23/12/2022
එදා හැන්දෑවෙ සැම්සන් සහ බිරින්දැ ලොකු වාදයක්. ඊට පස්සේ සැම්සන් කල්පනාවට වැටුණා.
‘‘ගෑනු දන්නෙ නෑ පැය අටක් රස්සාව කරනවා කියන එකේ තියෙන අමාරුව. යන්න එන්න පැය තුනක් යනවා. පැය එකොළහක් කියන්නේ සෙල්ලං ද?’’
එදා රෑ සැම්සන්ට හරියට නින්ද ගියේ නෑ. පාන්දර නැගිටලා දෙවියන් යැද්දා.
‘‘දෙවියනි, අපි විඳීන දුක ගෙවල්වල ඉන්න ගෑනු දන්නෙ නෑ. එක දවසකට ඇය පිරිමියෙක් කරනු මැනවි.’’
‘‘ඔව්. ඔබට ඒ වරය දෙන්නම්. හැබැයි දෙන්නා මාරු කරන්න වෙනවා. හෙට දවසේ ඔබ බිරිඳ. ඔබේ මායියා සැමියා වෙනවා.’’
‘‘එහෙමයි.’’ සැම්සන් එකඟ වුණා.
පසුවදා උදේ සැම්සන් බිරින්දෑ වෙලා. අපි සැම්සන් නෝනා කියලා කියමු. සැම්සන්ගේ බිරින්දෑ සැමියා වෙලා.
උදේ බිමට එළිය වැටෙන්නත් ඉස්සර සැම්සන් නෝනා නැගිට්ටා. ලිප පත්තු කළා. වළං හේදුවා. හාල් ගැරුවා. ලහි ලහියේ මාළු පිණි සකස් කළා. උදේ හය හමාර වෙනකොට කෑම ලෑස්තියි.
දවසකට පිරිමියෙක් වුණු මැටිල්ඩා හොඳට සප්පායම් වෙලා, ගීතයක් මුමුණමින් ගෙයින් එළියට බැස්සා.
සැම්සන් නෝනා කෑම මේසය අස් කළා. ගේ අතු ගෑවා. ඉදල අරගෙන මිදුල පිරිසිදු කළා. ඊළඟට රෙදි කප්පරක් අරගෙන ළිඳ ළඟට ගියා. දවස පුරා ම වැඩ. හැන්දෑවේ හතර හමාරට රෑ කැම හදන්න පටන් ගත්තා.
දවසකට සැමියා වුණු මැටිල්ඩා මහත්තයා ගෙදර ආවා. ඇඟපත සෝදාගෙන රූපවාහිනී තිරය ඉදිරිපිට හරිබරි ගැහිලා වාඩි වුණා.
රෑ වෙනකොට සැම්සන් නෝනා මේසයට කෑම ලෑස්ති කළා. දවසේ සැමියා සප්පායම් වුණාට පස්සේ ඉඳුල් බඳුන් සෝදලා, ගේ දොර අස්පස් කරලා මහන්සිය ඇරගන්න ඇඳට ගිහින් චුට්ටක් ඇල වුණා. දවසේ සැමියා ඇයට නින්ද යන්න ඉස්සෙල්ලා තුරුළු වුණා.
පසුවදා පාන්දර සැම්සන් නෝනා අවදි වුණා.
‘‘හොඳටෝම ඇති.’’ ඇයට සිතුණා. ඇය නැවතත් දෙවියන් යැද්දා.
‘‘දරුව, මොකක්ද වෙන්න ඕන?’’
‘‘අනේ දෙවියනේ, මාව නැවතත් සැම්සන් කරනු මැනවි.’’
‘‘හැබැයි මාස දහයක් ඉන්න වෙයි.’’
‘‘හපොයි. ඒ මන්ද දෙවියනි.’’
‘‘ඊයේ රෑ ඔබ ගැබිණියක් වුණා.’’
