19/04/2021
මෝතා ජෙලි වල රස ඉතිහාසය කියවන්න කැමති ඔබට...
ඔහු මෙරට ව්යාපාරික ක්ෂේත්රයේ තබා ඇත්තේ රසය හා බැඳුණු නමකි. නමත්, බිස්නස් එකත් දෙකම එකක් වූ ‘මෝතා’, කාටවත් කවදාවත් අමතක නොවන තැනට ගෙනෙන්නට අවුරුදු 58 ක් පුරා ඔහු වග බලාගෙන තිබේ. කිසිදු කලබලයක් නැතිව ගලා ආ ගමනක් වුවද, එතරම් හැල හැප්පිලි නැති වුවද, ජුලියස් මෝතා ශ්රී ලාංකික අප කියැවිය යුතු ඒ නිසාය.
ලංකාවට ජෙලි හඳුන්වා දුන් ඔබව, බොහෝ අය දකින්නෙ පළමු වතාවට....
1930, ‘ටී මෝතා ඇන්ඩ් සන්ස්’ නමින් මේ බිස්නස් එක පටන් ගත්තෙ මගේ තාත්තා, ට්රිබිෂියස් මෝතා. එංගලන්තයෙන් සීනි බෝල - ටොෆි - චොකලට් සකස් කළ ජෙලි වැනි රස කැවිලි ආයතනය කළා. ඊට අවුරුදු තිහකට පස්සෙ, 1960 දි- ලංකාවෙම ඒ ජෙලි වර්ග මට හදන්න ගත්තා. එදා පටන් අවුරුදු 58 ක් මේ රටේ ළමා ළපටි - වැඩිහිටි කවුරුත් මං හැදු ජෙලිවල රහ ගුණ වින්ඳා. ඉතින්, මාව නොදැක්කට මේ රටේ මිනිසුන්ට මගේ නම හොඳට පුරුදුයි. මං හැදුවේ ‘ නමයි - රහයි’ මතක තිබෙන ව්යාපාරයක්.
මොකක්ද ඔබේ මේ, ‘මෝතා’ නම හා බැඳුණු පැටිකිරිය..
අපි ‘භරතා’ ජනතාව (Bharatha Community). දකුණු ඉන්දියාවෙන් විසිරි ආ කතෝලික ව්යාපාරික ප්රජාවක්. අපේ පරම්පරවේ මගේ සීයා තමයි ලංකාවට ආ පළමු කෙනා. තාත්තා, මම මගේ සහෝදර සහෝදරියො හත්දෙනා, මගේ දූලා පස්දෙනා, ඒ අයගේ දරුවො...මේ හැමෝම ඉපදුණේ ලංකාවේ. දැන් අපි ශ්රී ලාංකිකයෝ.
මේ රස හා බැඳුණු ව්යාපාරයක්. මොනවද ඔබ සුපවේදය ගැන දන්නෙ...
මෙච්චර වයසට ගියත් අදත්. මම තමයි අපේ අලුත් අත්හඳා බැලීම්වල රසය බලන්නේ. ඕන සාම්පලයක රහ ගුණ- අඩු වැඩි වීම් මට දැනෙනවා. මගේ දිවට දැනෙන රසය තෘප්තිමත් නම් තමයි, අදත් ඕනෑම මෝතා අලුත් ප්රඩක්ට් එකක් ඔබ අතට පත් වෙන්නේ. ඒකට සූපවේදියෙක් වෙන්න ඕනෙ නැහැ. මං හොඳට රහ විඳින්න දන්න කෙනෙක්.
දැන් ඔබේ වයස කීයද...
89 යි. ඒත් මෙච්චර කල් මට ඒක දැනුණෙ නැහැ. වැඩ කරන්න වයස බාධාවක් නෙවෙයි. ශරීර සෞඛ්ය යහපත් වීම විතරයි මට වැදගත්. අවුරුදු හැට පහු වෙනකල් මං එක සීරුවට වැඩ කළා. දැන් නම් සතියට දවසයි මං ඔෆිස් එකට ෆැක්ටරියට ඒන්නෙ. මං ටිකක් වයසට ගිහින් බව දැනෙනවා.
ජෙලි හදන අමුද්රව්ය ගෙන්වන්නේ කොහෙන්ද...
මොස් ජෙලි හදන මුහුදු ශාක පවුඩර්, ජර්මනියෙන්, විවිධ රස වර්ග (flavours) යුරෝපයෙන් සහ ඕස්ට්රේලියාවෙන්. දීප්තිමත් වර්ණ හැදෙන, කලර් පවුඩර් යුරෝපයෙන් සහ ඇමෙරිකාවෙන්. ජෙලටින් බ්රසීලයෙන් සහ ඕස්ට්රේලියාවෙන්. කෝන් ෆ්ලවර් ඉන්දියාවෙන් හෝ චීනයෙන් මිලදී ගත්තොත් දකුණු අප්රිකාවෙන් මිලදි ගන්නවට වඩා මෙට්රික්ටොන් එකකට ඩොලර් සියයකට වැඩිය ලාබයි. නමුත් හොඳට කෝන් ෆ්ලවර් හදන්නෙ දකුණු අප්රිකාවේ. ඒ නිසා අපි ගෙන්වන්නෙ දකුණු අප්රිකාවෙ කෝන් ෆ්ලවර් පමණයි.
මොනවද මේ ව්යාපාරයේ අනෙක් නිෂ්පාදන...
මුහුදු පාසි ජෙලි, සීනි රහිත ඩයට් ජෙලි, කැරමල් සහ පුඩිං මිශ්රණ, අයිසින් සීනි, බේකින් පවුඩර්, ජෙලටින්, කෝන් ෆ්ලවර්, මින්ට් - චොක්ලට් ලේයර් පුඩිං වර්ග....ඇතුළු රස කැවිලි වර්ග හැත්තෑ පහක් පමණ අපි නිපදවනවා. වැදගත්ම දේ මේ රස කැවිලිවලට ගමයි නගරයයි කියලා වෙනසක් නැහැ. ෆ්රිජ් එකක් නැති ගෙදරක අයට වුණත් අපේ ජෙලි ටිකක් හදලා රස බලන්න පුළුවන්.
පිට රටින්ම අමුද්රව්ය ගෙන්වලා ජෙලි වගේ දෙයක් හදන එක, රටේ සල්ලි පිටට දීමක් නෙවෙයිද...
හොඳ දෙයක් හදන්න නම්, හොඳම අමුද්රව්ය යොදන්න ඕනෙ. ඒ වගේම අපි ජෙලි විකුණන්නෙ ලංකාවට විතරක් නෙවෙයි. අපේ ශ්රී ලාංකිකයො ජීවත් වන ඕස්ට්රෙලියාව, ඇමෙරිකාව, කැනඩාව, මැද පෙරදිග බොහෝ රටවල ‘Ethnic shops’ තියෙනවා. මේ සාප්පු පවත්වාගෙන යන්නෙ බොහෝ විට එහෙ ජීවත්වන ශ්රී ලාංකිකයෝ. ඒවායෙ තියෙන්නෙ ශ්රී ලංකාවේ කෑම් බීම් - බඩු භාණ්ඩ. මෝතා ජෙලි - පුඩින් වර්ග හැම දෙයක්ම ඒවායේ තියෙනවා. අවුරුදු දහයක විතර පටන් අපි මේ විදියට විදෙස් විනිමය රටට ගෙනෙන සමාගමක්. දැන් දේශීය වෙළෙඳපොළේ 80% කට වැඩි මාකට් ෂෙයාර් එකක් තියෙන නිසා, එක්ස්පෝර්ට් මාකට් එකට ඉදිරියේදී මීට වඩා අවධානයක් දෙන්න අපිට පුළුවන්.
ලෝකෙ රසම ජෙලි හඳන්නෙ කොහේද...
වොරන් බෆට්ගෙ ගෲප් එකේ ‘ක්රාෆ්ට් - ජෙලෝ’ බ්රෑන්ඩ් එකෙන් එන ‘Jello’ තමයි , දැනට ලෝකෙ වැඩිම රස පරාසයක විහිදුණු ජෙලි නිෂ්පාදන ජාලය. එහි රස වර්ග 25 ක් තිබෙනවා. මෝතා යටතේ හදන්නෙ ජෙලි වර්ග 12 යි. හේතුව, අලුත් රසයන් මොන තරම් හඳුන්වා දුන්නත් අපේ පාරිභෝගික ඉල්ලුමෙන් 50% ක්ම තිබෙන්නේ ස්ට්රෝබෙරි රසයට. අලුත් රසයක් පුරුදු කරන්න කාලයක් යනවා. නමුත්, Jello ලෝකෙ පුරාම විහිදුණත්, අපේ ජෙලිවල රසයත් ඊට දෙවැනි නැහැ.
කොහොමද ඔබ මේ, තමන්ගේ අලුත් නිෂ්පාදනය ජනප්රිය කළේ...
ඒ කාලේ ජෙලි, මුළු රටම දන්න කෑමක් නෙවෙයි. ඒ නිසා, ටිකක් මහන්සි වෙන්න වුණා. අපි හුඟක් ප්රයෝජනයට ගත්තේ කාන්තාවන්ටම පැවැත්වෙන Cookery Demonstration. මේ වැඩමුළු සහ ඉදිරිපත්කිරීම්වලදී අපි අපේ ජෙලි, ගෘහණියන්ට රස බලන්න සැලැස්වුවා. ඒ විදියට, කටින් කට ගිය හොඳ නම තමයි. අපිව ජනප්රිය කළේ. අද මොන තරම් පිටරටින් ගේන කෑම වර්ග සුපර්මාකට්වල විකුණන්න තියෙනවද. ඒ මොන රස කැවිලි අතුරුපස වර්ග තිබුණත් මෝතා ඉල්ලුම වර්ධනය වෙනවා. මොනවා පිටරටින් ආවත් මිනිස්සු මෝතා ජෙලි කනවා. හුඟක් දේශීය ව්යාපාර වැටෙද්දි අපි නැගිටලා ඉන්නෙ අපේ පාරිභෝගිකයො නිසා.
එතකොට මේ නිෂ්පාදන රට පුරා බෙදා හැරියේ...
මුල ඉඳලම වෙන කොම්පැනි එක්ක. අදටත් අපිට වාහන - රෙප්ස්ලා නැහැ. මුලින්ම මං ෂෝ - වොලස් කොම්පැනිය එක්ක කතා කළා. අපේ බෙදා හැරීම් බාර දුන්නා. බොහෝ කලක් ඔවුන් එය කළා. ඊට පස්සේ අපේ බෙදා හැරීම් කළේ ඩාලි බට්ලර් සමාගම. 1985 ඉඳන් අද දක්වා බෙදා හැරීමේ කටයුතු කරන්නෙ ඩෙල්මේජ් සමාගම. මේ හැමෝම අපි එක්ක හොඳින් වැඩ කළ ආයතන.
එත් මේ තරම් පැරැණි - ලොකු ව්යාපාරයක් ඇයි, තවමත් වෙනත් කොම්පැනියක් හරහා බෙදා හැරීම් කරන්නෙ...
ඒක අමතර කරදරයක් නිසා. අපිම කළා නම් මීට වඩා පොඩි ලාභයක් තියෙයි. නමුත් ඊට වඩා යහපතක්, අපිට මේ විදියෙන් තිබෙනවා.
ඒ කොහොමද.....
‘බෙදා හැරීම’ කියන්නෙ, ඉතාමත් බාරදූර වැඩක්. ඒ ක්රියාවලිය බොහොම සංකීර්ණයි. දැන් අපිට ඒ බර නැහැ. අපිටFocus කරන්න තියෙන්නෙ නිෂ්පාදනය වැඩි දියුණු කිරීම් ( Manufacturing …..product development) සඳහා පමණයි. අපේ පූර්ණ අවධානය තියෙන්නේ මේ කාරණාවලට නිසා, අලුත් රසයන් අත්හදා බලන්න, ලේසියෙන් හදා ගත හැකි ඉක්මන් අතුරුපස නිර්මාණය කරන්න අපිට වෙලාව තියෙනවා. 1960 හදපු ජෙලි එකෙයි, අද ජෙලිවලයි අතරෙ රසයේ, හැඩයේ වර්ණයේ මොනතරම් වෙනසක්- දියුණුවක් තියෙනවද. ඒ තැනට ගේන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නෙ අපේ පූර්ණ අවධානය නිෂ්පාදනයට පමණක්ම යොමු කළ නිසා. අද ‘මෝතා’ නම කියාගෙන මිනිස්සුන්ට මතක් වෙන්නෙ ජෙලි. ඒ කියන්නෙ මගේ ක්රමවේදය සාර්ථකයි.
මොකක්ද මේ ව්යාපාරය වෙනස් මඟකට යොමු කළ හැරවුම් ලක්ෂ්යය....
1930 ඉඳලා තාත්තා කරගෙන ආ බිස්නස් එක මං බාර ගෙන සෑහෙන කාලක් හොඳින් කරගෙන ආවා. ඒත්, පණස් ගණන් අග වෙද්දි, ආනයනය සඳහා සීමා පැනවුණා. අපි කළේ සම්පුර්ණයෙන්ම ආනයන මත පදනම් වෙච්චි බිස්නස් එකක්. තව දුරටත් රැඳෙන්න අමාරු වග මට තේරුණා. ටොෆි, මුවර් හවුස් ජෑම්, චොක්ලට් ,ජෙලි අපි ගෙන්වපු දේ. ආනයන සීමාවත් එක්ක ලංකාවේ මිනිස්සු ටොෆි හදන්න පටන් ගත්තා. ජෑම් හදන්න ගත්තා. මං කල්පනා කළා, මාත් මේකම කරලා වැඩක් නැති වග. මං ජෙලි හදන්න ගත්තා. අපේ ආනයන නැවතුණා. අපේම කර්මාන්තයක් බිහි වුණා, ඒ තමයි, මේ තරම් දුරක් අපිව ගෙනා,Turning point එක.
ඒත් අපේ රටේ කවදාවත් නොහදපු දෙයක් ඔබ මේ හදන්නෙ, කොහොමද ශිල්පය ඉගෙන ගත්තෙ...
මං ජෙලි හදන්න ඉගෙන ගන්න කොහේවත් ගියේ නැහැ. අපි ගෙන්වපු සහ රස බලා තිබුණු දෙයක් හැටියට, එහි අඩංගු දේ ගැන මට අවබෝධයක් තිබුණා. අනික මහ ලොකු තාක්ෂණික දැනුමක් ඒ සඳහා භාවිත වුණෙත් නැහැ. අවශ්ය අමු ද්රව්ය නියමිත විදියට මිශ්ර කරගැනීමයි, වැදගත්ම දේ. මං අදාළ පොත් පත් කියෙව්වා. අවශ්ය අමු ද්රව්ය පිටරටින් ගෙන්වා ගත්තා. නිමි භාණ්ඩ සහ ආහාර ගෙන්වන්න සීමා - තහනම් තිබුණට අමුද්රව්යවලට එහෙම කරදරයක් තිබුණේ නැහැ. ඒ වෙනකොට අපි පදිංචි වෙලා හිටියෙ බම්බලපිටියෙ කින්රෝස් ඇවනිව් එකේ. අපේ ඒ ගෙදර කුස්සියෙන් මං වැඩේ පටන් ගත්තා.
ඔබේ උත්සාහය හරි ගියාද...
මුලින්ම හැදුවේ ස්ට්රෝබෙරි ජෙලි. නමුත් ඒ පළවෙනි ජෙලි එක සෙට් වුණේ නැහැ. යොදපු අමුද්රව්ය එකක් අඩු කළා...එකක් වැඩි කළා. ...ඔය වගේ අත්හදා බල බලා නියම පදම එන කල් අඩු වැඩිය මිශ්ර කළා. ජෙලි එක හරිම විදියට සෙට් වෙන තැනට, පවුඩර් මිශ්රණය සකස් වුණාට පස්සෙයි මාකට් එකට දැම්මෙ. පළවෙනි පැකට් එකේ මිල රුපියල් හතයි පනහයි. අවුරුද්දක් කල් තියාගන්න පුළුවන් වුණා.
ගෙදර ජෙලි හදන්න පටන් ගත්තු ඔබ පළමු ෆැක්ටරිය ඇරියෙ කොහේද...
කොළඹ 13, සිරිල් සී පෙරේරා මාවතේ අතපත්තු වලව්ව අපි බද්දට ගත්තා. ටික කලක් එතැන කරගෙන යන කොට ඒ අය වලව්ව විකුණන්න දැම්මා. මං ඒක ගත්තා. අද අපි මේ කතා කරන ඒ තැන තමයි, අතපත්තු වලව්ව, මගේ පළමු ෆැක්ටරිය, ඔෆිස් එක. හිටියෙ සේවකයො දහ දෙනයි. ජෙලි හදන්න අවශ්ය අමුද්රව්ය සියල්ල කලවම් කළේ ලොකු සාස්පානක. අද වගේ අමුද්රව්ය මිශ්රණය සඳහා මැෂින් තිබුණේ නැහැ. අද අපේ ෆැක්ටරි දෙකක මේ සියල්ල සිදු වන්නේ නවීන යන්ත්රානුසාරයෙන්.
ජෙලි හදන තාක්ෂණය කුමක්ද...
මහා ලොකු සංකිර්ණ තාක්ෂණයක් ඒකෙ නැහැ. හොඳම අමුද්රව්ය, නියමිත ප්රමිතියට - අනුපාතයට මිශ්ර කිරීම තමයි රහස. ජෙලටින් - සීනි - රසකාරකය තමයි ප්රධාන අමුද්රව්යය. වැදගත් දේ, හොඳම කොලිටියෙන් යුතු අමුද්රව්ය යොදා ගැනීම නිරන්තරයෙන් ලැබ් එකේ රිසර්ච් කිරීම. අලුත් අත්හදා බැලීම් සිදු කිරීම.
මොකක්ද ඔබේ පළමු රස්සාව...
මං කවදාවත් අනුන් යටතේ රස්සාවක් කරපු කෙනෙක් නෙවෙයි. ඉස්කෝලෙන් අස්වුණු දා ඉඳලා මට ඕනෙ වුණේ තාත්තා වගේ බිස්නස් කරන්න. මං තාත්තට උදව් කරන්න ගත්තා. ලියුම් ටයිප් කරන්න බැංකුවට යන්න..., ඕවා තමයි මුලින් තාත්තා මට පවරපු වැඩ. ටික ටික බිස්නස්වලට අත ගැහුවා. ටික කලක් යන කොට තාත්තා ලෙඩ වෙන්න ගත්තා. බිස්නස් එක මටම පැවරුණා.
එතකොට අනිත් පිරිමි දරුවෝ...
ඒ අයට බිස්නස් ගැන එතරම් උනන්දුවක් තිබුණේ නැහැ. ඉගෙන ගත්තා. අද අපේ පවුලෙ ළමයි අට දෙනාගෙන් ජීවතුන් අතර ඉන්නෙ මායි, එක මල්ලියෙකුයි විතරයි. මගේ ඒ මල්ලි, ගයි මෝතා, ලෝක බැංකුවෙ ඉකොනොමිස්ට් කෙනෙක්
එතකොට ඔබේ ගම් පළාත් වුණේ...
මං ඉපදුණේ, හැදුණෙ වැඩුණේ මොරටුවේ. පදිංචි වෙලා හිටියෙ, මොරටුව සෙන්ට් සෙබස්තියන් මහ පල්ලිය ඉස්සරහා ගෙදරක. මගේ ඉස්කෝලෙ, මොරටුව, සෙන්ට් සෙබස්තියන් කොලෙජ්. අන්තිම අවුරුදු දෙක විතරක් බම්බලපිටිය සෙන්ට් පීටර්ස් ගියා. එතකොට තාත්තා බම්බලපිටියට පදිංචිය මාරු කළා.
පුංචි කාලේ ගැන සිහි කරද්දි, තවමත් ආසාවෙන් මතක් කරන්න කැමැති දෙයක් කියන්න...
මොරටුව සෙබස්තියන් පල්ලියේ, පුජාවට උදව්වන ළමයෙක් විදියට ඉන්න කාලෙ දවසක් ෆාදර් අපිට බොල්ගොඩ ලස්සන තැනකට ට්රිප් එකක් අරන් ගියා. ඒක බිෂොප් කෙනෙකුට අයිති ලස්සන තැනක්. මට වයස අහයක් දොළහක් ඇති. එදා මං ඒ තැනට කොයි තරම් බැඳුණාද කිව්වොත්, මාත් කවද හරි මේ වගේ ගඟ අයිනෙ ලස්සන ලොකු ගෙයක් හදනවා ...’ කියලා හිතුවා. ඇත්තටම මං ඒක කළා. වයස 89 ක් වුණත් අදත් මං හැම සති අන්තයම ගත කරන්නෙ බොල්ගොඩ ගඟ අද්දර, මගේ ඒ ලස්සන නිවහනේ. ඇවිදින්න අමාරු වුණත් ගඟ දිහා බලා ගෙන ඉන්න ඒ හැම දවසකම මට මැවිලා පේනවා, මං එදා ළමයෙක් විදියට මෙතැනට ඇවිත් දුව පැන නටපු හැටි. චිත්රයක් වගේ ලස්සන ඒ අතීතය මතක් කරන්න මං හරි ආසයි.
තිබුණු පවුලක දරුවෙක්. දුක හඳුනන්නෙ නැතිව ඇති..
මොරටුවෙම පදිංචි වෙලා හිටියට අපි ඉස්කෝලෙ ආවේ ගියේ පයින්. බඩගින්න අව්වෙ ඇවිදින කොට දැනෙන මහන්සිය ඕනෙ තරම් අත්විඳ තිබෙනවා. මං පල්ලියේ පුජාවට උදව්වන සමිතියෙ දරුවෙක්. ඒ ළමා කාලෙ වැඩි හරියක් මං ගත කළේ, මොරටුව සෙබස්තියන් පල්ලියේ. මොකද අපි පදිංචි වෙලා හිටියෙත් පල්ලිය වත්තට යාබද ගෙදරක. නිවුණු ගති පැවැතුම් මගේ ජීවිතයට ආවේ පල්ලිය ඇසුරින්. මං කවදාවත් රණ්ඩුවලට පැටළුණු - ප්රශ්න ඇති කරගත් හෝ මිනිසුන් සමඟ තරහා වූ කෙනෙක් නෙවෙයි. ඇත්තටම මට තරහා යන්නේම නැති තරම්. මං සේවකයකුටවත් කෑ ගහපු හාම්පුතෙක් නෙවෙයි.
සේවකයන් හා තිබෙන ඒ බැඳීම, කොහොම එකක්ද...
මේක ෆැමිලි බිස්නස් එකක්. ඉහළ කළමනාකාරිත්වයේ වුණත් මහ හුඟක් තනතුරු නැහැ.නිහාල් විජේරත්න මහත්මයා කළමනාකාර අධ්යක්ෂවරයා. ඒඩ්රියන් ෆොන්සේකා මහත්මයා, සාමාන්යධිකාරී. අපිට ඩිස්ට්රීබියුෂන් සහ මාකටින් අංශයක් නැති නිසා ලොකු පිරිසක් අවශ්ය නැහැ. ඉන්නෙ පොඩි ටීම් එකක්. හැබැයි ඒක ‘ස්පිරිට්’ එක. ඒ නිසා මට කවදාවත් සේවක ප්රශ්න ආවෙ නැහැ. මුල්ම කාලෙ වුණත් මට හිටියෙ හොඳ මැනේජර්ස්ලා. හොද සේවකයෝ.
මේ ආයතනය පහු කළ අමාරුම කාලය මතකද...
පණස් ගණන්වල අගභාගයේ සිට හැට දක්වා තිබූ ආනයන සීමාවන් හැරෙන්න ලොකු අමාරු කාලයක් අපිට කවදාවත් තිබුණේ නැහැ. හොඳම දේ ඒ අමාරු කාලය නිසා තමයි, මං අලුත් දෙයක් ගැන හිතුවේ. අපේම කර්මාන්තයක් බිහි කළේ. දැන් මං ඒ කාලය දකින්නෙ වෙස් වළාගෙන ආ ආශිර්වාදයක් විදියට.
මේ, පවුලේ ව්යාපාරයට ඔබෙන් පසු මොනවා වේවිද....
මට ඉන්නෙ දූලම පස් දෙනෙක්. එක් කෙනෙක් මිය ගියා. ව්යාපාරයේ කොටස් කරුවො වුණාට, ඒ හතර දෙනාගෙන් එක්කෙනෙක්වත් මේ බිස්නස් එක ගැන උනන්දුවක් නැහැ. හැබැයි ඒ කාලෙ නම් බිරිය මට උදව් කළා. දූලා හතරක් හිටියට දැන් ලංකාවෙ ඉන්නෙ දෙන්නයි. මගෙන් පස්සෙ මොනවා වෙනවද කියලා මං හිතන්නෙ නැහැ. ඉන්න කල් හොඳින් වැඩ කරනවා. හැබැයි මගේ, එක පුංචි මුණුපුරෙක් නම් මේ ගැන හරි උනන්දුයි. හැම නිවාඩුවකදීම එයා මේ ෆැක්ටරියට එනවා.
ඔබේ දූලා පස් දෙනා ගැනත් දැනගන්න කැමැතියි...
ලොකු දූ මරී, පිටරට. දෙවැනියා ශෙරිල්. එයා අකාලයේ මියගියා. තුන්වැනියා, පෝලින්. එයත් පදිංචිය ජර්මනියේ. හතර වැනියා ලුසින්ඩා. එයත් කරන්නෙ එයාට කැමැති රස්සාව. කොහොම වුණත් මේක මගේ ටීම් එකයි, මායි අපේ උවමනාවට කරගෙන යන බිස්නස් එකක්.
ඉනෝකා පෙරේරා බණ්ඩාර
☑️ ඔබේ දිවියට අරුතක් සපයන මෙවැනි ලිපි දිගටම කියවන්න Dinesh Jayawardana - Motivational Speaker & Coach පිටුව Like 👍 කරන්න. තවත් කෙනෙකුට කියවන්න Share 🔄 කරන්න.
"වෙනස් කරන්න ඔබේ සිතුවිලි,
වෙනස් කල හැක, ඔබේ ජීවිතය...!"
දිනේෂ් ජයවර්ධන
පුද්ගල සංවර්ධන දේශක හා වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශක
