေးသောက် ၅၀ လောက် ရှိတာမို့ ဘယ်လောက် ခေါ်လာရမယ် ဆိုတာ ကြိုသိမှ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ.. ဟုတ်ကဲ့၊ ပြောလိုက်ပါ့မယ်"

ငလွန်းက တိုက်မောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ တိုက်မောင်းက တပ်မှူးဖြစ်သူကို သေချာ ကြည့်နေသလို တပ်မှူးကလည်း တိုက်မောင်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏ ။ သူတို့ထွက်သွားပြီး ခပ်ဝေးဝေးရောက်မှ

"ဟေ့.. သူကြီးသား ရုပ်ရည်က တို့ ဘဝရှင် အလောင်းမင်းတရား ကိုယ်တော်နဲ့ မဆင်ဘူးလား"

ရဲဘော်များ ပွဲကျသွားကြသည်။

"ဟုတ်ပ ဟုတ်ပ၊ ဘယ်သူနဲ့ တူပါလိမ့်လို့ ကြည့်နေတာ ကျောက်ပေါက်မာသက်သက် ရှိတာချင်းတောင် တူလိုက်သေးဗျား"

"ဥပဓိက မဆိုးဘူးကွ၊ လူက တစ်မျိုးပဲ"

"ခပ်ပေါပေါ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ တူပါရဲ့"

ထိုအချိန်တွင် တောင်အောက်ဆင်းနေကြသော နှစ်ဦးမှာ

"မင်း အဲဒီတပ်မှူး ဘယ်သူလဲ သိလား"

"ဟေ့အေး၊ မသိဘူးကွ"

"ငါတော့ လက်ျာဘီလူး ဆိုတာ ထင်တာပဲ။ သူ့ပုံစံက သူရဲကောင်းမှန်း မသိသာဘူးလား"

"အေးကွ၊ ငါလည်း ထင်တော့ ထင်တယ်"

"သူပဲ ဖြစ်မှာပဲ။ ဘာပြောပြော ငါတို့ ဘုရင့်သူရဲကောင်း ဆိုတာကို တွေ့ဖူးသွားပြီဟေ့။ ရွာကျ ပြန်ပြောလို့ ရပြီ၊ ငါတို့ အဦးဆုံး မြင်ဖူးတာပဲနော်"

"အေး.. ဟုတ်တယ်။ ညကျ ဟိုလူတွေကို ပြန်ပြောလို့ ရပြီ"

"ည မင်း ဘယ်မှာ ရှိမလဲ"

"မယ်မြင့်တို့ အိမ်မှာ.. ကိုရင်ဘိုးလူတို့က အဲဒီမှာ ဆုံကြတာ"

"ဟာ.. သူတို့က နေ့ဘက်ပဲ မယ်မြင့်အိမ် စုတာ၊ ညကျ မခင်မွှေးတို့ဆီမှာ ပန်းဝှက်နေကျကွ။ မခင်မွှေးတို့အိမ်ပဲ လာ၊ ငါလည်း လာခဲ့မယ်"

"အေး.. ပြီးရော"

(ဆက်ရန်...)

Credit.သချရာဇာ
~~~~
သခ်ရာဇာpage(မူရင်းရေးသူ) ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် မျှဝေပါသည်။
ဆက်ဖတ်ရန်
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=216947687391809&id=100072297386513&mibextid=Nif5oz
Credit.လကျ်ဘီလူး(သခ်ရာဇာ)page
အစအဆုံးဖတ်ရန်.
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=217017367384841&id=100072297386513&mibextid=Nif5oz
မူရင်းရေးသားသူ လကျ်ာဘီလူး(သခ်ရာဇာ)pageအား ဂါရဝပြုလျက်🌹
ခွင့်တောင်းပြီးမျှဝေခြင်းဖြစ်ပါသည်။
see first နှိပ်ထားပေးပါ။

26/02/2023

* မိတဆိုးရွင္ျပဳ *
ဦးဖိုးက်ား

လြန္ခဲ့ေသာ ၃ ႏွစ္ေလာက္က ရန္ကုန္ျပည္ မီးရထားလမ္းရွိ လက္ပံတန္းၿမိဳ့သို့ ေက်ာင္းစစ္ေရာက္၏။

ထိုၿမိဳ့အမ်ိဳးသားေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမွာ ဦးစံေရႊ ျဖစ္၍ လြန္ခဲ့ ေသာ ၁၂၈၂ ခုႏွစ္ သပိတ္ေမွာက္စက ပါရင္းစြဲသပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား ေဟာင္းျဖစ္၏။ လက္ပံတန္းၿမိဳ့ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းတြင္ ၁၇ ႏွစ္လုံး လူ၊ စိတ္၊ ေငြ အပင္ပန္းအနစ္နာခံ၍ေဆာင္ရြက္ၿပီးေနာက္ ၁၂၉၉ ခုႏွစ္ကုန္ခါနီးတြင္မွ မိမိျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းႀကီးကို လည္းေကာင္း၊ သားမယား အရင္းအခ်ာတို့ကိုလည္းေကာင္း၊ ကၽြန္ုပ္တို့ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာတို့ကိုလည္းေကာင္း စြန႔္ပစ္ကာ ဘဝတစ္ပါးေျပာင္းသြား ကြယ္လြန္ေလသတည္း။ ေကာင္းမြန္ရာသို့ ေရာက္၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးခ်မ္းသာပါေစေသာ္။

ဆိုခဲ့ေသာ ၃ ႏွစ္က ကၽြန္ုပ္၊ ဦးစံေရႊ၊ ဆရာတစ္ေယာက္၊ ေက်ာင္းသား ၅ ေယာက္၊ ေပါင္း ၈ ေယာက္လူတစ္စုသည္ ၿမိဳ့အေရွ႕ဘက္ဆီ၌ရွိေသာ ေတာင္ေျခသို့လွည္းႏွင့္ အလည္အပတ္သြားေရာက္ၾက၏။ ေတာင္ေျခရြာ ကေလးတစ္ခုျဖစ္ေသာ ကၽြဲၿခံရြာသို့ေရာက္ရွိၿပီး သူႀကီးဦးလွေဖ၏အိမ္တြင္ စတည္းခ်ၾက၏။

လည္ပတ္ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ေနၾက၍ တစ္ညအိပ္ၿပီးေနာက္ ညေနတြင္မလွမ္းမကမ္းရြာငယ္တစ္ခုမွ ေျဗာသံၾကားရသျဖင့္ ေမးျမန္းၾကည့္ရာ တစ္ေခၚသာသာေလာက္ေဝးေသာ ဖိုးဝိုင္းအစုေခၚ ရြာငယ္ကေလးမွ ကိုထြန္းေက်ာ္၏သား ရွင္ျပဳအလွူ ျဖစ္ေၾကာင္းၾကားသိရ၏။

ကၽြန္ုပ္သည္ေျဗာသံကို ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳရင္းရွိသည့္ျပင္ ေတာရြာ ရွင္ျပဳသို့လည္းေရာက္လိုသည္ႏွင့္ ဦးစံေရႊႏွင့္ တိုင္ပင္ကာ ကၽြန္ုပ္တို့ သုံးေလးေယာက္ ေလၽွာက္လာခဲ့ၾက၏။

ဖိုးဝိုင္းအစုမွာ ကၽြဲၿခံသူႀကီးအပိုင္ ကၽြဲၿခံရြာမွခြဲေနေသာ ေျခာက္အိမ္ ခုနစ္အိမ္မၽွရွိသည့္ အိမ္စုကေလးျဖစ္၏။ ထိုအိမ္စု တြင္ အႀကီးအမွူးဟု အသိအမွတ္ျပဳေသာ ဆယ္အိမ္ေခါင္း ဦးဝိုင္းကိုအစြဲျပဳ၍ ‘ဖိုးဝိုင္းအစု’ ဟု ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။

အလွူအိမ္ျဖစ္ေသာ ကိုထြန္းေက်ာ္၏အိမ္မွာ တဲသာသာမၽွရွိေသာ ဝါးအိမ္ငယ္ျဖစ္၍ အင္ဖက္မိုး၊ အင္ဖက္ကာ၊ ဝါးခင္းျဖစ္၏။

ဘုံျပာသာဒ္၊ မုခ္တို့ျဖင့္ အဆန္းတၾကယ္ တန္ဆာဆင္အပ္ေသာ မ႑ပ္ မလိုေခ်။ အိမ္ေရွ႕ႏွင့္အိမ္ေဘးရွိ သစ္ပင္ႀကီးတို့သည္ ဓမၼတာအေလ်ာက္ေပၚ ေပါက္၍ေနေသာ မ႑ပ္မ်ားျဖစ္ေပ၏။

အိမ္ေရွ႕ေခါင္းရင္းဘက္ သရက္ပင္ေအာက္တြင္ခ်ဴခ်ာေသာ သစ္သား ခုတင္ေဟာင္းတစ္ခုခ်ထားၿပီးလၽွင္ ခုတင္ေပၚ၌ ႏွီးေၾကာဖ်ာ တစ္ပတ္ႏြမ္းေထာင့္ စုတ္ခင္းရ၏။ ဟိုေရွးကထုံးစံအတိုင္း ပရိကၡရာ တစ္ပြဲ၊ ကြမ္းေတာင္တစ္ခု၊ ကန္ေတာ့ပြဲတစ္ခု၊ သေျပရြက္၊ အုန္းရြက္ႏွင့္ ေတာပန္းတစ္ခက္ႏွစ္ခက္စိုက္ထား ေသာ ပရိတ္အိုးတစ္ခုတို့ကိုထား၏။

ရွင္ေလာင္းမွာ ၁၁ ႏွစ္ ၁၂ ႏွစ္သားေလာက္ရွိမည္ထင္သည္။ ေျမ၊ ေရ၊ ေလ၊ မီး၊ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးႏွင့္ သမလ်က္ ကၽြဲေက်ာင္းသား၊ ႏြားေက်ာင္းသား ျဖစ္၍ ကိုယ္လုံး ကိုယ္ဖန္ေကာင္း၏။ လုံခ်ည္ကိုတိုတစ္ထည္ႏွင့္ ႀကီးခဲ့ရသူျဖစ္၍ အသားမည္းညစ္၏။ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းသားကဲ့သို့ ဗိုလ္ဆံေတာက္ျဖတ္ျခင္း တို့ပတ္ရိုက္ျခင္း၊ ေရေမႊးဆြတ္ျခင္း စသည္တို့ကိုမျပဳခဲ့ရ။

ေခါင္းတုံးေျပာင္ေျပာင္ႏွင့္ျဖစ္၏။ စြပ္က်ယ္လက္တိုႏွင့္ ပိတ္လုံခ်ည္အျဖဴကို ဝတ္ဆင္ထားသျဖင့္ ဖိုးသူေတာ္အငယ္စားပင္ျဖစ္၏။ ခ်ည္မၽွင္စလြယ္တစ္ခုသာ ဖိုးသူေတာ္ထက္သာေလသည္။

အဆိုပါ “ခုတင္ၾကမ္းေပါက္၊ သုံးေခ်ာင္းေထာက္ 'အေပၚ၊ ႏွီးေၾကာဖ်ာ ထက္တြင္ အၾကင္ရွင္ေလာင္းသည္ တင္ပ်ဥ္ေခြလိုက္ဒူးတုပ္လိုက္၊ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လိုက္၊ ဟိုၾကည့္လိုက္၊ သည္ၾကည့္လိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္လြန္ ေစ၏။ မိမိေမြးၿပီးစခုနစ္ရက္ေလာက္၌ ကင္ပြန္းတပ္ေသာ ပထမမဂၤလာ၊ ေနာက္ယခုရွင္ျပဳ မဂၤလာႀကီးသည္ ဤရွင္ေလာင္းငပုအတြက္ ဒုတိယမဂၤလာႀကီး ျဖစ္၏။ သီးသန႔္ထားေသာ ေနရာအျမင့္အျမတ္တြင္ မိမိတစ္ဦးတည္း အဝတ္သစ္အစားသစ္ႏွင့္ ထိုင္ေနရသည့္အျပင္ လူအမ်ား ဝိုင္း၍ၾကည့္ရေသာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာသည့္အေနျဖင့္ ငပုသည္ အလြန္ႏွစ္သက္ဝမ္းေျမာက္ပုံ လည္းရ၏။ စိတ္ႂကြေျမာက္ေနပုံလည္းရ၏။

ကၽြဲႏြားေက်ာင္းဖက္၊ က်ည္းသားရိုက္ဖက္၊ ငွက္ပစ္ဖက္၊ ငါးရွာ ဖက္လည္းျဖစ္ၾကေသာ ေခါင္းတုံး၊ ေရာင္ထုံး၊ ဗိုက္ပူ၊ ရင္ေကာ့ႏွင့္ အကြက္ မေပၚေသာ ခ်ည္လုံ ခ်ည္ထည္ခ်င္းျဖင့္ တန္ဆာဆင္ျခင္းလည္း ရွိထေသာ၊ ႏွပ္ေၾကာင္း၊ ေၾကးေၾကာင္း၊ ေၾကးကြက္တို့ႏွင့္ မက္ဖြယ္၊ ခ်စ္ဖြယ္၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္ လည္းျဖစ္ထေသာ ထိုထိုငယ္ေပါင္း သူငယ္ခ်င္း ေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ငခ်စ္၊ ငေတ၊ ငေရႊ၊ ငေခြး၊ ငေအး၊ ထြန္းေပၚ၊ ငေက်ာ္စေသာလူတစ္စုသည္ ရွင္ျပဳမည့္လူထူးကို အဖူးအေျမာ္၊ အေပ်ာ္ အျပက္၊ ဝိုင္းလ်က္တေသာေသာ၊ အာလာပ သလႅာပေျပာေဟာ၍ ေနၾကေလသတည္း။

မိန္းမသူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ရွိၾကေသးတမုံ႔၊ ၎တို့ အနက္ သြက္လက္ ေသာ မိပန္းသည္ နားခမ္းျပတ္လုံခ်ည္၊ တစ္ထည္ေသာ ဖ်င္အကၤ်ီႏွင့္ ထိုငခ်စ္၊ ငေတစေသာ ေယာက္်ားကေလးတို့ကို တိုးေဝွ႕ဖယ္ရွား၍ အနားသို့ကပ္ ေရာက္ကာ-

“ငပုရယ္၊ နင္ေတာ့ ကိုရင္ျဖစ္ရင္၊ ညေနမွာထမင္း သိပ္ဆာမွာပဲေနာ္”

'ေအာင္မယ္ မိပန္းရယ္၊ ငါအက်င့္လုပ္ ထားပါတယ္ကြယ္။ မဆာပါဘူး။ ဆာရင္လဲေလ၊ ထန္းလ်က္တို့ သၾကားတို့စားရတယ္တဲ့ခင္ဗ်။'

'ေအး ေအး၊ ဆာရင္လည္းေအာင့္ထားတာေပါ့ကြယ္။ နင္ လူထြက္ ေတာ့ေလငါလာႀကိဳမယ္ေနာ္။ တို့အိမ္မွာ ထမင္းစားသိလား။ ၿပီးေတာ့ တို့ႏြားေက်ာင္း တဲ့ထိန္အင္းထဲကို သြားလည္ရေအာင္ေနာ္ … ေနာ္။”

“ေအးပါကြယ္၊ လည္တာေပါ့။”

ထိုအခါ ငေခြးကပင္စ၍ ‘ေဟ့မိပန္း၊ နင္တို့ႏွစ္ေယာက္တည္းလား။တို့ေကာမလိုက္ရဘူးလား။”

“ဟာ၊ လိုက္ရတာေပါ့ကြဲ႕။ အကုန္လုံးသြားရင္သာေတာင္ ေပ်ာ္ေသးတာေပါ့။”

ငေတ။ ။ 'အမယ္ … ၊ နင္ကတို့ကို လိုက္ေစခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး”ဟု ရယ္၍ေျပာေလ၏။

မိပန္း။ ။ 'ေဟ့ … ၊ငေတဘာေျပာတာလဲ။ နင္ေျပာင္ စရာလား။ ဘာမွတ္လို့လဲ ဆို၍ ငေတ့အနားသို့ လက္သီးဆုပ္၍ ကပ္သြားေလ၏။

ငေတကားေနာက္သို့ယို့သြားၿပီး ‘က်ီစားတာပါကြယ္၊ မိပန္းကလဲ စိတ္ခ်ည္းပဲ။”

“ဒီလိုမက်ီစားရဘူး။ ေနာက္တစ္ခါေျပာရင္ေတာ့ နားရြက္ကိုဆြဲၿပီး အေရႊ႕ခံရမယ္သိရဲ့လား။”

မိပန္းစေသာ သူငယ္မတို့မွာ ေယာက္်ားကေလးမ်ားႏွင့္ အေနအစား အခြင့္တူ၊ တန္းတူျဖစ္ၾက၍ ရဲရင့္သန္မာၾက၏။ အေျပးအလႊား၊ အခုန္အေက်ာ္၊ ထုပ္ဆီးတမ္း၊ ဖန္ခုန္တမ္းတို့မွာလည္းစြမ္းၾက၏။ တစ္ခါ တစ္ခါ ေယာက္်ား ကေလးမ်ားႏွင့္ နပန္းပင္လုံးရ၏။ မိပန္းတို့ ေအာက္မက်ေပ။ ေထြခင္းတမ္း ကစားရာ၌ မိပန္း၏အစီးကို ထိုေယာက္်ားကေလးမ်ား မခံဖူးသူမရွိေခ်။

ကၽြန္ုပ္တို့ေရာက္လၽွင္ ညေန ၅ နာရီေလာက္၌ မိဆိုင္ ဖဆိုင္နတ္မ်ားကို ကန္ေတာ့ရန္ဟု အိမ္ေရွ႕ကုကၠိဳပင္ႀကီး ေအာက္တြင္ က်ဴထရံဖ်ာ တစ္ခ်ပ္ႏွင့္ ကန္ေတာ့ပြဲတစ္ခုထား၏။ရွင္ေလာင္းက ေရွ႕ထိုင္၍ရွိခိုးေန၏။ အဖလုပ္သူက ေဘးနားကထိုင္ကာ လက္ယွက္ေန၏။

ရွင္ေလာင္းအဖ ကိုထြန္းေက်ာ္သည္ကား ၃၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိမည္ထင္သည္။ ေတာသား၊ လုပ္စားကိုင္စားျဖစ္၍ တုတ္ခိုင္သန္မာ၏။ ပုံၾကမ္း ၏။ အသားမည္းညိဳ၏။ သားရွင္ျပဳ အလွူေတာ္ႀကီးတြင္ ဝတ္စားရန္ဟု မေန႔ တစ္ေန႔ကမွ လက္ပံတန္းေဈးက တစ္က်ပ္မူးတင္းႏွင့္ ဝယ္ခဲ့ေသာ အနီေရာင္ လုံခ်ည္ အသစ္စက္စက္ကိုဝတ္ထား၏။ ေကာ္မက်ိဳးေသး၍ ပြေယာင္းကာ ေထာင့္ဆြဲၿပီးလၽွင္ မညီမညြတ္အမ်ိဳး မက်ျဖစ္ရ၏။ အကၤ်ီမွာ ငါးပဲတန္အပါးစား စြပ္က်ယ္ျဖစ္၍ ႀကီးမားေသာကိုယ္ႏွင့္ မလိုက္၊ တင္းက်ပ္ကာ အကၤ်ီလက္မွာ လက္ေမာင္းရင္းသို့ကပ္ေန၏။ အကၤ်ီပါးေလသျဖင့္အတြင္းက မည္းညိဳေသာ အသားေရာင္ကို လုံးဝေပ်ာက္ကြယ္ေအာင္ဖုံးအုပ္ျခင္းငွာမစြမ္းေခ်။ ေခါင္းတုံး ေျပာင္ေျပာင္တြင္ တစ္ပတ္ႏြမ္း မ်က္ႏွာသုတ္ ပဝါကိုပတ္ေပါင္းထား၏။

ဤသို့နတ္ကန္ေတာ့ရန္ ထိုင္ေနၾကစဥ္ အမိကိုမျမင္၍ ေမးျမန္းၾကည့္ရာ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ေသဆုံးသြားေၾကာင္း၊ မိတဆိုးျဖစ္ေၾကာင္း သိရေသာအခါ ကၽြန္ုပ္တို့ဝမ္းနည္းၾကရကုန္၏။

ကန္ေတာ့ၾကမည္ဟု ဦးခ်ေသာအခါ အိမ္ေျခရင္းဘက္က်က် ႀကိဳ့ပင္ေအာက္မွ ေျဗာဆရာတို့က နတ္ဒိုးတီး၍ ေပးလိုက္ၾကေလ၏။ နတ္ဒိုးသံ သည္ စိတ္ကိုအလြန္ထိခိုက္ လွုပ္ရွားသြားေစနိုင္သည္။ ကၽြန္ုပ္တို့ ေယာက္်ားမ်ား ပင္ ရိုးရိုးရြရြ တုန္လွုပ္လာကာ လြမ္းသလိုလို၊ ေၾကာက္သလိုလို ၾကက္သီးမ်ားပင္ ထ၍ စိတ္တို့သည္ ေခ်ာက္ခ်ားလြင့္ေျမာက္ ရွိၾကရကုန္၏။ မိန္းမတို့ကား ဆိုဖြယ္ရာမရွိ။ လူစိတ္ေပ်ာက္ သြားေလာက္ေအာင္နတ္ဝင္ၾကသည္ဆိုသည္မွာဟုတ္တန္စရာရွိ၏။

ဤသို့ နတ္ဒိုးတီးေပးစဥ္ ကန္ေတာ့ေသာအခါ ကိုထြန္းေက်ာ္သည္မိဘမစုံ မိတဆိုးျဖစ္ရွာေသာ သားငယ္ရွင္ေလာင္းကိုၾကည့္၍ လည္းေကာင္း၊သြားေလသူ မိမိ၏ဇနီး မသင္၏ ေနရာကြက္လပ္ကို ၾကည့္၍လည္းေကာင္း၊ဝမ္းနည္းပက္လက္ စိတ္လက္မသာ ျဖစ္ရရွာေလ၏။

ထို့ေၾကာင့္လည္း မ်က္ႏွာနီလာ၍ မ်က္ေတာင္ျမန္ျမန္ခတ္ကာ ေခါင္းေအာက္စိုက္လိုက္သည္ကိုျမင္လိုက္ရ၏။ ကၽြန္ုပ္တို့လည္း ဣေျႏၵမဆည္နိုင္ၾကကုန္။ လူ၏စိတ္ကို လွုပ္ရွားေစေသာ နတ္ဒိုးသံကိုလည္းေကာင္း၊ မိတဆိုးမ်က္ႏွာငယ္ ရွင္ေလာင္းကို လည္းေကာင္း၊ မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ ရွင္ေလာင္း၏ဖခင္ကိုလည္းေကာင္း ကၽြန္ုပ္တို့ၾကားရျမင္ရ၊ ေတြ႕ရေသာအခါ အသို့လၽွင္စိတ္ကို ခ်ဳပ္တည္းနိုင္ၾက အံ့ေတာ့နည္း။

ဤတြင္မၿပီးေသး။ ကန္ေတာ့ျခင္းကိစၥၿပီး၍ မၾကာမီပင္ ေျဗာဆရာတို့က ေျဗာဆက္၍တီးလိုက္ျပန္ေသာအခါ နတ္ဒိုးထက္ပင္ ဆိုး၍သြားေလေတာ့၏။ ေျဗာသံသည္ တန္ခိုးႀကီးလွ၏။ ၾကည္ႏူးစိတ္၊ ၾကည္ညိဳစိတ္၊ ယိုဖိတ္စိတ္ ျဖစ္ပြားေစ သည့္အျပင္လြမ္းစိတ္၊ ေမၽွာ္ေခၚစိတ္၊ လြင့္ေျမာက္စိတ္တို့ကိုလည္းျဖစ္ေစနိုင္၏။ ဤေျဗာအတီးတြင္ကား ကိုထြန္းေက်ာ္သည္ အိမ္ေနာက္ေဖးသို့ ထြက္သြားကာ ရွိုက္ႀကီးတငင္ ပူပင္လွိုက္ဖို၊ ႀကိတ္၍ ငိုရွာေလေတာ့သတည္း။ “မယ္သင္ရယ္၊ သားကိုရွင္ျပဳ ၿပီးေအာင္မွမေစာင့္ဘူးလားကြယ္” ဟု ကၽြန္ုပ္တို့ၾကားလိုက္ရ၏။

သားငယ္ငပုသည္လည္း အဖေနာက္သို့လိုက္ကာ အဖ၏လက္ကို ကိုင္စြဲမွီတြယ္၍ ဘယ္ဆီဘယ္လမ္း၊ ဘယ္စခန္းမွေမၽွာ္မွန္း၍ မရနိုင္ေသာ အမိကိုတမ္းတလ်က္ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ငိုပြဲဆင္ၾကေလသတည္း။ ကၽြန္ုပ္တို့လူစုလည္း ထိုသားအဖႏွစ္ေယာက္အနီးသို့ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြားကာ မ်က္ရည္လည္ရြဲႏွင့္ ျဖစ္ၾကရကုန္၏။ ကိုထြန္းေက်ာ္သည္ ကၽြန္ုပ္တို့ကိုေျပာေယာင္ေယာင္ျဖင့္ “မယ္သင္ - သာရွိရင္ေတာ့ဗ်ာ...” ဟူ၍ ဤတစ္ခြန္းကိုသာ ေျပာတတ္ရွာ၏။ ဤတစ္ခြန္းကို သာ ေျပာနိုင္ေတာ့၏။

သို့ရာတြင္ ဤ “မယ္သင္သာရွိရင္ေတာ့ဗ်ာ” ဆိုေသာ စကားတစ္ခြန္း သည္ အလြန္က်ယ္ဝန္းမ်ားျပားေလးနက္ေသာ အဓိပၸာယ္ကိုေဆာင္ေလသည္။

ဤေလးလုံးေလးဖက္ေယာက္်ားႀကီးသည္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ခၽြဲပ်စ္၍ ေအာ္ဟစ္ငို သည္မဟုတ္ဘဲ လွိုင္းထေသာရင္အုံျဖင့္ အတြင္းကဆူလွိုက္၍ ႀကိတ္ကာ ငိုေႂကြးေနသည္ကို ျမင္ၾကရေသာအခါ မည္သူမၽွစိတ္မတင္းနိုင္ေတာ့ေခ်။ ကၽြန္ုပ္တို့ မိတ္ေဆြဦးစံေရႊမွာ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင့္ တစ္ဖက္သို့လွည့္ေန၏။ ကၽြဲၿခံသူႀကီးသည္ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို့ ေလၽွာက္သြားကာ မၾကာမၾကာႏွပ္ညႇစ္ ရေလ၏။ ၾကည့္ေနေသာ မိန္းမႀကီးငယ္တို့လည္း အကၤ်ီလက္တဘက္ စသည္ျဖင့္ မၾကာမၾကာမ်က္ရည္သုတ္ၾက၏။ အဘိုးႀကီးမ်ားပင္ ဟိုလိုလိုသည္ လိုလိုလုပ္ကာ ေရွာင္ခြာသြားၾကရကုန္၏။

ငေတတို့၊ ငေခြးတို့လူစုႏွင့္ မိပန္းတို့တစ္စုသည္လည္း မိမိတို့၏ ကစားဖက္ကို မၾကည့္ရက္ၾကသကဲ့သို့ မိပန္းက ေခါင္းေဆာင္ကာ ငပုလက္ကို ဆြဲေခၚ၍ ရွင္ေလာင္းေနရာခုတင္ သို့ေဆာင္ယူခဲ့ၾကေလသတည္း။

ကၽြန္ုပ္တို့သည္ ဤမိတဆိုးရွင္ျပဳကို အလြန္သနားေစတနာရွိ လာၾကသည္ႏွင့္ ဦးစံေရႊႏွင့္တိုင္ပင္ကာ အလွူအိမ္တြင္ ညအိပ္၍ တတ္နိုင္သမၽွ ကူညီရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾကေလသည္။ သို့ေလ်ာ္စြာ ကၽြန္ုပ္တို့၏ဝန္စည္မ်ားကို ကၽြဲၿခံမွေျပာင္းယူကာ အလွူအိမ္ေရွ႕ ကုကၠိဳပင္ေအာက္ ေျခရင္းတစ္ဝိုက္တြင္ ဖ်ာၾကမ္းေလးငါးခ်ပ္ႏွင့္ ကၽြန္ုပ္တို့စံရာဘုံဗိမာန္ကို ဖန္ဆင္းလိုက္ၾက၏။ အလွူရွင္သည္လည္း အလြန္အားတက္ အားရသြားရွာေလ၏။

နံနက္တြင္အလွူလာသူတို့အား ထမင္းေကၽြးရန္ ၿပီးတန္သေရြ႕ကို ယခုညက ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ထားၾကရမည္ျဖစ္ရာ ကၽြန္ုပ္တို့၈စ္ေယာက္သားသည္အပင့္အေခၚ မေစာင့္ဘဲ အတင္းဝင္၍ ထင္းခြဲျခင္း၊ ေရခပ္ျခင္း၊ေဆးေၾကာျခင္း၊ ေၾကာ္ေလွာ္ျခင္း စသည္တို့ကိုအားတိုက္ လုပ္ကိုင္ ေသာအခါ အလွူရွင္ႏွင့္ ရြာသားတို့သည္ အားနာသမွုတားဆီးၾက၏။ သို့ရာတြင္ ေခါင္းမာ ေသာ ကၽြန္ုပ္တို့ကို လက္ေလၽွာ့ၾကရကုန္၏။

ထူးသည္ကား ထိုအခါ၌ ကၽြန္ုပ္တို့သည္ ၿမိဳ့အရပ္မွ အဂၤလိပ္ စာတတ္ ေပတတ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းသား၊ အဂၤလိပ္ေက်ာင္း ဆရာ၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး၊ ပညာဝန္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္းကို သူႀကီးက ေလာကြတ္ေခ်ာ္ကာ ေျပာထားႏွင့္ေလ သည္ႏွင့္သိၾကေလၿပီ။ ထို့ေၾကာင့္လည္း ၿမိဳ့သားအဂၤလိပ္စာ တတ္တို့ထင္းခြဲျခင္း၊ ေရခပ္ျခင္းစေသာ လက္အလုပ္ အလုပ္ၾကမ္းတို့ကို အဟုတ္လုပ္ကိုင္သည္ကို ျမင္ရေသာအခါ အလြန္အံ့ဩၾကကုန္၏။ အေၾကာင္းေသာ္ကား အဂၤလိပ္စာတတ္သူမ်ား လက္အလုပ္အလုပ္ၾကမ္းကို လုပ္လၽွင္ ငရဲႀကီးတတ္သည္ဟု ၾကားဖူးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္တူေလသည္။

မေနနိုင္ေသာရြာသားတစ္ေယာက္က “ခင္ဗ်ားတို့ အဂၤလိပ္စာတတ္ ၿမိဳ့သားမ်ား၊ ထင္းခြဲ၊ ေရခပ္၊ ခ်က္ျပဳတ္၊ ေၾကာ္ေလွာ္လုပ္တတ္တယ္ဆိုတာ ဒိ႒ျမင္ရလို့သာယုံရေတာ့ တာပဲ၊ က်ဳပ္ျဖင့္သိပ္အံ့ဩတာပဲ” ဟုေျပာေလသည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ုပ္တို့ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ေျမာက္သြားကာ ကၽြန္ုပ္က “အမယ္၊ ဒါတြင္မကေသးဘူး၊ တံျမက္စည္းလည္း လွည္းတတ္ပါတယ္” ဆို၍ ဟန္က်ပန္က် သြက္လက္စြာလွည္း လိုက္ေလသည္။

ဦးစံေရႊႀကီးကလည္း အညံ့မခံဘဲ “အမယ္က်ဳပ္လည္း ပန္းကန္ ခြက္ေယာက္ ေဆးတတ္ပါေသးတယ္” ဆို၍ ခပ္ျမန္ျမန္ႏွင့္ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ ေဆးျပလိုက္ေလ၏။

အလွူရွင္ႏွင့္ ရြာသူရြာသားတို့လည္း အားရပါးရ ရယ္ေမာၾကေလသတည္း။

ညဆယ္နာရီေလာက္တြင္ ညဦးအလုပ္ၿပီး၍ အိပ္ရာသို့ဝင္ၾက၏။ မိတဆိုးသားအဖကို တေရးေရးျမင္ေနသည္ႏွင့္ ကၽြန္ုပ္ကဦးစံေရႊအား ဤသို့ စ၍ေျပာ၏။

“ဒီမိတဆိုးသားအဖျမင္ရတာ က်ဳပ္ေတာ့ သိပ္သနားတာပဲဗ်ာ။”

“ဟုတ္တယ္ဆရာက်ားရယ္၊ က်ဳပ္လည္းအေတာ္စိတ္ခိုင္ တဲ့လူပဲ။ သို့ေပမယ့္ ဒီသန္သန္မာမာ ေယာက္်ားႀကီး လွိုက္လွိုက္လွဲလွဲနဲ႔ ရိုးရိုးႀကီးပူေဆြးတာ ျမင္ရ ေတာ့ ….

“အစစ္ပဲဗ်ာ၊ ဒီလိုမေျပာတတ္ မဆိုတတ္နဲ႔ ရိုးရိုးႀကီး နဂိုအတိုင္းပူေဆြးတာဟာ အင္မတန္စိတ္ကို ထိခိုက္ေစနိုင္တယ္ဗ်။ စကားစပ္မိလို့ေျပာရဦးမယ္။ ဟိုဇာတ္သမား၊ ႐ုပ္ရွင္ သမားေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ ပီစီပါတာဖြဲ႕ႏြဲ႕ေျပာၿပီး ပ်ာေလာင္ခတ္ အလြမ္းသယ္တာမ်ား။ အင္း …. တစ္ခါတေလရယ္ေတာင္ရယ္မိတယ္ဗ်ာ။”

ထိုအခါ ဦးစံေရႊကျပဳံး၍ “က်ဳပ္လည္းသတိထားမိတယ္။ အခု႐ုပ္ရွင္ ေတြမွာအလြမ္းခန္းျပေတာ့ နဂိုက်ေအာင္ မလြမ္းတတ္ေတာ့ စာကူေပးရ တယ္ဗ်ာ။”

“ဘယ္လိုစာကူတာလဲဗ်”

“ဒီလိုေလအလြမ္းခန္းမွာ ျဖတ္ျဖတ္ၿပီး စာထိုးျပတာ ေကာဗ်။ (မင္းသား ငိုေနသည္)၊ (မင္းသမီးပူေဆြး ညႇိုးငယ္ေနသည္)၊ အဲဒါမ်ိဳးေတြေပါ့ဗ်ာ။ ႐ုပ္ဟန္အမူအရာနဲ႔ မလြမ္းနိုင္ေတာ့ စာကူေပးရတာေပါ့။”

"ေဩာ္ ဒီလိုလား။ ဒါျဖင့္စာမတတ္တဲ့သူေတြ ဘယ္မွာ ေကာင္းေကာင္း လြမ္းရေတာ့မလဲ။”

“စာမတတ္တဲ့သူလည္း မလြမ္းဘူး၊ စာတတ္သူလည္း မလြမ္းဘူး။က်ဳပ္တစ္ခု ၾကားဖူးတယ္။ ဟိုနာမည္ေက်ာ္ မင္းသမီးမေထြးေလးဟု သူ႔ေယာက္်ားကိုဖိုးကြန္းဟိုအေနာက္ေခ်ာင္းမွာဆုံးေတာ့ ဇာတ္ထဲမွာလို ေျပာဆိုဖြဲ႕ႏြဲ႕ၿပီးငိုဆိုပဲဗ်။ တစ္ခန္းတစ္ခန္းအခ်မွာ ကြမ္းသီးဖက္ေဆးလိပ္ႀကီး တစ္ေတာင္ေလာက္ကို ေသာက္ေသာက္ၿပီးနားသတဲ့။ ဝတ္ဆင္လိမ္းက်ံ ထား လိုက္တာကလည္းေၾကာ့လို့တဲ့။ လူေတြ ဝိုင္းၾကည့္ၾကတာ ပြဲရွုံးလို့ပဲတဲ့ဗ်။”

“နို႔…. အဲဒီလူေတြလြမ္းမသြားဘူးလား။”

“ဟာ၊ ဘယ္ကလာၿပီးလြမ္းရမွာလဲ၊ အေပ်ာ္ၾကည့္ရေအာင္ လာတာဗ်။"

“ဪ … ခင္ဗ်ားလင္ေသကိစၥနဲ႔စပ္လို့ က်ဳပ္ၾကားဖူးတာရွိေသးတယ္ "

“ဘယ္လိုဟာမ်ားလဲ၊ ေျပာစမ္းပါဦးဗ်ာ။”

“ဒီလိုဗ်၊ ဥပမာ လင္ေယာက္်ားေသေတာ့ မိန္းမမ်ား ငိုတဲ့ေနရာမွ အသံမထြက္ဘဲဝမ္းထဲမွာႀကိတ္ၿပီး၊ျမဳံ ၿပီးေတြေတြ႕စိုက္ၾကည့္ကာ မ်က္ရည္စမ္းစမ္း သို့မဟုတ္ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးမ်ား တစ္လုံးၿပီးတစ္လုံး မွန္မွန္က်ဆင္းေနရင္ အဲဒီ မိန္းမဟာ အရြယ္ရွိဦးေတာ့မုဆိုးမဘဝနဲ႔ပဲ အရိုးထုတ္တတ္တယ္တဲ့ဗ်"

အသံထြက္ၿပီး ကိုယ္လက္လွုပ္ရွား ခပ္မ်ားမ်ား ငိုသူကေတာ့ လင္ေသၿပီးေနာက္ ငါးႏွစ္ကဆယ္ႏွစ္အထိ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ ေနတတ္သတဲ႔

ခုနစ္အိမ္ၾကား၊ ရွစ္အိမ္ၾကားေအာ္ဟစ္ၿပီး၊ ရင္ဘတ္ စည္တီး လက္ ေျခပစ္ငိုရင္တစ္ႏွစ္ကသုံးႏွစ္အထိ ေနာက္ထပ္အိမ္ေထာင္မျပဳတတ္ဘူးတဲ႔

ဘယ္သူ႔ယုံလို့ပုံခဲ့သလဲ၊ ဘာလဲ၊ ညာလဲနဲ႔ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ ေအာ္ဟစ္ၿပီး႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေျမေပၚလွဲခ်လိုက္၊ ထခုန္လိုက္၊ ရင္ထုလိုက္၊ ဆံပင္ေတြ ဆြဲေဆာင့္လိုက္၊ တစ္ခါတစ္ခါ ေမ့လိုက္၊ တက္လိုက္၊ အဲဒီလိုငိုရင္ေတာ့။ အင္း တစ္လက တစ္ႏွစ္အတြင္းေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္ျပဳတတ္သတဲ့ဗ်ာ။”

ထိုအခါ ဦးစံေရႊသည္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ရယ္ေမာကာ “ဟုတ္ကဲ့လားဆရာက်ားရယ္၊ ခင္ဗ်ားဟာက"

“ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ အေသအခ်ာ အာမမခံဝံ့ဘူး။ ၾကားဖူးတာ ေျပာရတာပဲ။ ေနာင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားသတိထားၾကည့္ပါလား။”

ထိုသို့ေျပာဆိုၾက၍ အိပ္ၾကေလသတည္း။ နံနက္လင္းအားႀကီးအခ်ိန္ ကၽြန္ုပ္တို့အိပ္မက္ျမင္ သလိုလို၊ ဘာလိုလို စဥ္ ေျဗာသံျဖင့္ နိုးၾကေလ၏။

အိပ္ရာ၌ ေမွးေမွးရွိစဥ္ ေလာကႀကီးသည္လည္း တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ရွိသည့္အခိုက္ လင္းေရာင္ပ်ိဳ့ပ်ိဳ့၊ အခ်ိန္၌ ေျဗာသံစည္သံကို ၾကားရေသာအခါ ေျဗာသံဆိုသည္မွာလည္း ရတနာသုံးပါး အလွူအတန္းႏွင့္ စပ္ေလရကား ၾကည္ႏူးစိတ္ၾကည္ညိဳစိတ္တို့သည္ တဖိတ္ဖိတ္လၽွမ္း၍ထြက္ကုန္၏။

ေတာေျဗာပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏွဲမွာအတန္ေခ်ာ၏။ တီးသည့္ ေတးသြားမွာလည္း ဘြဲ႕သံႀကိဳးသံျဖစ္၍ ဝိုင္းမွအသံ အတန္ေကာင္းေသာ စည္းတီးဆရာက တစ္ခါတစ္ခါလိုက္၍ သီဆိုေလရာ ဤမၽွသာေတာင့္ သာယာ၊ နာေပ်ာ္ဖြယ္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ကို ကၽြန္ုပ္တို့မၾကဳံခဲ့ဖူးေလ။

ဤသို့အိပ္ရာ၌ ေျဗာမခ်မခ်င္းမလွုပ္မယွက္ ပီတိျဖစ္ေနၾကရာ ေျဗာခ်သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ကၽြန္ုပ္တို့လူစုထကာ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္၊ ကူညီဖြယ္ အရပ္ရပ္တို့ကို ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ၾကေလသည္။

ေျဗာတျဗဳန္းျဗဳန္း၊ တအုန္းအုန္းႏွင့္ ပတ္ကုံးၿခိမ့္သဲ၊ ဤမိတဆိုးရွင္ အလွူေတာ္ပြဲႀကီးသို့ ရြာခံမွလည္းေကာင္း၊ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မွလည္းေကာင္ လာၾကသည္မွာ ကၽြန္ုပ္တို့ပါ ႀကီးငယ္၊ က်ားမ ပရိသတ္ေျခာက္ဆယ္မၽွရွိေလ၏ ထမင္း ေကၽြးခန္း၌ ကၽြန္ုပ္တို့လူစုကာ လုံးဝတာဝန္ယူ၍ ထမင္းဟင္း လိုက္ျခင္ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ ေဆးျခင္းကိစၥတို့ကို ျပဳေလသည္။

ေကာက္ငယ္ဆန္ၾကမ္းထမင္း၊ ပဲဟင္း၊ ငါးပိေၾကာ္၊ ပဲတီခ်ဥ္သန ဤမၽွသာျဖစ္၏။ ပရိသတ္ေျခာက္ဆယ္ စားၾကသည္မွာ ဆန္တစ္တင္းခ်က္ ေခ်ာေလသည္။ တြက္ၾကည့္ေသာ္ ဆန္ တစ္တင္းတြင္ နို့ဆီဘူး ၁၂၈ လုံး ရွိရ လူတစ္ေယာက္လၽွင္ နို့ဆီဘူးႏွစ္လုံးခ်က္ ေက်ာ္ေက်ာ္တုတ္ ေၾကာင္း ေပၚလာေလ၏။ ကၽြန္ုပ္တို့လူစုကား ဤမၽွေလာက္ တစ္ခါမၽွ မၿမိန္ရွက္ဖူးေခ်။ ထို့ေၾကာ လည္း စားေသာက္၍ အၿပီး၌စန႔္ေနၾကေလသည္။

မြန္းလြဲအခ်ိန္၌ ရွင္ေလာင္းကို ေက်ာင္းသို့ပို့ရမည့္ကိစၥ ေပၚလာေလ၏။ေက်ာင္းမွာႏွစ္ေခၚ ေလာက္လွမ္း၏။

ရွင္ေလာင္းကို ေရွ႕ဆုံးကထား၏။ ျမင္းမစီးရ၊ ေရႊထီး မေဆာင္းရရွာေလ ေနာက္နားကအဖသည္ သကၤန္းပရိကၡရာကို ပိုက္၍လိုက္ရ၏။ အမိအဖစုံပါ မူကား အဖကသပိတ္ပိုက္၍ အမိကသကၤန္းေတာင္းကိုရြက္၍ လိုက္ရန္ ျဖစ္၏။ ယခုေသာ္ကား ဤေနရာတြင္ မသင္ကိုသတိရရန္ တစ္ခ်က္ေပၚျပန္ေလၿပီ ကိုထြန္းေက်ာ္အတန္မခ်ိပုံရ၏။ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင့္ ညႇိုးငယ္ျပန္ေလသည္။

သားအဖေနာက္က ေယာက္်ားႀကီး၊ မိန္းမႀကီးမ်ားကို လည္းေကာင္း ေနာက္ကဆက္၍ မယ္တုတ္၊ ဗုတို၊ ေရႊမ၊ ညိမ္းဇံ၊ မိေကာက္ စေသာအပ်ိဳ တစ္စုသည္ ကန္ေတာ့ပြဲ၊ ကြမ္းေတာင္၊ ပရိတ္အိုးစသည္တို့ကိုရြက္၍ လည္းေကာင္း၊ ပိုက္၍လည္းေကာင္း အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ လိုက္ၾကကုန္၏။

မယ္တုတ္တို့မွာ ရြာခံအပ်ိဳမ်က္ႏွာဖုံးျဖစ္ၾက၏။ အားလုံးပင္ အရပ္အေမာင္းေကာင္း၍ ျပည့္ၿဖိဳး၊ က်န္းမာ၊ သန္မာၾက၏။ ဝတ္ဆင္ထားေသာ ထဘီတို့မွာပိုးနည္း၏။ ပိုးၾကားေဖာက္သရက္ထည္လုံခ်ည္၊ ႏွံ့လုံခ်ည္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ အကၤ်ီကား ၿမိဳ့သူတို့ေလာက္မပါးေခ်။ ဆံထုံး၊ ဘီးပတ္၊ ဆံေတာက္၊ ဆံရစ္အရြယ္ အလိုက္ေတြ႕ ရ၏။ စကၠဴပန္း မပန္ေခ်။ ေတာပန္း ေတာင္ပန္း သင့္တန္႐ုံထိုးပန္ၾက၏။ မ်က္ႏွာေခ်မသုံးၾကလွ။ သနပ္ခါးအလိမ္းမ်ား၏။ အခ်ိဳ့မွာ ေရႊစေရႊနဝတ္ဆင္၏။

ဤသို့ ရိုးရိုးစိုက္စိုက္ ဝတ္စားေနထိုင္ၾက၍ ေတာင့္တင္း သန္မာ ထြားက်ိဳင္းလ်က္ သားေကာင္းသမီးေကာင္း ထြန္းကားနိုင္မည့္ မိခင္ေလာင္း မ်ားျဖစ္ေသာ အမ်ိဳး၏က်က္သေရေဆာင္ ေက်းေတာသူတို့ကို ျမင္ရေသာ အခါ ၿမိဳ့ေပၚက မဟဝါတို့ မဟိုဒင္းတို့ကို ေတြးေခၚမိ၏။

ၿမိဳ့သူတို့ကား-

ခင္လွသိန္းျမင့္ေမ။
ညြန႔္တင္တင္ျမျမေက်ာ္ဇံဦး။
ေမရီသန္းၾကည္တင့္လွ။
လူစီထိပ္ေခါင္တင္ေမမမ။
က်ဴးရင့္သာဟန္ ဂႏၶမာေဗြမိမိ။
ပဥၥာကလ်ာဏီႏြဲ႕ပါးလ်ေဒဝီ။
လုပ္လုပ္လဲ့လဲ့ေသာ္ေမာ္ အရည္ေပ်ာ္

စေသာထူးဆန္း၊ ေပြရွုပ္၊ ရွည္လ်ားေသာနာမည္တို့ကို မွည့္ေခၚကာ ကိုယ္လုံးေပၚ အဝတ္အစားႏွင့္ ခုံျမင့္ဖိနပ္ကိုစီးလ်က္ အဂၤလိပ္မ်က္ႏွာေခ်မွုန႔္ကို ထူထူလိမ္းက်ံ ပါးႏွင့္ႏွုတ္ခမ္းကို ေဆးနီဆိုးၿပီးလၽွင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ဖဲပြဲ၊ ျမင္းပြဲ၊ စားပြဲ၊ ေသာက္ပြဲ ေဟာ္တယ္ပြဲ၊ ႐ုပ္ရွင္ပြဲ၊ ဇာတ္ပြဲ၊ ေပ်ာ္ပြဲ၊ ရႊင္ပြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ေလသည္။ က်န္းမာ၊ ထြားက်ိဳင္း၊ သန႔္ရွင္းစင္ၾကယ္ေရးကို ဂ႐ုမစိုက္ၾက။ သို့ေၾကာင့္လည္ ပိန္ၾကဳံ၊ ပါးလွီ၊ ရွူနာ၊ ရွိုက္ကုန္း၊ ပိခ်ပ္ျပား၊ ငါးေဖာင္ရိုး၊ ကမၼ႒ာန္း႐ုပ္၊ ျဖဴဖ ျဖဴေရာ္။ ေညာင္ေညာ္ေညာ္ေတြမ်ားေလသည္။

သို့ေၾကာင့္လည္း မည္မၽွပင္အေပၚယံကဆင္ျပင္ လိမ္းက်ံထားေသာ္လည္း မသာေကာင္အေလာင္းကို ျပင္ဆင္လိမ္းက်ံထားသည္ႏွင့္ တူေလေတာ့သတည္း။

အပ်ိဳစုေနာက္က ကာလသားမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ုပ္တို့လိုက္ပါၾက၏။ကာလသားဝိုင္းတြင္ ဒိုးပတ္အတီးအမွုတ္ပါ၏။ ဒိုးပတ္ႏွင့္ ထိုးေသာသံခ်ပ္အခ်ိဳ့ကား ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္၏။

ကုသိုလ္ေရးမို့ႀကိဳးစားပါ။ က်ဳပ္တို့ကိုယ္မွာ ေခၽြးတလုံးလုံး။

ဖန္ျပာခြက္နဲ႔ေက်ာက္စက္ေရ၊ အေမာေျပေအာင္တိုက္ပါ့ မမ။

ဝက္သားတုံးႀကီးဒူးေလာက္ေပါင္ေလာက္၊ သူမ်ားစားတာျမင္ဖူးပါရဲ့၊

ေလးဖက္ၿမိတ္နဲ႔ ထီးရိပ္ခို ေရွ႕ကအပ်ိဳက်ဳပ္တို့ ရည္းစား။

နံ့သာခြက္နဲ႔လွအပ်ိဳ၊ က်ဳပ္တို့ကိုယ္ကို ၾကည့္စမ္းပါဦး။

ဤသို့ သံခ်ပ္ထိုးၾကေသာအခါ အခ်ိဳ့အပ်ိဳတို့သည္ ေနာက္သို့ လွည့္ၾကည့္၍ ျပဳံးသြားၾက၏။ အခ်ိဳ့ အပ်ိဳကား မ်က္ေစာင္းထိုးသြား၏။

ကာလသားတို့မွာ ေတာအလိုက္ဝတ္ဆင္ၾက၏။ ေခါင္းတုံး၊ ၾကက္ေတာင္စည္း၊ ဆံပင္ရွည္၊ ပဝါေပါင္းျဖစ္ၾက၏။ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္မွာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးဟန္တူသည္။ ဗိုလ္ဆံေတာက္ ႏွင့္ေခါင္းတြင္လည္ပတ္ကို ႐ုပ္ရွင္မင္းသား စတိုင္ပတ္ထားေလသည္။

လူထူးတစ္ေယာက္ပါ၏။ ထိုသူကား သူႀကီး၏ညီ ျမတ္သာဒြန္းျဖစ္၏။ ဗိုလ္ဆံေတာက္ အသစ္က်ပ္ခၽြတ္ကို ဒုံးခံသူျဖစ္သည္။ သကၠလပ္ အကၤ်ီအသစ္ ႏွင့္ ရွပ္အကၤ်ီ အေဟာင္းကို တြဲ၍ဝတ္၏။ ေနာက္ပိတ္ဖိနပ္ကို ေျပာက္က်ား ေသာ အဆင္းရွိေသာ ေမွာ္ဇာႏွင့္စီး၏။ စီးေနက်မဟုတ္၍ ဖိနပ္ ေပါက္သည္ႏွင့္ ေထာ့က်ိဳးေလာ့က်ိဳးနင္းရရွာ၏။

“ေရွ႕ကခပ္ဆိုင္းဆိုင္းဗ်။ ေနာက္ကမီေအာင္လိုက္ေလ။ လမ္းကိုၾကည့္ ေလၽွာက္ေနာ္၊ ခလုတ္တိုက္မိမယ္။ ရွင္ေလာင္းက ေရွ႕သြား၊ အဲ-ဟုတ္ၾကၿပီ။ ေရွ႕ကသြားတဲ့လူက ေရွ႕ကသြား။ ေနာက္ကလိုက္တဲ့လူက ေနာက္က ပဲလိုက္ပါ။ အပ်ိဳေတြက ကိုယ့္အစုနဲ႔ကိုယ္လိုက္၊ လူပ်ိဳဝိုင္းထဲ မေရာက္ေစနဲ႔" စသည္ျဖင့္ ဩဇာေပးကာ ေရွ႕ေျပး၊ ေနာက္ေျပးႏွင့္ အေတာ္အလုပ္မ်ားေနေလ၏။ မိန္းမမ်ိဳ ဝိုင္းနားသို့ကား မၾကာမၾကာေရာက္၏။

“ဟဲ႔ ဗုတို ကန္ေတာ့ပြဲကို တည့္တည့္ရွုက္ေလ”ဟု ဩဇာ သြားေပးမိရာ ဗုတိုက “က်ဳပ္ရြက္ထားတာတည့္ပါတယ္ေတာ္။ ရွင္ကတည့္တည့္မၾကည့္လို့ပါ” ဟုျပန္၍ပက္လိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ အပ်ိဳဝိုင္းက ဝါးခနဲရယ္ၾကေလ၏။ျမတ္သာဒြန္းကို ကၽြန္ုပ္လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ မ်က္စိအတန္ငယ္ ေစြေစြရွိသည္ ကို ေတြ႕ရေလသည္။

“တယ္... တိရစၧာန္မ။ နင္ေနာ္ … ေနဦး” ဟု ျမတ္သာဒြန္းသည္ ႀကိမ္းေမာင္းၿပီးေနာက္ မယ္တုတ္အား “ဟဲ့ ... မယ္တုတ္၊ ပရိတ္အိုးရြက္ရတာ ေညာင္းရင္ငါ့ကိုေပးေလ၊ ငါကူယူခဲ့မယ္” ဟုသြား၍ေလာကြတ္ေခ်ာ္ျပန္ေလ၏။ ထိုအခါမယ္တုတ္က “သူမ်ားဟာေနပါဦး ကိုျမတ္သာဒြန္းရယ္၊ ကိုယ့္ဟာကို နိုင္ေအာင္လုပ္ပါဦး။ ရွင့္မွာ ေထာ့က်ိဳး ေထာ့က်ိဳးနဲ႔ အားနာပါတယ္” ဟုျပဳံး၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

“ဟာ ဟဲ့ … ေထာ့က်ိဳး ေထာ့က်ိဳးေနတာက ဖိနပ္ေပါက္လို့ပါဟဲ့ နင္ကလည္း" ဆိုေနစဥ္အပ်ိဳစုက ဝိုင္းရယ္ၾကသည္ႏွင့္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္ကာ ကၽြန္ုပ္တို့ကာလသားဝိုင္းသို့ ျပန္ေရာက္ခိုဝင္လာေလသတည္း။

ေက်ာင္းေရာက္ ရွင္ေလာင္းကို သကၤန္းစည္းထားခဲ့ၿပီး ပရိသတ္ျပန္ လာၾက၏။

ညေန ၄ နာရီခန႔္တြင္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီး၊ ဦးပဥၥင္း၊ ျပဳသစ္စ ရွင္သာမေဏေပါင္း ၃ ပါးတို့သည္ အလွူအိမ္သို့ႂကြလာၾက၏။

ေဟာ … ေျဗာစခန္းေပၚလာျပန္ေလၿပီ။ အရွင္သုံးပါး ေျဗာသံႏွင့္ ႂကြလာသည္ႏွင့္ အထူးၾကည္ႏူးၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းလွ၏။

ပရိတ္တရားနာ၊ ေရစက္ခ်၊ အမၽွဗ်ိဳ့ဟုဆိုအၿပီး ကိုထြန္းေက်ာ္သည္ ဆက္၍ “မယ္သင္ေရ … အမၽွဟဲ့ .. အမၽွ” ဟု အသံကြဲႀကီးႏွင့္ အမၽွေဝ လိုက္ရာ ကိုရင္သည္မ်က္ရည္က်၏။ ဦးပဥၥင္းသည္ မ်က္ေတာင္ျမန္ျမန္ခတ္၏၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ေငးေမာ၍ ကိုထြန္းေက်ာ္ကို စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။

သာဓုသံႏွင့္ေျဗာသံသည္ အကၠနိ႒ဘုံတိုင္ေအာင္ တက္ေလသတည္း။

ေနာက္တစ္ေန႔ ကၽြန္ုပ္တို့ျပန္ခါနီး၌ အလွူပါဝင္ရန္ဟု ကၽြန္ုပ္တို့ရွစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံပါသမၽွစုရာ သုံးဆယ့္ရွစ္က်ပ္ရ၏။ ျပန္ခါနီး၌ ကၽြန္ုပ္တို့ပိုင္းထိုင္ၾက၍ ကိုထြန္းေက်ာ္ကို ေမးျမန္းၾက၏။

“ ကိုင္း... ကိုထြန္းေက်ာ္၊ အားလုံးအလွူစရိတ္ ဘယ္ေလာက္ကုန္သြားသလဲ"

“ဟုတ္ကဲ့၊ ေလးဆယ္ေလာက္ဆိုပါေတာ့”

“အေႂကြးတင္ေသးသလား”

“တင္ပါေသာ္ေကာဗ်ာ။ အကုန္လုံးေခ်းငွားလုပ္ ရတယ္ဆိုပါေတာ့။ ဟိုကၽြဲၿခံမွာ စပါးေပးယူတာ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္က်ပ္၊ မယ္သင္ရဲ့ ေရႊနားကပ္ ကေလးေပါင္လို့ရတာက ဆယ့္ငါးက်ပ္၊ အားလုံးေလးဆယ္ေက်ာ္ပါပဲ”

“စပါးေပး ဘယ္လိုယူရသလဲ”

“စပါးတစ္ရာကို ေလးဆယ္ေဈးနဲ႔ယူရတယ္။ အခုယူတဲ့ ေငြႏွစ္ဆယ့္ ႏွစ္က်ပ္ စပါးေပၚခ်ိန္မွာ စပါးခုနစ္ဆယ္ေပးရမယ္”

“ဟယ္...လြန္လွပါကလားဗ်ာ။ နို့ ... နားကပ္ေပါင္တာ ကေတာ့ေကာ"

“တစ္လကို ေငြတစ္ရာငါးက်ပ္တိုး။ ခုနစ္လၾကာလို့ မေရြးနိုင္ရင္အဆုံးတဲ့”

“ဒီစပါးေတြေငြေတြကိုဘယ့္ႏွယ္ဆပ္မယ္”

“အင္း …ေျပေအာင္ဆပ္ဖို့ အခက္သားပဲ။ က်ဳပ္ လယ္ထြန္၊ ပ်ိဳးႏုတ္သူရင္းငွားလုပ္လို့ စပါးေလးဆယ္ေလာက္ရမယ္။ သားကေလး ရွင္လူထြက္ၿပီး ကၽြဲႏြားေက်ာင္း၊ ေရခပ္၊ ထင္းခြဲ၊ အင္း … ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ ရေကာင္းပါရဲ့အားလုံးေျခာက္ဆယ္ရရင္ ဆယ္တင္းလိုေသးတယ္ဒါလည္း အခု အေတာအတြင္း စားေသာက္ေနသြားဖို့က ရွိေသးတယ္ဗ်။ ဟိုနားကပ္ ေပါင္တာ ကေတာ့၊ အင္း .. ေရြးနိုင္ပုံမေပၚပါဘူး၊ ဆုံးမွာပါပဲ။ သိပါရဲ့ဗ်ာ။ နို့ေပမယ့္ ဒီလိုရက္ေရႊ႕ေရႊ႕ေနတာနဲ႔ မယ္သင္လည္း သားကိုရွင္မျပဳလိုက္ရရွာဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ၿပီးရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး ဇြတ္ႏွစ္ရတာပဲ၊ တျခားဟာေတြထက္ဗ်ာ မယ္သင္ရဲ့နားကပ္ကေလးကို နေျမာဆုံးပဲ။ ေသသူ႔ပစၥည္းျဖစ္လို့ သိမ္းထား တာလည္းဟုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔သားဖို့ သက္သက္လို့ ကၽြန္ေတာ္မွန္းၿပီး ခ်န္ထားတာပဲဗ် …. ခုေတာ့ျဖင့္”

ဆို၍ ဆက္မေျပာဘဲ ရပ္ေနေလေတာ့သည္။

ထိုအခါ ဦးစံေရႊႀကီးကဝင္တဲ့၍ 'ကိုင္းဆရာက်ား ဒီဆင္းရဲသားေတြ ဓားျပတိုက္ကာ သူပုန္ထတာ ဘာအံ့ဩစရာရွိ သလဲဗ် "ဟု မ်က္ႏွာနီႀကီးႏွင့္ ခပ္ဆတ္ဆက္ေျပာထုတ္လိုက္ ေလသတည္း။

ကၽြန္ုပ္။ ။ မသင္ရဲ့နားကပ္ ဘယ္မွာေပါင္ထားသလဲ။

ကိုထြန္းေက်ာ္။ ။ ဒီအစုတြင္ပါပဲ၊ ဟိုေဒၚပုႀကီးဆီမွာ။

အရင္းဆယ့္ငါးက်ပ္၊ အတိုးတစ္က်ပ္၊ ေပါင္းဆယ့္ေျခာက္က်ပ္ကို ကၽြန္ပ္တို့ေငြထဲမွထုတ္ေပး၍ သူႀကီးကို ခ်က္ခ်င္းအေရြးခိုင္းရ၏။ နားကပ္ျပန္ရေသာ အခါ ကိုထြန္းေက်ာ္သည္ျပဴးက်ယ္ ေသာမ်က္လုံးမ်ား၊ ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ အလြန္ဝမ္းေျမာက္ ေက်းဇူးတင္ရွာေလ၏။

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာခင္ဗ်ာ။ ဒီေငြကို ကၽြန္ေတာ္ကၽြန္ခံၿပီး ေျပေအာင္ ဆပ္ေပးပါ့မယ္” ဟု စိတ္အားထက္သန္စြာႏွင့္ ေျပာရွာ၏။

ထိုအခါ ကၽြန္ုပ္က “မဆပ္ရပါဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားအလွူထဲကို ထည့္မလို့၊ က်ဳပ္တို့ရွစ္ေယာက္သားေငြစုတာ သုံးဆယ့္ရွစ္က်ပ္ရတယ္။ အခုဆယ့္ေျခာက္ က်ပ္ နားကပ္ေရြးလိုက္ၿပီ။ ႏွစ္ဆယ့္ ႏွစ္က်ပ္က်န္တယ္။ ခင္ဗ်ားအလွူေငြ ဆယ့္ငါးက်ပ္ေလာက္ ရတယ္ဆိုမဟုတ္လား။ အဲ့ဒီအထဲကေပးစမ္း။ ကိုင္း - သူႀကီး၊ ေရာ့ သုံးဆယ္၊ ခင္ဗ်ားတို့ ကၽြဲၿခံကေႂကြးရွင္ကို အရင္းႏွစ္ဆယ့္ရွစ္က်ပ္။ အတိုးႏွစ္က်ပ္ေလာက္ထားၿပီး ဆပ္ေပးပါဗ်ာ။ကိုင္းကိုင္း ကိုထြန္းေက်ာ္၊ ဒီမွာက်န္တဲ့ ခုနစ္က်ပ္ေလာက္ကို ေခၽြတာစားေပေတာ့”

“ဒီလိုျဖင့္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္အလွူဘယ္မွာက်န္ေတာ့မလဲဗ်ာ”

“က်န္႐ုံမကဘူး၊ ပိုေတာင္ပိုေသးတယ္။ ခင္ဗ်ား ေရစက္ခ်ကတည္းက အလွူေျမာက္ၿပီးလို့ ခင္ဗ်ားအကုန္ရၿပီးၿပီ၊ အခု ေနာက္ရတဲ့ အလွူေငြေတြက သူ႔ကုသိုလ္နဲ႔ သူလာတာတျခားစီ” ဆို၍ ပါဠိသံေလးငါးေျခာက္လုံး ထည့္ကာခပ္ထြားထြားေျပာရေလသည္။

ဤသို့ အဂၤလိပ္စာတတ္ ၿမိဳ့သားလူလည္ႏွစ္ေယာက္ က ပါဠိသံေတြ ဘာေတြႏွင့္ ကိုယ္လိုရာဘက္ကိုဆြဲ၍ ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ ေျပာျပေသာအခါ ေတာသားလူရိုးခမ်ာမွာ ဟုတ္ကဲ့၊ အင္း ဟုတ္ကဲ့ႏွင့္ ေခါင္းညိတ္၍သာေနရရွာ ေလသတည္း။

ကၽြန္ုပ္တို့သည္ဖိုးဝိုင္းအစုမွ ကၽြဲၿခံသို့ေရႊ႕ခဲ့၍ လက္ပံတန္းျပန္မည္ဟု လွည္းျပင္ေနစဥ္ ကိုထြန္းေက်ာ္သည္ ေတာင္းတစ္လုံးကိုထမ္း၍ အေျပးကေလး ေပါက္လာေလ၏။ ေတာင္းတြင္ ဖ႐ုံသီး၊ ႐ုံးပတီသီး၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္စေသာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အျပည့္ပါ၏။

“ကၽြန္ေတာ္တတ္နိုင္သမၽွကေလး ေပးလိုက္စမ္းပါရေစခင္ဗ်ာ” ဆို၍ လွည္းေပၚတြင္တင္လာ၏။ ကၽြန္ုပ္တို့အားလုံးကပင္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာ၍ လွည္းထြက္ရာ ကိုထြန္းေက်ာ္သည္ လွည္းေနာက္က လိုက္ပါလာေလ၏။

“ဘယ္ကိုလိုက္မလို့လဲကိုထြန္းေက်ာ္”

“လိုက္ပို့ပါရေစခင္ဗ်ာ”

"ဟာ…က်ဳပ္တို့ကလွည္းနဲ႔။ ခင္ဗ်ားကေအာက္က။ ေနကလည္း ပူသနဲ႔ လိုက္ပို့ဖို့မလိုဘူး။ ကိုင္း … ကိုင္း ျပန္ေတာ့ဗ်ာ”

“ေဝးေဝးမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေခၚ ေလာက္ပါ။ ေက်းဇူးတင္လြန္းလို့ပါ"

ခင္ဗ်ာ” သို့ႏွင့္ေခါင္းမာေသာ ကိုထြန္းေက်ာ္သည္ အတင္းလိုက္ခဲ့၍ အတန္ကြာ ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ုပ္တို့သည္လွည္းကိုရပ္၍ “ကိုင္း … ကိုထြန္းေက်ာ္၊ ခင္ဗ်ား ျပန္ရင္ျပန္၊ မျပန္ရင္ေတာ့ က်ဳပ္တို့လည္းလွည္း မေမာင္းေတာ့ဘူး၊ ဒီမွာပဲရပ္ေန ေတာ့မယ္ ..” ဟု အတင္းကိုင္ေလမွ -

ျပည့္တင္း၊ ျပန႔္က်ယ္ရိုးသားေသာမ်က္ႏွာႀကီးျဖင့္ အတန္ၾကာ စူးစိုက္ ၾကည့္ၿပီးမွ ႐ုတ္တရက္ထိ

Address

Magway Street, Near Myawaddy Bank, , Beside ( Thazin/Oral & Dental Clinic )
Taungdwingyi
04141

Opening Hours

Monday	08:00 - 18:00
Tuesday	08:00 - 18:00
Wednesday	08:00 - 18:00
Thursday	08:00 - 18:00
Friday	08:00 - 18:00
Saturday	08:00 - 18:00
Sunday	08:00 - 18:00

Telephone

+959266880542

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when TaungDwin Book Center posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to TaungDwin Book Center:

Shortcuts

Address
Telephone
Opening Hours
Alerts
Contact The Business
Claim ownership or report listing

Want your business to be the top-listed Shop in Taungdwingyi?

TaungDwin Book Center

26/02/2023

26/02/2023

Address

Opening Hours

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category