22/12/2025
“ මෙදා පාර මේ ගංවතුර ව්යසනය නිසා අපේ රටට උන හානිය සෑහෙන වැඩියි..ඒක මෙහෙමයි කියලා හිතන්නවත් බෑ..සුනාමි ආපු වෙලාවෙවත් මේ තරම් ලොකු හානියක් උනේ නෑ රටට..මේ දේවල් කවදා හදලා ඉවර කරන්නද කියලා නිව්ස් බලන හැම වෙලාවකම හිතුනා..අපි ඒ වෙනුවෙන් මොනාද කරන්නෙ කියලා සෑහෙන හිතුවා..ඒ වෙනකොටත් මගෙ මහත්තයා අවතැන් උන අය වෙනුවෙන් රට වටේම ලොකු සේවයක් කරමින් තමා හිටියෙ.ඒ කිසිම දේකටවත් වචනෙකින්වත් එපා වෙන විදිහෙ දෙයක් මම එයාට කියලා නෑ..අරයට කීයක් දැම්මද,මෙයාට කීයක් දුන්නද කියලා සාමාන්යයෙන් ගැහැණියක් හොයල බලන විදිහටවත් මන් හෙව්වෙ නෑ..මොකද මන් දන්නවා එයා කරන්නෙ හොඳම දේ හොඳම විදිහට කියලා..
ඒ දේවල් කරා කියලා මටවත් දරුවන්ටවත් අඩුම මගේ සහ එයාගෙ පවුලෙ අයටවත් අඩු පාඩුවක් වෙන්නෙ නෑ කියලා..
ඒ හැම දෙයක්ම කරේ කිසිම ප්රසිද්ධියක් බලාගෙනවත් ඒ මගින් ආපිට අපිට තව දෙයක් බලාපොරොත්තුවෙන්වත් නෙමෙයි..අපි ලංකාවෙ නැති නිසා ඒ දේවල් කරන්න විශ්වාසවන්ත කීප දෙනෙක් එකතු කරගෙන මුදල් යවලා ඒ අයගෙ මහන්සිය කැපවීමෙන් තමා මේ දේවල් උනේ..ඒ හැම වෙලාවකම මගෙ මහත්තයා කිව්වෙ ෆොටෝ එකක්වත් ගහන්න එපා..මිනිස්සු අපහසුතාවයට පත් කරන්නෙපා..අඩුම මට බිලක්වත් එවන්නෙපා කියලා..එයා දුන්නා ඒක අමතක කරා..
ඒ දේවල් වලට සහභාගි උන අය ඇරුනම ඒ ගැන කවුරුත්ම දන්නෙ නෑ..මොකද ඒවා උනේ කිසිම ප්රසිද්ධියක් නැතුව නිසා..
එහෙම කරත් අපේ මිනිස්සු දකින හැම පාරකම අපි දෙන්නා හිටියෙ සෑහෙන ලොකු අවුලකින්.එයා මටත් මන් එයාටත් කිව්වෙම ඒ දවස්වල නිව්ස් වල ගිය දේවල්.ඒ වෙලාවක තමයි එයා මගෙන් ඇහුවෙ අපිත් රජයට සල්ලි ටිකක් දෙමුද කියලා..ඇත්තටම ඕවා පොත්වල තිබුනා කියලා වැඩකුත් නෑනෙ කියලා..
මන් එක පයින්ම කැමති උනා.."ඔයාට ඕන නම් දෙමු"කියලා විතරයි මන් කිව්වෙ..ගාන ඇහුවට පස්සෙවත් අම්මෝ එච්චර දෙන්නෙ මොකටද,ඔයාට පිස්සුද වගේ කතාවක්වත් මන් ඇහුවෙ නෑ..
මනුස්සයෙකුට මොන දේවල් කරන්න හිතුනත් ඒකට එකේක ඒවා කියන ගෑනියෙක් හිටියොත් අර කරන්න හදන දේ නැති වෙනවා කියලා මන් දන්නවා..අනික මේ වගේ දේකදි කීයෙන් කී දෙනාද හා කියලා ඒකට උදව් කරන්නෙ..හැමෝම හිතන්නෙ සල්ලි කොච්චර තිබුනත් වැඩි නෑනෙ කියලා..තමන්ට තියෙන සල්ලිවලින් එක සතයක්වත් දෙන්න සමහර අය කැමති නෑ..තිබුනත් හැමෝටම දෙන්න හිතෙන්නෙත් නෑ..ඒ අතින් මගෙ මහත්තයා අපි කෝටියක් දෙමු කියද්දිත් "හා දෙමු"කියලා හිතේ කිසිම කහටක් නැතුව කියන්න පුලුවන් උන එකට මට මන් ගැනම ආඩම්බර හිතෙනවා..මොකද ඒ වෙලාවෙ "අනේ මේ පිස්සු නැතුව ඉන්න" කියලා හරි මගෙ කටින් කිය උනානම් එයාට උනත් ඒක දෙන එක එපා වෙන්න තිබුනා..
මුදල් දෙන එක ගැන ඒ අය සම්බන්ධ කරගෙන කතා කරනකොට පවා එයාලා හිතුවෙ නෑ පෞද්ගලික ධනයෙන් අපි මෙච්චර ගානක් දෙයි කියලා..මුලින් එවලා තිබුනෙ account number එකක් විතරයි..ඒත් පස්සෙ මේ වගේ ගානක් දෙන්න හදන්නෙ කිව්වම එයාලා කිව්වා පුලුවන් නම් ඇවිත්ම දෙන්න කියලා..ඒ නිසයි එක දවසකට ටිකට් එක දාගෙන පැය ගානකට ලංකාවට ගියේ..කවදාවත්ම මන් නැතුව එක රෑක්වත් ඉඳලා නැති දරුවෝ දෙන්නා ගැන හිතුවම පපුව මොකක්ද වෙලා ගියත් මගෙ දරුවන්ගෙ වගේම මගේ රටේ දරුවන්ගෙ අනාගතේ ලස්සන කරන්න සහභාගි වෙන්න පුලුවන් මීට වඩා අවස්ථාවක් නෑ කියලා හිතුන නිසා "නෑ මන් යනවා එක දවසනෙ"කියලා හිතලා ගියා..
මගේ නම කිව්වට මේ දීපු සල්ලිවල හැම රුපියලකම තීන්නෙ මගෙ මහත්තයගෙ දහඩිය මහන්සිය..අවුරුදු ගානක් ඉතාලියේ ඉඳලා දවසකට පැය දොළහකට වඩා වැඩ කරලා හම්බ කරලා පොත්වල ඉතිරි කරපු සල්ලි..අන්න එහෙම ඉතිරි කරපු මුදල් තමයි මේ දුන්නෙ..මන් දන්නවා එයා කොයි තරම් මහන්සි වෙනවද කියලා..ඒ මුදල ඒ තරම්ම වටින්නෙ ඒ නිසයි..මිනිස්සු මැරීගෙන වැඩ කරලා ඉතිරි කරන්නෙ තමන්ගෙම අනාගතේටනෙ..ඒත් ඒ නොදන්න අනාගතේ වෙනුවෙන් මැරී මැරී හම්බ කරලා ඊලඟ තත්පරේ ජීවිතේ නැති උනොත් පොත්වල පොලී හැදි හැදී තියෙන සල්ලිවලින් මොකටද..අපිට ඒවා අරන් යන්න බෑ..ඒ ඇත්ත පහුගිය දවස් ටිකේ තදින්ම දැනුනා..
කෙනෙකුට හිතෙන්න පුලුවන් මෙහෙම දෙන්න සල්ලි කොහෙන්ද කියලා..ඒත් මහන්සි වෙලා හොයපු බැංකු පොත්වල දාපු සල්ලි තමා මේ දුන්නෙ..අපිත් කෝටි දහය පහලොව පොත්වල තියෙන මිනිස්සු නෙමෙයි..මෙහෙම දුන්නම "අවුරුදු ගානක මහන්සිය නේද,අපරාදේ නේද"වගේ දේවල් අපි දෙන්නටම හිතුනෙ නෑ..අපිට ඉන්න තැනක් තියෙනවා..ලංකාවට ගියාම ඉන්න ගෙයක් තියෙනවා..කාලා බීලා සතුටින් ඉන්න පුලුවන් විදිහෙ හොඳ රස්සාවක් එක්ක ආර්ථික තත්වයක් තියෙනවා..ඉතින් තව මොනවද..එදාට එදාට සතුටින් ඉන්න එක නොදන්න අනාගතයක් වෙනුවෙන් ප්ලෑන් ගහනවට වඩා සැනසීමයි..සල්ලි නම් මොනාද..මේ තියෙනවා මේ නැති වෙනවා..”
* ජනා මුහුණුපොතේ සටහනක් *
